స్వప్న రాగలీన

మా పెద్ద పాప ఏనిమే ఏనిమేషన్

2011-01-06T22:53:00.002-06:00

Winter Day Beau by Sisira

2010-12-24T01:38:00.000-06:00

Hi,
I'm Ammulu and I'm so excited because Christmas is in two days!!!(= I see so much snow every where I go when I play in it makes me feel like I am the snow queen. I see snowflakes fall. I also see snowman's,snow girl's,and snow baby's built. it's the season to be jolly and every body should share and be happy. I'm not a little baby. I am a 3rd grader. HAPPY HOLIDAYS and my real name is Sisira.

ఆరెంజ్ కథలు: ప్రేమ రాహిత్యం ఎంత మధురం!

2010-12-13T16:27:00.000-06:00

ఒక నిజంతో ఈ టపా మొదలెట్టనీయండి. పలు కారణాల వల్ల మా ఆవిడకు నాకూ మధ్య గత మూడు నెలల వరకు ప్రేమలేదు. అప్పటివరకూ మా ఇద్దరి మధ్య ద్వేషమే వుండేది. ఓ మూడు నెలల నుండి మామధ్య ప్రేమ లేకున్నా స్నేహం పెరిగింది. ఈ స్నేహం చూస్తుంటే...

...ప్రేమ వద్దు... ఈ స్నేహమే మధురంగా వుందనిపిస్తోంది. ఎందుకంటే ప్రేమించామనుకోండి - కమిటవ్వాలి. అప్పుడు ఇరువురిలో స్వార్ధం, పొజెసివ్‌నెస్ పెరుగుతుంది. అందువల్ల మొదట్లో బావున్నా తరువాత ఆరెంజులో చెప్పినట్లు ప్రేమ ఫేడవుతూ అబద్ధాలు ఫార్మ్ లోకి వస్తాయి. అందుకే నాకు పాలియమోరీ పెళ్ళి/జీవన విధానం ఇష్టం. అందులో భర్త భర్తే, ప్రియుడులు, ప్రియురాల్లు వాళ్ళే, అలా విశాలభావాలతో నడుస్తుంటుంది.

నా పెళ్ళి చూపుల్లో మా అవిడతో మనం పాలియమోరీ విధానంలో జీవించాలని - అలా ఇష్టమయితేనే నన్ను పెళ్ళాడమనీ చెప్పాను. పెళ్ళి చూపుల్లో ఆ విధానానికి ఒప్పుకుంది కాబట్టే ఓ ఎగేసుకొని పెళ్ళి చేసుకున్నాను కానీ పెళ్ళయ్యాక ప్లేటు ఫిరాయించింది. క్యోం అంటే బొమ్మరిల్లు సినిమాలోలాగా ఆ ఏం కాదు, పెళ్ళయిన తరువాత అందరూ మారతారులే అని మా నాన్నగారు చెప్పేరండీ అంది!

ప్రేమలో మనం ఎంత ప్రేమించినా అది తక్కువే అవుతుంది. అదే స్నేహంలో అయితే? ఏ కొద్ది ప్రేమ చూపించినా ఎక్కువగానే కనపడుతుంది. అనిపిస్తుంది. అది ఎక్స్‌పెక్ట్ చేయని, ఆశించని ప్రేమ కాబట్టి ఉదాత్తంగా వుంటుంది. ప్రేమలో వుండి ఎంత ప్రేమిస్తే మాత్రం ఏం వుందండీ - అందులో అదంతా క్యాజువలే కదా. పెద్ద గొప్ప అనిపించదు. స్నేహంలో ఆత్మవంచనలు వుండవు. అంతగా అబద్ధాలు చెప్పాల్సిన అవసరాలు వుండవు. ఎక్కువగా దాపరికాలు వుండవు. ఇష్టమయిన విషయాల్లో కలిసి పనిచేస్తాం, కష్టమయిన విషయాల్లో విడివిడిగా వుంటాం. ఒకవేళ ఏదన్నా చిన్న అబద్ధం చెప్పి అది బయటపడ్డా సమయ్స వుండదు. మన గురించి ఆల్రెడీ తెలుసు కాబట్టి ఓ వెకిలి నవ్వు నవ్వేస్తే సరిపోతుంది.

అదే ప్రేమలో అయితే ఓ చిన్న దాపరికం బయటపడ్డా మనస్సు దహించివేస్తుంది. అక్కడినుండి అలకలు, కన్నీళ్ళూ, అపార్ధాలూ, హామీలూ, మరీని అబద్ధాలూ, మరింత దాపరికాలూనూ. మాలో చక్కటి స్నేహం తప్ప ప్రేమ లేదు కాబట్టి మాకు ఈ సమస్యలు తక్కువుగా వుంటున్నాయి. అంటే మా స్నేహమేదో పరిపూర్ణమయిన స్నేహం కాదు. ఇంకా కొన్ని బాలారిష్టాలలోనే వుంది. ఇంకా ఫైన్ ట్యూనింగ్ అవసరం కానీ ఒక మూడు నెలలుగా ప్రోగ్రెస్ వుంది తప్ప మా స్నేహం దారి తప్పలేదు.

అంటే ప్రేమని నేను తకువ చూపు చూస్తున్నట్లు కాదు. ప్రేమలో దహించుకుపోవడం, ఆరాధించడం అంటే నాకూ ఇష్టమే. నిజమయీన ప్రేమ అన్నది కేవలం 18 నెలలే వుంటుందని మనో శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పుడో సెలవిచ్చారు. ఆ తరువాత ప్రేమలో వున్నామని అనుకుంటాం అంతేనట. ఆరెంజ్ సినిమాలో ఈ 18 నెలల విషయం చెబుతాడేమో అని చూసాను కానీ చెప్పినట్లు లేడు. కొంతకాలం అని చెప్పాడు కానీ నిర్దిష్టంగా చెప్పలేదు. అందుకే మా ఆవిడతో స్నేహం - మిగతా వారితో ప్రేమ. ఎప్పుడూ ఎవరితో ఒకరితో ప్రేమలో కాలిపోతూనేవుంటాను. అందులో సమస్యేం లేదు. ఆ ప్రేమ పలుచబడ్డాక మరొకరిని వెతుక్కుంటూనే వుంటాను. ఇలా జీవితాంతం ప్రేమిస్తూనే వుంటాను. ఎవరినో ఒకరిని ఆరాధిస్తూనేవుంటాను. నిజమయిన ప్రేమను నా కుర్రతనం నుందీ ఇలా ఆస్వాదిస్తూనే వున్నాను - ఇకముందు కూడా అలాగే వుంటాను. చరణ్ కి పది నెంబర్లేమో కానీ నాకు అలా ఎన్ని నంబర్లు దాటిపోయాయో నాకే తెలియదు మరి.

మా ఆవిడకి నా సంగతంతా తెలిసిదే కాబట్టి, ఆమె దగ్గర నా జీవితం తెరచిన పుస్తకమే కాబట్టి కాస్త అప్పుడప్పుడూ నసిగినా మా పట్ల ద్వేషం లేకుండా చక్కని స్నేహం నడుస్తోంది కాబట్టీ ఆమెకూ పెద్దగా ఇబ్బంది లేదు. మిగతా చాలా మందిలా నేను ఇంట్లో రామయ్యనూ, వీధిలో కృష్ణయ్యను కాదు కాబట్టి నాకు ఇంట్లో ఆ క్రెడిబిలిటీ వుండనే వుంటుంది. అప్పుడప్పుడూ మా స్నేహం ఎక్కువయ్యి మా ఆవిడనీ ప్రేమించాలని అనిపిస్తుంది కానీ ఇంకేమన్నా వుందా ఇక అంతే సందు దొరికిందని నన్ను కట్టిపడెయ్యాలని చూడదూ. అందుకే నా మనస్సుకి అప్పుడు నేను నో, థేంక్స్ అని చెప్పుకుంటూవుంటాను.

స్నేహంగా వుండే ప్రియురాలే మనకు వున్నట్లయితే ఇంకా మధురంగా జీవితం వుంటుంది కానీ అలా నిజంగా ఎంతమందికి దొరుకుతారు? అయితే చాలా మందీ తాము అలాంటి జంటలమే అనుకుంటూ వుంటారు. తమ జతని అలా నమ్మిస్తూవుంటారు, తామూ నమ్ముతూ వుంటారు. భ్రమల్లో బ్రతులు లాగిస్తూవుంటారు. అలాంటి జీవితం నాకొద్దు బాబోయ్.

మాలో ఇన్నాళ్ళుగా లేని స్నేహం ఇప్పుడు ఎలా చిగురించింది మరియు ఎలా మొగ్గలేస్తోందీ అనేది మరో టపాలో వివరంగా చెప్పుకుందాం. ఇదివరకూ కొన్ని టపాల్లో కొంత ఆల్రెడీ మీకు వెల్లడించాను.

ఆరెంజ్ కథలు: వాలంటైన్స్ డే

2010-12-13T10:55:00.000-06:00

అతను ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వచ్చాడు.
భార్య భర్త వైపు ఒకసారి పరిశీలనగా చూసి నిరసనగా ముఖం తిప్పేసుకుంది.
భర్త అదేమీ గమనించకుండా బ్యాగు టేబిల్ మీద పెట్టి వెనుదిరిగాడు.
ఈ రోజు ఇంటికి ఏదన్నా పట్టుకురావాలనే సోయి వుంటే కదా జనాలకి అని వినపడింది అతనికి.
అతను ఆశ్చర్యంగా ఎవరికి అని అడిగాడు సిస్టం పట్టుకుంటూ.
నీకే.
నాకా, ఎందుకూ?
ఇవాళ ఏం రోజో సోయి వుందా?
అతను ఆశ్చర్యంగా ఏం రోజేంటి అంటూ కంప్యూటర్లో తల దూర్చాడు.
హుం అని ఆగిపోయిందావిడ.
ఏంటి చెప్పూ అన్నాడతగాడు తల ఎత్తకుండానే.
వాలంటైన్స్ డే అంది చిరాగ్గా.
ఓ అదా అన్నాడు తల ఎత్తకుండానే.
ఈ రోజు ఏదన్నా ప్రెజెంట్ తీసుకురావాలనే ధ్యాస వుంటే కదా.
ప్రెజెంటా ఎవరికీ?

ముక్కు కంప్యూటలో పెట్టేసి లీనమయిన అతనివైపు చిరాగ్గా చూస్తూ ఇంకెవరికుంటుంది? నాకే అంది.
నీకా? ఎందుకూ?
ఎందుకేంటి, ప్రేమికుల రోజు కదా ఇవాళ
ప్రేమికులకు కద ఆ పండగ.
భార్యాభర్తలు కూడా ప్రేమికులే.
అలాగా, మరి ప్రేమ వుండాలి కదా మధ్యలో.
అదంతా నాకనవసరం.
నాకు అవసరం. ప్రేమ లేకుండానే ప్రెజెంట్ తెస్తే డబ్బు వృధా చేసిన గిల్టీ ఫీలింగ్ వుంటుంది నాకు.
ప్రెజెంట్లు తెస్తే ప్రేమ అదే పుడుతుంది
నేను ప్రేమ కోసం లంచాలు ఇవ్వను. అది నిజమయిన ప్రేమ అనిపించుకోదు. అయినా మన మధ్య ప్రేమ ఎన్నటికి? ముందు నన్ను ప్రేమించు, ప్రెజెంట్ సంగతి తరువాత చూద్దాం.
... గిఫ్ట్ తేకపోతే తేకపోతివి గానీ రెస్టారెంటుకి వెళదాం పదా.

ఎందుకు?
మళ్ళీ ఎందుకంటావెంటీ? ఇవాళ స్పెషల్ డే కదా.
మనకు స్పెషల్ ఏంటి?
రెస్టారెంటుకి వెళితే అదే స్పెషల్ అవుతుంది.
హ హ. మన మనస్సుల్లో ప్రేమ లేకుండా మనం ప్రేమికుల రోజు జరుపుకుంటే అది ఆత్మ వంచన అవుతుంది. అలాంటి నాటకాలు నాకు ఇష్టం వుండవు అని లేచి పై అంతస్థులో వున్న పడక గదిలోకి వెళ్ళి సిస్టంలో తల దూర్చాడు.

కట్ చేస్తే 2011 వాలంటైన్స్ డేకి వారం ముందుగానే:

భర్త: ప్రేమికుల రోజుకి ఎక్కడికి వెళదాం?
భార్య: బాగానే అడుగుతున్నవే ఈ సారి
భ: ప్రేమికుల రోజు కదా అది
భా: ఛా! మనం ప్రేమికులం కాదు కదా
నువ్వే చెబుతుంటావు కదా అలా వెళుతుంటే ప్రేమ అదే పుట్టుకొస్తుందేమో అని
నా మాటలు బాగానే నమ్ముతున్నావే!
మన మధ్య ప్రేమ పెరుగుతుందని కాదు కానీ అలాంటి పనుల వల్ల స్నేహం అయినా పెరుగుతుందని ఈమధ్య నేను గమనిస్తున్నాను.
సరే, షాంబర్గులో వున్న ప్రియా రెస్టారెంటుకి వెళదాం.
సరే, ఆ హోటల్ బావుంటుంది. సరే కానీ ఏం ప్రెజెంట్ కావాలి నీకు?
నాకేం వద్దు
అలా అనకు, నీకు నచ్చింది చెప్పు, మనకు స్థొమతకి కుదిరితే తీసుకువస్తాను.
అలా ఏంలేదు. నీకు నచ్చింది, వీలయ్యింది పట్టుకురా... చాలు!

2011 లో వాలంటైన్స్ డే ఏ తేదీన వస్తున్నదేంటి? చెప్పండి మీరు.

మా ఇంట్లో ఎవరు ఎవరిని ట్రిక్ చేస్తున్నారు?

2010-12-06T14:52:00.000-06:00

క్రిస్మస్ వచ్చేస్తోంది. ఇక్కడి పిల్లలకి అది సరదాగా వుంటుంది. ఆ క్రితం రాత్రి హో హో అనుకుంటూ లేడి పిల్లల స్లెడ్జి బండిలో వచ్చే సాంతాక్లాజ్ పొగచూరు గొట్టంలోంచి ఇంట్లోకి దిగి క్రిస్టమస్ చెట్టు దగ్గర పిల్లలకోసం బహుమతులు విడిచిపెట్టి వెళతాడని పిల్లలు నమ్ముతుంటారు. ఈ క్రిస్మస్ సీజనులో క్రిస్మస్ అలంకరణలు మంచులో మెరసిపోతూ ఎంతో చక్కగా శోభిస్తూవుంటాయి. ఈ అలంకరణలు ఎక్కడా చూసినా కన్నులపండువగా వుంటాయి. మా ఇంట్లో (ప్లాస్టిక్) క్రిస్మస్ చెట్టు గత ఏడాదిది వున్నప్పటికీ నేను దానిని ప్రతిష్ఠించమని, అలంకరించమని సూచించినప్పటికీ ఇంకా అమ్మలు దానికి ఉత్సాహం చూపలేదు.

ఎందుకంటే దానికి నిజమయిన క్రిస్మస్ చెట్టు కావాలంట. మన ప్లాస్టిక్ బ్రతుకులని నిజమయిన చెట్టు అంటే కష్టం కదా. మమ్మీ నుండి కౌంటర్ రానే వచ్చింది. నిజమయిన చెట్టు అయితే ఆకులు రాలి ఇల్లు ఖరాబు అవుతుందట. ఆమె అభ్యంతరాన్ని వీటో చేసి ఓ చిన్న చెట్టు కొనిస్తా అన్నాను. చెట్టుతేవడమూ, దానిని అందంగా అలంకరించడమూ ఓ చక్కటి కుటుంబ కాలక్షేపం.

ఇదిలా వుండగా క్రిస్మస్ క్రితం రాత్రి తాము పడుకొని వుండగా శాంతాక్లాజ్ తాత వచ్చి రహస్యంగా బహుమతులు పెట్టివెళ్తాడని పిల్లలు అమాయకంగా అనుకుంటారని తెలుసు కదా. నిజానికి సాంతాక్లాజ్ రాడు, ఎవరూ రారు. తల్లితండ్ర్లే బహుమతులు రహస్యంగా అక్కడ పెట్టి అలా నాటకం ఆడతారు. శాంతాక్లాజ్ అలా రావడం అన్నది అబద్ధమని పిల్లలకి కొంత వయస్సు వచ్చేకకానీ అర్ధం కాదు. అయితే కొందరు ఇతరులు అత్యుత్సాహంతో ఆ సీక్రెట్ పిల్లలకి చెప్పేసి వారియొక్క ఆనందన్ని ఆవిరి చేస్తుంటారు.

గత ఏడాది మా చుట్టాల అమ్మాయి ఒకరు అమ్మలుకి ఆ సెక్రెట్ చెప్పింది. అది అబద్ధమని అబద్ధం ఆడేసరికి నా తలప్రాణం తోకకు వచ్చింది. అలాంటి నిజాలు పిల్లలకు చెప్పి వారియొక్క చిన్నిచిన్ని ఆనందాలు ఆవిరి చెయ్యకండి. శాంతాక్లాజ్ అలా హో హో అనుకుంటూ లేడి పిల్లలు లాగుతున్న స్లెడ్జిమీద రహస్యంగా వచ్చి బహుమతులు అందించివెళ్ళాడన్న విషయం వారిని చాలా ఆనందానికి, ఉద్విగ్నతకీ గురిచేస్తుంది. ఆ ఎగ్జయిటుమెంటుని ఆవిరి చెయ్యకండి.

ఒకసారి మా పెద్దమ్మాయి చిన్నప్పుడు జెల్లర్స్ అనే మాల్ నుండి ప్రెజెంట్స్ తెచ్చి క్రిస్మస్ చెట్టు దగ్గర పెట్టాము. క్రిస్మస్ తరువాత రెండు రోజులకి ఎందుకో మళ్ళీ జ్వెల్లర్స్ వెళితే అక్కడ అటువంటి బొమ్మలే తనకి కనపడ్డాయి. ఓ, శంతాక్లాజ్ కూడా జ్వెల్లర్సు నుండే బొమ్మలు కొనుక్కొని వచ్చాడా అని స్ని బోలెడంత ఆశ్చర్యపడిపోయింది. మా ఆవిడా, నేనూ తేలుకుట్టిన దొంగల్లాగా ఆ అవునవును అని మా ఆ అందమయిన అబద్ధాన్ని కవరప్ చేసాము :)

అయితే ఈ సారి సందేహం ఏంటంటే బహుమతులు తెచ్చేది శాంతాక్లాజ్ కాదనీ మేమేననీ అమ్మలుకి తెలిసే మమ్మల్ని ట్రిక్ చేస్తోందా అని. మేము ఎలాగూ ఒక బహుమతి హామీ ఇచ్చాము. మేమే కాదు శాంతాక్లాజ్ కూడా బహుమతి ఇవ్వాల్సిందేనని చెప్పి ఆ తాతకి తనకేం బహుమతి కావాలో ఒక లేఖ వ్రాసి ఉత్తర ధృవం చిరునామా పెట్టి పోస్ట్ చేసింది. తనకి శాంతాక్లాజ్ ఒక భ్రమ అన్న విషయం తెలుసునని మాకు తెలిస్తే ఇంకో బహుమతి రాదని దాని భయం అయ్యుండొచ్చు. తీరా ఆ ప్రెజెంట్ తెచ్చి ఇస్తే క్రిస్మస్ అయిన మరునాడే అసలు విషయం చెప్పి నా గాలి తీస్తుందనే నా భయం నాది మరీ. ఔరా, ఔరౌరా ఎంత చిక్కొచ్చి పడెన్!

మొత్తమ్మీద అటు అమ్మలూ, ఇటు నేనూ ఈ విషయమై గుంభనంగా వుంటున్నాం. మా ఇద్దరి అవస్థలూ చూసి మా ఆవిడ మౌనంగా నవ్వుకుంటున్నదనే మరో అనుమానం కూడా పట్టిపీడిస్తోంది.

అనవసరమయిన అణకువలను అవతలెయ్యండి

2010-12-04T23:35:00.001-06:00

వేన్ డైర్ వ్రాసిన పుల్లింగ్ యువర్ స్ట్రింగ్స్ పుస్తకంలో ఆపరేటింగ్ ఫ్రం స్ట్రెంగ్థ్ గురించి చెప్పారు.

http://www.youtube.com/watch?v=07h3LJLUwyc

Thoughts on report card - Ammalu

2010-12-04T11:44:00.000-06:00

పాఠశాల నుండి అమ్మలు తన ప్రోగ్రెస్ రిపోర్ట్ కార్డుతో పాటుగా మా కుటుంబానికి తాను సంతకం చేసిన ఒక లేఖను కూడా తీసుకువచ్చింది. రిపొర్ట్ కార్డును ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలో అందులో తెలిపింది. చదువుతున్న పిల్లలు వున్న ప్రతి కుటుంబమూ చదివి హృదయానికి తీసుకోదగ్గ చక్కటి భావాలు ఆ లేఖలో వున్నాయి. ఇక వినండి.

ఆడియో వింటూ ఈ వీడియోలో మా ఇంటిముందు రాత్రి పడిన మంచునూ, ప్రస్తుతం పడుతున్న మంచు తుంపరలనూ, మంచుతో తడిసిన వీధిలో వెళుతున్న కార్లనూ, నడుస్తున్న వ్యక్తులనూ, పిల్లలనూ చూడవచ్చు.

http://www.youtube.com/watch?v=BWh1yj9IzJc

కారు మల్లయ్య - బోడ మల్లయ్య

2010-12-02T15:44:00.002-06:00

మా ఆవిడకి కష్టపడి కారు డ్రైవింగ్ నేర్పించాను. ఆ తరువాత ఏమయ్యిందీ?

http://www.youtube.com/watch?v=kDX7SiCm3Us

మా ఆవిడకి నేను పెట్టే 'చిత్ర'హింసలు!

2010-11-29T13:09:00.000-06:00

ప్రొద్దుటే మొదలవుతుంది నా హింసా కార్యక్రమం . నేను లేచి ఆఫీసుకి తయారవుతుంటాను కానీ తాను ఎంచక్కా ఇంకా పడుకునేవుంటుంది. వారాంతాలలో మధ్యాహ్నం నా నిద్ర తను చెడగొట్టకూడదని, తన ఉదయం నిద్ర నేను చెడ్గొట్టకూడదని ఓ అంగీకారానికి వచ్చేంలెండి. క్రితం రోజు రాత్రే అఫీసుకి లంచ్ ప్యాక్ చేసిపెడుతుంది. సో, తాను అలా శుబ్బరంగా నిద్రోతుంటే మనం ఆఫీసుకి కాళ్ళీడ్చుకుంటూ వెళ్ళాలంటే ఎలాగయినా మండుద్ది కదా. అందుకే ఆఫీసుకి రెడీ అవుతూ హింసిస్తానన్నమాట. ఎలా అంటారా - నా పాటలతో. ఇలా వుంటాయి నా పాటలు - జన్మమెత్తితిరా, అనుభవించితిరా అనో కరుణించు నా దేవా, నడిసంద్రంలోనా అనో ఓ గొంతెత్తిపాడేస్తుంటాను - తనకు నిద్రాభంగం కావాలని. తననుండి ప్రతిస్పందన ఏమయినా వుంటుందా - వుండదు. తను అరిస్తే నేను ఇంకా స్వరం పెంచేస్తానని మా ఆవిడకి తెలుసు. రెస్పాన్స్ పక్కగది నుండి వస్తుంది - డేడీ షటప్ అనీ. నేను అలాగే కంటిన్యూ అయిపోయాననుకోండీ - మా అమ్మలు కూడా స్వరం పెంచుతుంది. ఏడుపు స్వరం. అదసలే ఏడుపులో ఎక్సుపర్టూ. నేను మూసుకొని ఆఫీసుకి ముందడుగువేస్తుంటాను.

ఇహ సాయంత్రం ఆఫీసు నుండి వచ్చాక మా ఆవిడని ఎలా చిత్ర హింసల పాలు చేస్తానో మరి కొద్ది సేపట్లో...

నాన్నగారు రచించిన గీతిక - చినదాన చక్కనమ్మ

2010-11-25T23:32:00.000-06:00

http://maanaanna.blogspot.com/2010/11/blog-post.html

వీడియో: అమ్మలు ఇంగ్లీషులో పాడిన పాటలు

2010-11-25T23:19:00.000-06:00

http://www.youtube.com/watch?v=d_g95HVZX0Y

భీమాలతో భారమవుతున్న బ్రతుకులు

2010-11-23T10:40:00.000-06:00

యు ఎస్ వచ్చేంతవరకు మాకు పెద్దగా భీమాల సెగ తగల్లేదు. ఇండియాలో వున్నప్పుడు వెహికల్ ఇన్సూరెన్సు ఏదో నామమాత్రంగా కట్టిపడెస్తే సరిపోయేది. కెనడాకి వచ్చాక కార్ ఇన్సూరెన్స్ కట్టుకునేవారం. యు ఎస్ కి వచ్చాక మాత్రం ఆరోగ్య భీమా తడిసిమోపెడవుతోంది. ఇక్కడి ఆరోగ్య మరియు దంత భీమా అన్నంది ఓ విషవలయం. అందులో అందరూ శలభాలై మాడాల్సిందే తప్ప సాధారణంగా తప్పించుకునే మార్గం వుండదు - ఎంతో రిస్క్ తీసుకుంటే తప్ప.

డాక్టర్లూ, డెంట్స్టులూ, ఆరోగ్యకేంద్రాలూ, ఇన్సూరెన్సూ వళ్ళూ జలగల్లా మన డబ్బు పీడిస్తూనేవుంటారు. తప్పదు కాబట్టి ఆనందంగానో, అమాయకంగానో మనం కష్టపడి పొడిచేసిన డబ్బంతా వారికి సమర్పించుకుంటూనేవుంటాం. వచ్చే జీతంలో నెలనెలకీ మా కుటుంబానికి ఇన్సూరెన్స్ ఖర్చులే దాదాపు $1000 అవుతూవుంటుంది. ఇన్సూరెన్సూ, కోపేలూ, డిడక్షన్లూ, ఫ్లెగ్జిబుల్ హెల్త్ స్పెండింగులూ గట్రాలు కలిపి ఆరొగ్య, దంత, నయన భీమాల కొరకు మాకు నెలకు వెయ్యి డాలర్లు అవుతుంది. తప్పదు మరి. ఆ ఖర్చు మింగలేక కక్కలేక మొత్తానికి కక్కేస్తూనేవుంటాము. ఇన్సూరెస్నులు లేకపోతే ఉదాహరణకి ఏదయినా చిన్న సమస్య వచ్చి ఎమెర్జెన్సీ బెడ్డిక్కినా $2000 అయినా ఒక్కసారికే అవుతాయి.

మనకెదయినా ఓర్చుకొవచ్చును కానీ పెళ్ళాం పిల్లలు వున్నప్పుడు తప్పదుకదా. ఈ డాక్టర్లూ, డెంటిస్టులూ, కళ్ళ డాక్టర్లూ వేసే బిల్లులకయితే కళ్ళు తిరుగుతాయి. ఉదాహరణకు ఏదో చెవి నొప్పి అని వెళితే గూబిలి తీసిపడేసాడనుకోండి - అందుకు $300! ఇక డెంటిస్టులు మహా ముదురుగాళ్లయివుంటారు. ఏదయినా ట్రీటుమెంటు ఇచ్చేటప్పుడు మననోట్లో ఏదన్నా పెట్టి మాట్లాడకుండా చేసి బ్లాబ్లాబ్లా అని ఆప్షన్లు చెబుతారు. మనకు అర్ధం కాక మాట్లాడరాక బెబెబ్బే అన్నామనుకోండి వారికి ఇష్టం వచ్చినట్లుగా మన మాటలు అన్వయించుకొని మన నోట్లో నోబుల్ మెటల్స్ పడేసి నోట్లు గుంజేస్తారు. నోట్లో నోబుల్ ఎవడిక్కావాలండీ. మనకు బిల్లొచ్చినతరువాత కానీ అసలు విషయం అర్ధమయ్యి మనకెక్కడో కాలదు.

ఇక్కడ క్యాండీలూ, స్వీట్లూ పిల్లలు తెగలాగించేస్తుంటారు కాబట్టి పళ్ళు గ్యారంతీగా చెడుతాయి. ఇహ వారికి డెంటల్ బ్రేసులు. ఇన్సూరెన్సు పోగా కనీసం $5000 అన్నా అవుతాయి. నెలెనెలా కొంత ఆ ఆప్పు తీర్చేస్తుంటాము. పెద్దదాని అప్పు అవచ్చింది - ఇహ చిన్న దానికి కట్టాలి. అయితే ఇంత భారంగా అక్కడ జీవితాలు లాగించాలా ఇండియా వచ్చెయ్యండొచ్చెయ్యండి అని ఎవరయినా అనవచ్చు. ఆమాత్రం మాకు తెలియదా? అయినా సరే ఇక్కడే బండి లాగిస్తున్నామంటే ఏదో ఇక్కడ వుండబట్టేకదా. ఇక్కడ కొన్ని పెద్దపెద్ద సమస్యలు వుండవచ్చు కానీ ఇండియాలో చిన్న చిన్న సమస్యలే బోలెడన్ని వుంటాయి. అక్కడ రోడ్డు దాటడానికి కూడా ఓ పెద్ద వ్యూహం వుండాలి. ఇప్పుడయితే మా వల్ల కాదు బాబూ. మరీ ఇక్కడ బ్రతకలేనప్పుడు మా బ్యాకప్ భారతదేశమేలెండి. ఇండియాలో అసలయిన స్వేఛ్ఛ వుంటుంది కానీ భద్రత వుండదు - ఈ దేశాల్లో జీవన ప్రమాణాలు బాగా వుంటాయి కానీ బంగారు పంజరం లాంటి జీవితం మాది.

అన్నట్లు ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి - డబ్బులు గుంజినా సరే సాధారణంగా ట్రీట్మెంట్ భేషుగ్గా వుంటుంది. వంకపెట్టలేకుండా వుంటుంది. క్రితం సారి మా వాళ్ళు ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు అక్కడే కొన్ని ట్రీటుమెంటులు చేయించుకోమన్నాను కానీ అక్కడి ట్రీటుమెంటులు సంతృప్తిని ఇవ్వక మళ్ళీ ఇక్కడ చేయించుకున్నారు.

ఇలా ఖర్చులు లెక్కెట్టుకుంటున్నా

2010-11-22T14:55:00.000-06:00

కెనడాకు వచ్చిన కొంతకాలానికి క్రెడిట్టు కార్డు వస్తే మహా ఆవేశంగా మా ఆవిడకొకటి, మేనల్లుడికొకటీ సప్లిమెంటరీ కార్డులు తీసిచ్చాను. మా ఇంటి ఎదురుగ్గానే వాల్‌మార్ట్ వుండేది. ఇహింకేం, నేను కాలక్షేపానికి ఉద్యోగానికి వెళ్ళగానే మా ఆవిడ గారు మా ఇంటి ఎదురుగ్గా వున్న వాల్‌మార్ట్ గట్రాలకి చెక్కేసేది. ఒహవేళ మరీ ఓపికుండి పొరపాటున ఏ నెలచివరనన్నా ఖర్చులు లెక్కేసుకుంటే అస్సలు తేలేవి కావు. ఆ లెక్కలు పరిష్కరించడానికి ఓ అక్కవుంటెంటుని పెట్టుకోవాలనిపించేది. ఎంతొస్తున్నాయనేది అర్ధం అవుతుండేది కానీ ఎన్ని ఎప్పుడు, ఎక్కడికి పోతున్నాయో అర్ధమయ్యి చచ్చేది కాదు. అప్పట్లో ఇంటర్నెట్ బ్యాంకింగ్ చెయ్యకపోతుండటం వల్ల నెలనెలకీ వచ్చే క్రెడిట్ కార్డ్ స్టేటుమెంటులూ, బ్యాంక్ స్టేట్మెంటులే దిక్కయ్యేవి. మళ్ళీ ఒక్క క్రెడిట్ కార్డ్ అయితే కదా, ఓ అరడజను క్రెడిట్ కార్డులూ, మళ్ళీ వాటికి సప్లిమెంటరీ కార్డులూనూ. అప్పట్లో ఎన్ని క్రెడిట్ కార్డులుంటే, అందులో ఎంత క్రెడిట్టుంటే అంత గొప్ప మరి.

ఇలా స్టేట్మెంట్లతో కాదని చెప్పి ఏ రోజుకారోజు ఎవరెవరం ఎంత ఖర్చుపెడుతున్నామో లెక్కవ్రాసుకుందాం అని చెప్పి చిన్న చిట్టాపదుల పుస్తకం ఏర్పాటు చేసేవాడిని. నేను అలా చెప్పినప్పుడల్లా మా ఆవిడ నామీది గౌరవంతో గంగిరెద్దులాగా తలఊపి ఓ మూడు రోజులు మాత్రం కష్టపడి అందులోకి ఖర్చులెక్కించేది. నాలుగో రోజునుండి మాత్రం బుద్ధిగా మొరాయించేది. నచ్చచెబితే, గట్టిగా చెబితే తప్పకుండా వ్రాసేస్తాగా అని రాజకీయ హామీలిచ్చేది కానీ అంతే సంగతులు.

నేను మాత్రం ఓపిగ్గా ఓ వారం రోజులు వ్రాసాక మరీ ఒక చేత్తో రోజూ ఈ చప్పట్లేం కొడతాం అంచెప్పి ఆ పద్దుల పుస్తకం చెత్తబుట్టలోకి గిరవాటేసి గంటుముఖం పెట్టుకొని కూర్చొనేవాడిని కానీ నా ముఖం దేఖేదెవ్వరు? అలా ఎన్ని రవుండ్లు వేసినా సివరాఖరికి చెత్తబుట్ట గతే అవుతుండటంతో ఆ ప్లాన్ మనకచ్చిరాలేదని మానుకున్నా. అలా అలా ఓ అయిదేళ్ళ తరువాత తీరిగ్గా చూసుకుంటే సరాసరిన నెలకు ఓ వెయ్యి డాలర్లు ... ఏం చెప్పమంటారూ నా బొందా. మీరర్ధంచేసుకోవాల్సిందే. లెక్కెట్టుకోకుండా కర్సు చేసేస్తే కొండలయినా కరుగుతాయంతే. అది జ్ఞానోదయం అయ్యాక నేనేం చేసానన్నది ఇప్పుడు చెప్పదలుచుకోలేదు కాబట్టి అక్కడ కట్ చేస్తే...

... కొంతకాలం తరువాత యు ఎస్ లో తేలాము. క్రెడిట్ కార్డులతో బహు చక్కని అనుభవం నాకు వచ్చేసింది కాబట్టి వాటితో అంట కాగకుండా శ్రద్ధగా నెలనెలా వచ్చిన డబ్బులతోనే సర్దుకోసాగాము. ఇది బాగానే వుంది కానీ కొంత కాంప్లెక్జిటీ తగ్గినా కూడా మళ్ళీ లెక్కలు తేలవే! నాలుగోవారం మొదలయిన దగ్గరినుండీ జీతం డబ్బుల కోసం ఎదురుచూపులే. చేతికి వచ్చిన డబ్బులు మిగలడం లేదు. ఇలా అయితే లాభం లేదని 10% రూలు గుర్తుకుచేసుకొని నా జీతంలో 10 శాతం అటునుండి అటే రిటైర్మెంట్ సేవింగ్సులో వెయ్యసాగాను. అదో చక్కటి నిర్ణయం. ఆ డబ్బులు ఎంచక్కా అలా పక్కకు పడివుంటున్నాయి.

సరే మిగతావాటికి లెక్క? పుస్తకంలో పద్దులు వ్రాస్తే మా ఆవిడకి గుర్తుండటంలేదని ఫ్రిజ్జి డోరుకి ఒక పేపర్ అతికించి అందులో వ్రాస్తూ తననీ అందులో వ్రాయమని చెప్పాను. ఎన్నిసార్లు చెప్పినా, ఎన్ని సార్లు ప్రయత్నించినా ఠంచనుగా మూడురోజులు మాత్రం క్రమం తప్పకుండా వ్రాసేది. ఆ తరువాత కాగితం పీకేసి నోట్లో కుక్కుకునేవాడిని. ఇహ అలాక్కాదని ఈ మధ్యనే ఒ చక్కని అయిడియా అమలుపరుస్తున్నా. పక్కా ప్రణాళిక వేసాను. ప్రస్తుతానికయితే నెలకు $3000 మాత్రమే ఖర్చుపెట్టాలని నిర్ణయం. 1200 రెంటు, 800 యుటిలిటీసూ, తదితర నెలవారీ పక్కా ఖర్చులు పోగా మిగతా వెయ్యి రోజువారీ ఖర్చులకోసం అన్నమాట. గ్రోసరీ, దుస్తులూ, వినోదం మొదలయినవన్నీ అందులోనే. అంటే వారానికి $250. అలా ప్రతి వారం ముందే బడ్జెటూ, డబ్బులు వేసి ఆ వారానికి గాను ఏ రోజుకి ఆ రోజు ఎంత ఖర్చు పెడుతున్నదీ మా ఆవిడకి ఈమెయిల్ ఇస్తున్నాను.

మా అనితనూ ఆ విధంగానే తను పెట్టిన ఖర్చులు నాకు ఈమెయిల్ ఇవ్వమన్నాను. అది జరిగేపనేనా? కాదు కదా. ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వెళ్ళాక ఆ రోజు ఆమె ఖర్చు ఎంతయ్యిందో కనుక్కొని మళ్ళీ ఆమెకీ ఈమెయిల్ ఇస్తుంటాను. అలా మామధ్య రోజూ ఏం జరిగిందనే రికార్డ్ వుంటోంది. కొద్దిగా ఏదయినా వారం ఎక్కువ ఖర్చు అయ్యిందనుకోండి వచ్చే వారం బడ్జెటులోంచి ఓవర్డ్రాఫ్ట్ తీసుకొని తీర్చేస్తామన్నమాట. ప్రస్తుతానికి ఈ ఆటేదో బాగానే ఆడుతున్నాం.

నీతి:

1. లెక్కెట్టుకోకుండా ఖర్చు చేస్తే కొండలయినా కరిగిపోతాయి

2. మీరు మనీ మైండెడ్ అయితే మాత్రం ఫైనాన్షియల్ ఇంటలిజెన్స్ వున్నవారినే పెళ్ళిచేసుకోండి. చాలామంది కళాకారులకీ, మేధావులకీ అంతగా ఆర్ధికతెలివి వుంటుందనుకోను. మేము ఆర్ధికంగా అంతగా ఎదగలేకపోవడానికి కారణం - మా ఇద్దరికీ ఫైనాన్షియల్ ఇంటలిజెన్స్ లేకపోవడం. అది వున్నవారికి ఆర్ధికంగా ఎదుగుదల మీద ఫోకస్ వుంటుంది. మా ఆవిడకి ఫోకస్ వున్నా కూడా సమర్ధత లేదు. నాకయితే ఆ రెండూ లేవు.

అప్పుడెందుకలా? ఇప్పుడెందుకిలా?

2010-11-22T10:31:00.000-06:00

నిన్న రాత్రి మా ఇంట్లో ఓ ఆసక్తికరమయిన చర్చ నడిచింది. ఆ చర్చ నడిచినంతసేపూ నేను వ్యూహాత్మక మౌనం వహించాను కాబట్టి మరి దాన్ని చర్చ అనొచ్చో లేదో మీరే చెప్పాలి. ఇండియాకి వెళ్ళకముందు ఒకలాగా వెళ్ళివచ్చాక ఒకలాగా నీ విధానాలు, ప్రవర్తన వుంటున్నయేమిటి అని మా ఆవిడ ఆరా తీసింది. నేనేం మాట్లాడలేదు. ఏదయినా మాట్లాడితే ఈ ఆడవాళ్ళు సామాన్యులు కాదు - నానారకాల అర్ధాలు తీస్తారు - ఎక్కడికో వెళతారు. అందుకే చర్చ తప్పనిసరి అయినప్పుడు ఆనందించమని మా భవానీ శంకరం చెప్పినట్లుగానే ఆ చర్చని ఆనందించాను కానీ చివరికి తడిమిచూసుకుంటే బుర్ర వాచిపోయివుంది.

మా ఆవిడ నాతో చర్చించీ, చర్చించీ అలసిపోయాక చెప్పాను "దానినే మార్పు అంటారనీ". చాలామంది చాలాసార్లు అడుగుతుంటారు - ఇప్పుడిలా అంటున్నావ్ మరి అప్పుడెందుకలా చేసేవనీ. ఏం? మధ్యలో మనలో మార్పులు, పరివర్తన రాకూడదని ఎక్కడన్నా శిలాశాసనం వుందా? దేశకాలమాన పరిస్థితులను బట్టి మనలో ఎన్నో మార్పులు, పరివర్తనలు వస్తాయి. ఎన్నో పాఠాలు నేర్చుకుంటాము, ఎన్నో పొరపాట్లు గమనిస్తాము, ఎన్నో మంచి విధానాలు పరిశీలిస్తాము, అక్కున చేర్చుకుంటాము. జీవితం అన్నది గలగలాపారే సెలయేరులాంటిది - సరస్సులాంటింది కాదు. ప్రవాహంలో ఎన్నో వదిలేస్తాము, ఎన్నో చేర్చుకుంటాము. నిరంతరం అసిధారా వ్రతంలాగా మన మనస్సు పరవళ్ళుతొక్కుతూనేవుంటుంది. అప్పుడే అది నదిలాంటి సరి అయిన జీవితం అవుతుంది. అలా కాకపోతే మన బ్రతుకు జీవఛ్ఛవం అవుతుంది.

మా నాన్నగారి రచనలు - బృందనృత్య గీతం - తెనుగోడా

2010-11-20T08:52:00.000-06:00

కాస్త జలుబు చేసినందువల్ల నా గొంతు సరిగ్గా రాలేదనుకుంటాను. వీలయితే ఇది మళ్ళీ రికార్డ్ చేస్తాము.

సారీ, కుదరదంతే

2010-11-12T15:32:00.002-06:00

మా ఆవిడకీ నాకూ కొన్ని విషయాలల్లో ఏకాభిప్రాయం ఎంతకీ కుదరలేదనుకోండి నీ ఖర్మ, నీకే తెలిసివస్తుంది అని వదిలేసేవాడిని. మా ఆవిడకేమో గానీ తన నిర్ణయాలలోని పొరపాట్ల వల్ల నాకు తెలిసివచ్చేది. అటూ ఇటూ తిరిగి అందరిలో నాదే పొరపాటు నిర్ణయం అయినట్లుగా అయ్యేది. ఉదాహరణకు ఓ ఇల్లు కొందామనుకున్నాం. మా ఆవిడకి ఒక ఇల్లు బాగా నచ్చుతుంది కానీ దానికి రిసేల్ వాల్యూ లేదని ఎంత చెపినా వినలేదు. సరే, నీ ఎన్నిక పొరపాటని నీకే తెలిసివస్తుందిలే అని విసుగొచ్చి తనకు ఇష్టమయిన ఇల్లే కొన్నాం. ఏమయ్యింది - అవసరం అయినప్పుడు ఆ ఇల్లు అమ్ముడు పోలేదు. అలా చాలా నష్టపడ్డాం. తన తప్పు తాను తెలుసుకుందా, లేదు. నా తప్పు నేను తెలుసుకున్నానా, అవును. ఇలాంటి ఉదాహరణలు ఇంకా వున్నాయి . అలా పలు విధాలుగా నష్టపడ్డాను. అందుకే నా పాలసీ మార్చేసాను - భార్యను అంత సులభంగా మార్చేయలేను కాబట్టి ;)

చాలా ఏళ్ళ తరువాత ఈమధ్య మా ఆవిడకి డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ వచ్చింది - పెద్దగా ప్రాక్టీసు చెయ్యకుండానే. అదెలా అని అడక్కండి. పక్కన కూర్చొని జాగ్రత్తలు చెబుతూ నేర్పిస్తున్నాను. ఎంత చెప్పినా కారు నడపడంలో జాగ్రత్తలు తీసుకోకపోవడమే కాకుండా ఎదురు నామీద చిరాకు పడింది. ఇదివరకయితే సరే నీ ఖర్మ, నువ్వే డ్రైవింగు చేసుకో అని కారు దిగి బయటకు వచ్చేవాడిని. అప్పుడేమవుతుంది. పొరపాటున ఆమె ఏదన్నా ఏక్సిడెంట్ చేస్తే మళ్ళీ ఇబ్బంది నాకే కదా.

నా విధానాలు మార్చుకున్నాను కాబట్టి నేను చెప్పే జాగ్రత్తలు వినయంగా వింటూ,సేఫుగా కారు అంగీకరించేంతవరకు కారు ఇవ్వను అని స్పష్టం చేసాను. సరే, నడపను, నాకు పోయిందేం వుంది, అటూ ఇటూ నా అవసరాలకీ ఎప్పటిలాగా నువ్వే తీసుకువెళ్ళు అని భీష్మించుకు కూర్చున్నది. అలా ఒక వారం కారు నడపనీయకపోయెసరికి సరే నువ్వు చెప్పినట్లే డ్రైవ్ చేస్తా అని ఒప్పుకుంది.

నీతి: మనింట్లోని ఇతరుల నిర్ణయాలు తప్పని తెలిస్తే వారికే గుణపాఠం అయినా వస్తుంది కదా అని అలా వదిలెయ్యకూడదు. వారికి కాదు - చివరికి గుణపాఠం వచ్చేది మనకు. మీలో చాలామందికి ఈ విషయాలు, విధానాలు ఎప్పుడో తెలిసేవుండొచ్చు, పాటిస్తూవుండొచ్చు. నేను ఇలాంటి విషయాల్లో కాస్త ట్యూబ్ లైటుని లెండి. అలా అని అన్నీ మా ఆవిడే పొరపాట్లు చేస్తుందని కాదు - నేనూ చేస్తుంటాను కానీ అవన్నీ వ్రాయడానికి మనం చేసిన పొరపాట్లు మనకు గుర్తుండవు కదా.

ఈమధ్య బుర్ర ఎందుకో ఇలాంటి విషయాల్లో బాగా వెలుగుతోంది. ఇలా నా బుర్ర ఎప్పుడో వెలిగివుటేనా - నా జీవితం, సంసారం, సంపాదనా అన్నీ ఎంతో ఎప్పటినుండో బావుండేవి. ఆరిపోయే బుర్రకి వెలుగెక్కువేమో మరి తెలియదు. లేదా ఫిష్ ఆయిల్ వాడుతూ Omega-3 fattyacids 1200 MG తీసుకుంటున్నా రోజూనూ - ట్రైగ్లిసరాయిడ్స్ తగ్గించడం కోసం. మరి అదేమన్నా ఇలా ఎఫెక్ట్ కొడుతున్నదేమో తెలియదు. నాలో తేడాలొచ్చినప్పుడు "ఎవరు నేర్పిస్తున్నారు నీకివన్నీ?" అని మా ఆవిడ అడుగుతుంటుంది. ఈమధ్య కూడా అలానే అడుగుతోంది. ఎవరి పేరు చెప్పమంటారూ?

బ్లాగు మిత్రుల్లారా ... నా బ్లాగు మీరు శ్రద్ధగా చదువుతున్నందుకు గాను మీ రుణం ఎలా తీర్చుకోను? నా అనుభవసారం తప్ప పెద్దగా నేను మీకేమీ సమర్పించుకోలేను. అది గ్రహించి మీలో ఎవరికయినా ఉపయొగపడుతుందేమో చూసుకొని అలాంటి సమస్యలుంటే మీ జీవితాలూ సరిదిద్దుకోండి. అలానయినా కొద్దో గొప్పో మీ రుణం నన్ను తీర్చుకోనివ్వండి. నా జీవితం నేర్పిన, నేర్పుతున్న పాఠాలు మీలో ఏ ఒక్కరికి ఉపయోగపడ్డా ఆ ఒక్కో టపా ధన్యమయినట్లే.

ఆ మధ్య తిరు అడిగారు - వ్యక్తిత్వవికాసం మీద వ్రాయమని. అలా నేను వ్రాస్తే చాలామందీ బొంగేమీ కాదు అనుకుంటారని చెప్పాను. అలాక్కాదు గానీ నేను నేర్చుకున్న జీవిత పాఠాలు వ్రాస్తూ వుంటాననీ చెప్పాను. అందుకే ఇవన్నీ వ్రాస్తున్నా. వచ్చేతరానికి మనం అందించగలిగిన గొప్ప విషయం - మన అనుభవం. అదే ఇస్తుంటా మరి - అందుకోండిక. శుభ వారాంతం.

వర్కవుట్ అవుతున్న విధానాలు

2010-11-10T15:54:00.003-06:00

డేల్ కార్నెగీ ఓ మాట చెప్పాడు "మీరు సంతోషంగా లేరా? సంతోషంగా వున్నట్లు నటించండి. కొద్ది సేపట్లోనే మీ మనస్సు సంతోషంతో నిండుకుంటుంది". సరిగ్గా ఆ మాటలే కాకపోయినా అలాంటి అర్ధం వచ్చే మాటలే వారు అన్నారు. మీరు ఉదయం లేచిన వెంటనే ఏదో కారణాల వల్ల మీరు సంతోషంగా లేరు. అయినా సరే మీ పెళ్ళాన్నీ, పిల్లలనీ, పొరుగువారినీ, ఆఫీసులో పనిచేసేవారినీ ఉత్సాహాంగా సంతోషమంతా పులుముకొని పలకరించండి, మాట్లాడండి. తెచ్చిపెట్టుకున్న హుశారుతో పనిచెయ్యండి. మన మనస్సు బొత్తిగా అమాయకమయినది. దానికి నిజమేంటో, కల్పనేంటో తెలియదు. ఉదాహరణకు ఓ నారిజపండు ఊహించుకోండి. పండు మీ ఎదురుగ్గా లేకున్నా నోరు ఊరడం లేదూ? పోనీ ఆవలింత ఊహించెయ్యండి. మీకూ ఆవలించాలని అనిపిస్తోందా లేదా? నేనప్పుడే ఆవలించేసాను. అలాగే మీరు కల్పిస్తున్న సంతోషాన్నే నిజమనుకొని సాధారణంగా మన మనస్సూ ఆనందపడుతుంది. పిచ్చి మనస్సు. కదూ.

అలాగే నాకే ఆశ్చర్యకరంగా నా కొత్త విధానాలు పనిచేస్తున్నాయి. మా ఆవిడ పట్ల అనురాగం బలవంతంగా ప్రదర్శిస్తూ అదే అనురాగాన్ని బలవంతంగా డిమాండ్ చేస్తున్నాను కదా. ఎంతకాలం ఈ నడుస్తుందేంటి ఈ నటన అనుకున్నాను కానీ మూడు రోజుల్లో మార్పు వచ్చింది. మా మధ్య ఇదివరకటికెన్నడూ లేని పరస్పర అనురాగం, శ్రద్ధా, ఆనందం, ఆప్యాయతా, సరదా అన్నీ మొదలయ్యాయి. చప్పట్లు :) నిజంగా ఈ ఎఫెక్ట్ నాకే నమ్మశక్యం కాకుండా వుంది. మా ఆవిడ ఈ బలవంతపు అనుబంధంతో ఇంకా బోరయిపోతుందేమో అనుకున్నా కానీ ఫోర్సుఫుల్ లవ్ కూడా రియల్ లవ్వుకి దారి తీస్తుందని ఊహించలేకపోయాను. అప్పుడనుకున్నాను - ఓ ఇలాక్కూడా పని జరుగుతుందన్నమాట అని. మరి ఈ ఆనందం ఎంతకాలం వుంటుందో, ఎప్పుడు ఆవిరి అవుతుందో తెలియదు కానీ సో ఫార్ సో గుడ్.

దంపతుల్లో ఒకరినొకరు అంతగా ఇష్టపడక పోవడానికీ, కలహాలకూ, కీచులాటలకూ ఎన్నో కారణాలు వుండవచ్చు. అది బలవంతం పెళ్ళి అయ్యుండటమో, అలవాట్లో, వ్యసనాలో ఒకరివి మరొకరికి నచ్చకపోవడమో, వ్యక్తిత్వాలు కలవకపోవడమో, అంతస్థులు కలవకపోవడమో, అందాలు కలవకపోవడమో, ఆనందాలు మిళితం కాకపోవడమో అలా ఏ కారణాలు అయినా అయ్యొండొచ్చు. ఇష్టం లేకపోతే సింహద్వారం ఎప్పుడూ తెరిచేవుంటుంది - వెళ్ళడమో, వెళ్ళగొట్టడమో చెయ్యాలి. హక్కులు ఏమయినా వుంటే బయటకి వెళ్ళి నిరూపించుకోవాలి. ఇంట్లో వుండి మొగుడూ పెళ్ళాలు సాధించుకుంటూ అదే హక్కుల పోరాటం అనుకోవడాన్ని నేనయితే అంగీకరించను. ఇంట్లో వున్నావూ అంటే ఇష్టపడివుండాలంతే. అయిష్టం ఎందుకనేది అనవసరం కానీ ఇష్టం లేదూ బయటకి నడవాలంతే. ఇక్కడ ఎవరూ ఎవరికీ బానిసలు కారు - బయటకెళ్ళి బ్రతికే స్వేఛ్ఛ అందరికీ వుంటుంది. ఇంట్లో వుండి సాధించడమే స్వేఛ్ఛ అనుకుంటే కుదరదు.

గత పదిహేళ్ళ నుండీ మా ఇంట్లో మార్పు కోసం ఓపికగా, సౌమ్యంగా, ఎన్నో విధాలుగా, పలు రకాలుగా కృషిచేస్తూనే వస్తున్నాను. లాభం లేకపోయింది. చివరికి నా విధానాలలోనే పొరపాటు వుంది అని గ్రహించాను. ఎదుటివారిని మార్చడం కాదు - అసలు నేనే మారాల్సి వుంది అని గ్రహించాను. ఆ విధంగా నేను మారాను - నా విధానాలూ మార్చుకున్నాను. మారిన విధానాలు ప్రయోగించాను - ప్రస్తుతానికయినా ఫలితం సాధించాను. దాదాపు ఓ పదిహేనేళ్ళుగా గడ్డకట్టుకొనిపోయి మంచుశిలలయిన మా మనస్సులు ఇప్పుడిప్పుడే మళ్ళీ వెచ్చని అనురాగాలకు, ఆప్యాయతలకు కరగనారంభించాయి. ఇకముందంటారా - చూద్దాం.

మార్పు అంటే చాలామందికి ఎందుకు అంత చిన్నచూపో నాకు అర్ధం కాదు. మార్పు అవసరం, అనివార్యం అనుకుంటే, నాకు నేను అందుగ్గాను కన్విన్స్ అవుతే మాత్రం నేనయితే ఎంచక్కా మారిపోతాను. బ్లాగావరణలో చూసుకున్నా మొదట్లోకి, ఇప్పటికీ నాలో చాలా మార్పు వుంది. ఎన్నటికీ మారనిది మార్పు ఒక్కటే అని మనం గ్రహించగలిగే మార్పు మనలో రావడం ముదావహం కాగలదు. ఆత్మవిమర్శ చేసుకునేవారు సాధారణంగా మార్పుకి సిద్ధంగానే వుంటారు. మనం మార్పుని స్వాగతించలేకపోతే మన మనస్సులు చాదస్తంగా తయారవుతాయి, బూజుపడతాయి. మార్పు అనేది మన మానసిక వృక్షానికి పోసే కొత్తనీరు వంటిది అనేది నా అభిప్రాయం.

ఇస్త్రీవాదమో, మనువాదమో - మనక్కావల్సింది సివరాఖరుకి బ్రతుకులో ఆనందం. ఏమంటారు?

హ్యాపీ మీల్స్ :(

2010-11-04T13:04:00.001-05:00

మేము బయటకి వెళ్ళినప్పుడు ఎక్కడన్నా M అని పేద్ద గోల్డెన్ లెటర్ కనిపిస్తే చాలు మా అమ్మలుకి పూనకం వచ్చేస్తుంది. మెక్డోనాల్డ్సుకి వెళదామంటుంది. వద్దంటామా పూనకం ఎక్కువవుతుంది. ఓ ఏడుపూ, దానితో పాటే అశ్రుధారలూనూ. నటనో లేక నిజమో గానీ అంత హఠాత్తుగా అన్నిన్ని కన్నీళ్ళు ఎలాగొస్తాయో నాకు అర్ధం కాదు. ఎవడయినా దీని ఏడుపు వింటే ఎత్తుకుపోతున్నామని ఎవడన్నా పోలీసులకు కాల్ చేస్తాడేమోనని ఊరుకుంచాలని ప్రయత్నిస్తాం. ఊరుకుంటేకదా - ఇంకా భూపాళ రాగం హెచ్చు స్వరంలో వస్తుంటుంది.

సరే వెళదాంలే అని ఒప్పుకున్నామా ఉఛ్ఛాటనా తంత్రం ప్రయోగించినట్లే ఆ ఏడుపూ, కన్నీళ్ళూ యమర్జంటుగా మాయం అవుతాయి! వెళ్ళాక హ్యాపీ మీల్స్ కావాలంటుంది. చికెన్ నగ్గెట్స్ వస్తాయి. తింటుందా? తినదు. వేరే ఎవరయినా తింటారా? తినరు. చచ్చినట్టు అవి ఇష్టం వున్నా లేకపోయినా నేనే తినాలి. మరి అమ్మలు ఏం తింటుంది? చికెన్ బర్గర్ ఆర్డర్ చేసుకుని అది తింటుంది.

మరి ఆ మాత్రం దానికి హేప్పీ మీల్సు ఎందుకూ? బొమ్మ కోసం - ఆ మీల్సులో పెట్టే ఫుడ్డు కోసం కాదు. ఫుడ్డు నాకు - బొమ్మ దానికి. అందుకే శాంఫ్రాన్సిస్కో నగరంలో చిన్నపిల్లలకు బొమ్మలు ఎరవేసి ఆహారం అమ్మటాన్ని నిన్నటినుండి నిషేధించారనే వార్త చూసి సంతోషించాను. మా చికాగోలో కూడా అలా నిషేధిస్తే నా ప్రాణానికీ, డబ్బులకూ, నాలుకకూ ఎంతో సౌఖ్యంగా వుంటుంది కదా. అయితే మంచి ఆహారాన్ని అంటే పళ్ళూ, కూరగాయలూ తగిన శాతంలో అందిస్తూ బొమ్మలను ఎరవేస్తే ఫర్వాలేదని ఆ సిటీ మినహాయింపు ఇచ్చింది. అదీ మంచిదే కదా. చెత్త ఆహారం తినీ, తినీ పిల్లలల్లో ఊబకాయం పెరుగుతోంది కాబట్టి ఆ పట్టణం అలాంటి నిర్ణయం తీసుకున్నది.

ఇలా హేప్పీ మీల్సులను నిషేధించడం సహజంగానే M వారికి రుచించలేదు. ప్రజలెవరన్నా అలా కోరారా? చిన్నపిల్లలెవరన్నా అలా నిషేధించమని కోరారా అని ఆ సిటీమీద కారాలు మిరియాలు ఊరుతున్నారు. ఎవరూ కోరినా కోరకపోయినా నేను కోరుతున్నాను - సరేనా? ఇండియాలో కూడా M కి చాలా కాలం క్రితం వెళ్ళాను కానీ అక్కడా హ్యాపీమీల్సూ బొమ్మలని ఎరవేసి అమ్ముతున్నారో లేదో నాకు గుర్తుకులేదు. ఈ జాడ్యం అక్కడికీ పాకిందా లేదా అన్నది ఎవరికయినా తెలిస్తే చెప్పండి. అక్కడికీ పాకితే కనుక మీ పిల్లలతొ జాగ్రత్త.

గమనిక: సందు దొరికింది కదా అని పిల్లల పెంపకం, క్రమశిక్షణ, అమ్మలుని ఒక్కటి పీకకపోయారా అనీ ఉచిత సలహాలు ఇవ్వకండేం. నాకు తెలుసు.

మరో సారి ఇలాంటి పొరపాటు జరిగిందంటే ...

2010-11-02T10:58:00.002-05:00

నేను ఒకరోజు ఆఫీసు నుండి ఇంటికి వచ్చాక మా ఆవిడ వణుకుతూ అమ్మలు మీద వేడివేడి టీ పడి ఛెస్ట్ కొంచెం కాలిందని చెప్పింది. అప్పుడు మా అమ్మలుకి రెండేళ్ళు అనుకుంటా. అనిత టీ తాగుతుంటే అమ్మలు గుజిందంట - అప్పుడు ఆ టీ తన మీద వలికింది. బాగానే కాలింది. బొబ్బలు ఎక్కాయి. ఎంత నొప్పి అనిపించిందో కదా అనుకున్నాను. పొరపాటు కాబట్టి ఫర్వాలేదుగానీ మరో సారి ఇలా జరగకుండా జాగ్రత్తగా వుండు అని మా ఆవిడకి చెప్పాను.

అమ్మలు తనకు కాలిన నొప్పి మరచిపోయి హాయిగా ఆడుకుంది. అది అప్పట్లో అసలు ఏడవకపోయేది. ఈ నొప్పిని కూడా లైటుగా తీసుకుంది. కొద్ది రోజులు క్రీములు అవీ పెట్టాక ఆ బొబ్బలు మానిపోయాయి కానీ కాలిన గుర్తు అలాగే వుండిపోయింది. కట్ చేస్తే కొన్ని నెలల తరువాత ... మా అమ్మలుకి ఆరోగ్యం బాగోలేకపోవడంతో తనని మా ఫ్యామిలీ డాక్టర్ దగ్గరికి అనిత తీసుకువెళ్ళింది. ఆరోగ్య పరీక్షల్లో భాగంగా బాడీ పరీక్షిస్తూ శరీరం కాలిన గుర్తులు కూడా చూసాడు ఆ డాక్టర్. ఎలా జరిగిందిది అని ప్రశ్నించాడు అనితని. జరిగిన విషయం చెప్పింది. మరోసారి ఇలా అజాగ్రత్తగా వుంటే పోలీసులకి సమాచారం అందిస్తాను అని అనితని హెచ్చరించాడు ఆ డాక్టర్! మరో సారి ఇలాగే జరిగితే మరోసారి నీ దగ్గరికి వస్తానా అని అనుకుందిట అనిత.

ఇక్కడ పేరుకే మన పిల్లలు కానీ నిజంగా ప్రభుత్వం బిడ్డలు. పిల్లలని అలక్ష్యం చేస్తున్నట్లుగానీ, అబ్యూజ్ చేస్తున్నట్లు గానీ తెలిస్తే మన పిల్లలని పిల్లల సంరక్షణాలయాలకి అప్పగిస్తాయి ఈ ప్రభుత్వాలు. అది చక్కని విషయం. ఇండియాలోనయినా, ఇక్కడయినా, ఎక్కడయినా సరే పిల్లల మీద, కన్న పిల్లల మీద హింస, పలు రకాల దౌర్జన్యాలు కొంత శాతం మేరకయినా పలు కారణాల వల్ల జరిగిపోతుంటాయి. అలాంటి వాటిని కట్టడి చెయ్యాలంటే బాధ్యత గల ప్రభుత్వాలు ఇలాంటి చర్యలు తీసుకోకతప్పదు.

పోరగా పోరగా మా ఇంట్లో వచ్చిన మార్పు!

2010-11-01T14:14:00.000-05:00

కొన్నేళ్ళ క్రితం సంగతి. శని, ఆది వారాలు కూడా ఉదయం ఆరు గంటలకే లేచి ఎనిమిది గంటల వరకల్లా మా ఆవిడ ఇడ్లీనో, దోసానో, పూరీనో నా మొఖాన పడేస్తుందని చూసేవాడిని. గునగగా, గునగగా ఏ పది గంటలకో లేచి టిపినీలు చేసిపారేస్తుండేది. అప్పటికి మధ్యాహ్న భోజనవేళ అయ్యేది కాబట్టి బ్రేక్‌ఫాస్టును లంచులాతిని సంతృప్తిపడేవాడిని. ఉదయం చద్దన్నంలో పెరుగేసుకొని లాగించేసి తృప్తిపడేవాడిని.

వారాంతాలు కూడా అర్ధరాత్రి ఆరుగంటలకే లేవాలా అనేది మా ఆవిడ వాదనగా వుంటుండేది. రోజూ సిరియల్లో, బ్రెడ్డో తిని ఆఫీసుకి తగలాడుతున్నా కదా వారాంతాలన్నా దేశివాళీ తిండి సమయానికి తినొద్దా అని నా వాదనగా వుండేది. అలా వారాంతాలు వచ్చినప్పుడల్లా మా ఆవిడను పెందరకడనే లేచి టిఫిన్ చెయ్యమని పోరేవాడిని (ఏం నువ్వే చేసుకొని తినొచ్చుకదా అని ఎదవ లాజిక్కులు తియ్యకండి). అలా పోరగా, పోరగా, పోరాడగా, పోరాడగా చాలా మార్పు వచ్చింది!

ఇప్పుడు వారాంతాల్లో నేను పదిగంటల తరువాతే లేవడం జరుగుతోంది. బ్రేక్‌ఫాస్ట్ రెడీ ఇంకా లేవవా అని మధ్యాహ్న భోజన వేళకి మా ఆవిడ నన్ను నిద్రలేపడం జరుగుతోంది.

ఎవరు మారారన్నది ముఖ్యం కాదన్నయ్యా - మార్పు వచ్చిందా లేదా అన్నదే ముఖ్యం.

మా బాతుల మహా దర్జా

2010-10-29T12:12:00.003-05:00

మా ఇంటి చుట్టూ చాలా బాతులు/ కెనడా గీస్ తిరుగాడుతూవుంటాయి. అప్పుడప్పుడు వాటి స్వేఛ్ఛ, దర్జా చూసి కుళ్ళుకుంటూవుంటాను. ఆఫీసుకి వెళుతున్నప్పుడూనూ, మా ఆవిడ బయటి పనులు చెప్పినప్పుడూనూ అవి జలకాలో, సరసాలో స్వేఛ్ఛగా ఆడుతూ కనిపిస్తే నాకు సుయ్యిమని జెలసీగా అనిపిస్తుంది. చేసేదేమీలేక బాతునైనా కాకపోతిని... అని దీర్ఘాలు తీసుకుంటూవెళతాను.

మా ఇంటి పక్కన వున్న సరస్సుల్లో ఎంచక్కా విహరిస్తుంటాయి. అయితే ఆ సరస్సుల నుండి మా ఇంటివైపుకి రావాలంటే మా కమ్యూనిటీ రోడ్డు ఒకటి దాటాల్సివుంటుంది. మరీ తీరికలేని వీధి కాకపోయినా తరచుగా కార్లు, వాహనాలు వెళుతూనేవుంటాయి. మరి అవి రోడ్డు దాటడం ఎలా? అవి రోడ్డు క్రాస్ చెయ్యడం ఆరంభించగానే ఎక్కడి కార్లు అక్కడే కాస్త దూరంగా ఆగిపోతాయి. పోనీ తమకోసం జనాలు వేచివున్నారని అవి ఏమయినా ఆదుర్దాపడతాయా? ఊహు. తాపీగా, నిండు గర్భిణిలాగా, ఒక వరుసలో నడుస్తూ వెళతాయి. ఈ జనాలు వాటికి ఇచ్చే గౌరవం చూస్తుంటే నాకు ముచ్చటేస్తుంది. అవన్నీ దాటిపోయేదాకా ఓపికగా వేచివుండి అప్పుడు మాత్రమే తమ వాహనాలని కదలనిస్తారు. అయితే కొండకచో ఒకరిద్దరు కఠిన హృదయులు వాటిని పట్టించుకోకుండా కట్ చేసి వెళుతుంటారు.

మా ఇంటి పక్కన ఇంకో బ్యుజీ రోడ్డు వుంది. చాలా వాహనాలు ఆగకుండా వెళుతుంటయి. ఒక వేసవిలో ఆ వీధిన నడచుకుంటూవస్తున్నాను. ఒక పోలీసు కారు ఫ్లాషింగ్ లైట్లు వేసుకుంటూ, సైరన్లు మ్రోగించుకుంటూ వస్తోంది. అలా రావడం ఇక్కడ సాధారణమే కాబట్టి, ఆ పోలీసు మామ ఏమయినా అర్జంటుగా టాయిలెట్టుకి వెళ్ళాలేమో అంచెప్పి లైట్ తీసుకున్నాను. ఆ పోలీసు కారు వెళ్ళి నాకు ఫర్లాంగు దూరంలో ఆగింది. ఎందుకబ్బా, ఇక్కడేం ప్రమాదం జరగలేదే ఎందుకాగిందబ్బా అని అటువైపు తేరిపార చూసాను. అప్పుడు...

అప్పుడు...ఒక బాతుల బారు ఆ రోడ్డు దాటుతూ కనిపించింది. వాటికి రక్షణగా ఈ పోలీసు కారు అడ్డంగా ఆగింది. అప్పటికే అటూ ఇటూ వాహనాలు ఆ బాతులు రోడ్డు దాటడం కోసం ఆగి వేచివున్నాయి. మరి ఆ కార్లలో వున్నవారెవరయినా ఈ బాతుల రక్షణ కోసం 911 నంబరుకి ఫోను చేసి పోలీసులని పిలిచారేమో తెలియదు. ఆ బాతులన్నీ సేఫుగా రోడ్డు దాటాయని నిర్ధారించుకున్నాక ఫ్లాషర్స్ ఆపివేసి ఆ పోలీసు కారు వెళ్ళిపోయింది. మిగతా వాహనచోదులూ కదిలారు అప్పుడు. This is America.

మనుషులు నీటిమీద నడవడమే అద్భుతం కాదు, సంతృప్తి చెందే మనస్సే గనుక మనకు వుంటే బాతులు బలాదూరుగా రోడ్డుదాటడం కూడా అద్భుతంగానే గోచరిస్తుంది. ఆ పోలీసు మామకీ, ఆ వాహన చోదకులకీ నా మనస్సులో శిరస్సువంచి నమస్కరించి తృప్తిగా అక్కడినుండి కదిలానప్పుడు. నాకయితే పెద్ద పెద్ద విజయాల కన్నా ఇలాంటి చిన్న చిన్నసంతృప్తులే జీవితానికి అర్ధం కలిగిస్తాయనిపిస్తుంది.

వీడియో: హ్యాండ్ డ్యాన్స్

2010-10-28T19:30:00.000-05:00

మా పెద్దమ్మాయికి నచ్చిన వీడియో ఇది:

http://www.youtube.com/watch?v=RTJANr7SCeU

ఈ చేతుల నాట్యం బావుంది కదూ. ఈ వీడియోలోని అమ్మాయి కూడా బావుంది కదూ. ఈ ముచ్చటయిన అమ్మాయి తన అందమయిన చేతులతో చేస్తున్న నాట్యం కంటికి ఇంపుగా లేదూ?

ఓ బాతు అంత్యదశ

2010-10-28T13:50:00.000-05:00

నిన్న రాత్రి ఏడుగంటల సమయాన మా పడగ్గది కిటికీ లోంచి చూస్తే మా కమ్యూనిటీ రోడ్డులో కార్లు గుద్దుకొని ప్రమాదం జరిగినట్లనిపించింది. రెండు కార్లు హజార్డ్ లైట్లు వేసుకొని అడ్డదిడ్డంగా ఆగాయి. మా కమ్యూనిటీ రోడ్డులో కారు ప్రమాదం జరగటమేంటా అని అచ్చెరువొందాను. కిందికి దిగి వచ్చి మా పిల్లలకూ, మా ఆవిడకూ చెప్పాను. బ్లయిండ్స్ తొలగించి చూసారు పిల్లలు. నేనూ చూసాను. రోడ్డు పక్కన మసక చీకట్లో ఒక బాతు (కెనడా గీస్ కావచ్చు) పడివుంది. కారు దిగి నిలబడ్డవారు గొంతుక్కూర్చొని బాతును పరిశీలిస్తున్నారు. మాకు విషయం అర్ధం కాలేదు.

దగ్గరికి వెళ్ళి చూద్దామా అన్నాను పిల్లలతో. వద్దు, పల్లెటూరోళ్ళలాగా దగ్గరికి వెళ్ళి చూడటం ఏంటీ అని మా ఆవిడ వారించింది. వారికి ఏదయినా హెల్ప్ అవసరం వుంటుందేమో కదా అన్నాను బయల్దేరుతూ. హెల్ప్?! అంది మా ఆవిడ. ఇలా ఉరుక్కుంటూ వెళ్ళి సహాయం చేసేవారు దద్దమ్మలు అని మా ఆవిడ ప్రగాఢాభిప్రాయం. ఆమెకు నామీద వున్న నమ్మకాన్ని ఎందుకు వమ్ము చేయాలని అక్కడికి వెళ్ళాను. పెద్దపాప తటపటాయించి రాలేదు. అమ్మలు వచ్చింది నాతో. దగ్గరికి వెళ్ళినా విషయం అర్ధం కాలేదు. ఏమయింది డాడీ అని అడిగింది అమ్మలు. వాళ్ళనే అడిగి తెలుసుకో మరి అన్నాను. ఏం జరిగింది అని వాళ్ళని అడిగింది.

కారులో వస్తుంటే రోడ్డు మధ్యలో పడిపోయి ఈ బాతు కనిపించిందనీ, ఎవరో ఏక్సిడెంట్ చేసి వెళ్ళినట్లున్నారనీ, వేరే కార్లు దాని మీది నుండి పోకుండా కార్లు అడ్డం పెట్టామనీ, ఇప్పుడు తీసుకువచ్చి ఫుట్ పాత్ మీద పెట్టామనీ చెప్పారు. ఆ బాతు బ్రతికేవుందని మేము చర్చించుకున్నాం. జంతు పరిరక్షణ సంస్థకి ఫోను చేసామనీ వారు వచ్చేంతవరకూ ఇక్కడ వేచివుంటామని ఆ ఇద్దరు స్త్రీలు చెప్పారు. హడావిడిలో వింటర్ స్వెట్టర్లు వేసుకొని రాకపోవడంతో చలిబెట్టి అమ్మలు, నేనూ ఇంట్లోకి వెనుదిరిగాము. ఇంట్లోకి వచ్చాక నేను చేసిన ఒక చిన్న పొరపాటుకి నాలుక కొరుక్కున్నాను.

ఆ ఇద్దరు స్త్రీలు చూపిన జంతు ప్రేమను మెచ్చుకోవడం నేను మరచిపోయాను. వారిని ప్రశంసిద్దామని కొద్దిసేపయింతరువాత నేను అక్కడికి వెళ్ళేలోగా వారు కారులో వెళ్ళిపోతూ కనిపించారు. ఆ బాతు అక్కడేవున్నట్లు అనిపించింది. ఆ బాతును అలా నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలేసివెళుతున్నారేంటా అని దగ్గరికి వెళ్ళి చూసాను. ఆ బాతు విగతజీవి అయి పడివుంది. ఓ అది గమనించే ఇక లాభం లేదని వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారా అనుకున్నాను.

ఈ రోజు ఆఫీసుకి వస్తూ ఆ బాతు పడివుండిన ప్రదేశం చూసాను కానీ అక్కడ దాని భౌతికకాయం లేదు. ఏమయ్యిందో నాకు అర్ధం కాలేదు. ఒహవేళ మా కమ్యూనిటీ సర్వీసు వాళ్ళు గమనించి దానిని ఏమయినా తొలగించారేమో మరి. ఆ బాతుకే గనుక ఆత్మ వుంటే శాంతి కలుగు గాక, ఆమెన్.

మా ఇంటికి ఎదురుగా, పక్కనా సరస్సులు వున్నాయి. వాటిల్లో చాలా బాతులు విహరిస్తుంటాయి. మా ఇంటి ఎదురుగ్గా ఇంకా బోలెడన్ని చెట్లతో, కంటికి ఎదురుగ్గా సుందరమయిన సరస్సులతో చూడటానికి చాలా ఆహ్లాదంగా అనిపిస్తుంది. వీలయినంతవరకు కిటికీలు మూసివెయ్యకుండా రాత్రీ పగలు పక్షుల కిలకిలారావాలు, పిల్లగాలులూ ఆస్వాదిస్తుంటాను. ఇంటి ఎదురుగా ఇలాంటి ఆహ్లాదకరమయిన వాతావరణం వుండే అవకాశం అందరికీ వుండదు. ఆ అవకాశం నేను కల్పించుకున్నందుకు నాకు ఆనందంగా అనిపిస్తుంటుంది.

85 గ్రాముల ఆహారానికి 30 క్యాలరీలే

2010-10-18T10:52:00.000-05:00

నా చిన్ని బొజ్జను తగ్గించాలని ఎన్నో రకాలుగా కిందామీదా పడి కొంత ప్రొగ్రెస్ సాధించాను కానీ నా లక్ష్యం పూర్తి కాలేదు. ఇండియా నుండి మా ఆవిడ స్వీట్లూ, కారప్పూసా మొదలయినవి పట్టుకొచ్చింది. అవి తినకపోతే మా ఆవిడ ఎక్కడ ఫీల్ అవుతుదేమోనని అవి నెమ్మది నెమ్మదిగా లాగించా. అలాంటి మినహాయింపులు ఇస్తూ ఇస్తూ మినహాయింపులే అసలు అయిపోయి మళ్ళీ మొదటికి వచ్చింది నా వ్యవహారం.

ఇలాక్కాదని మళ్ళీ గొడమీద సీలకు వేలాడేసిన కంకణం మళ్ళీ కట్టుకొని ఆహర నియంత్రణ మొదలెట్టా. కూరగాయల్లో స్టఫ్ ఎక్కువ క్యాలరీలు తక్కువ అని తెలిసిందే కదా. వరి అన్నం, చపాతీలకు బదులుగా స్యామ్స్ క్లబ్బు లో బల్కుగా కట్ చేసిన ఫ్రోజెన్ కూరగాయలు తెచ్చుకొని తింటున్నాను. మరి అవి వట్టిగా తింటే రుచీ పచీ వుండదు - అలాగే మన కారం, ఉప్పు, మసాలాలు రోజూ తినకపోతే జీవితంలో ముఖ్యమయిన దాన్ని ఏదో కోల్పోయినట్లు అనిపిస్తుంది కదా. అందుకే కూరగాయల్లో కూర, చట్నీలు, పచ్చళ్ళు, రసం, సాంబార్ మొదలయినవి ఏది వుంటే అది కలుపుకొని తినేస్తున్నాను. అది సరే మరి పెరుగు సంగతేంటి? భోజనం చివర పెరుగు వేసుకొని తినకపోతే ఏదో వెలితిగా వుంటుంది కదా. అందుకే చివర్లో పెరుగు కూడా కొన్ని కూరగాయల మీద వేసుకొని లాగిస్తున్నాను. కోసిన కూరగాయలే కాకుండా బీన్స్, చిక్ పీస్ మొదలయినవి కూడా అలాగే లాగించేస్తున్నా. ఆకు కూరల మీద ఇంకా దృష్టిపెట్టలేదు. పెట్టాలి.

మామూలుగా ఎప్పుడు ఏదీ చెప్పినా అందులో క్యాలరీలు ఎంత వుంటాయో చూస్తాను కానీ ఎందుకో ఈ కూరగాయలకి మొన్నటివరకూ చూడలేదు. మొన్ననే చూసి సంతోషపడి ఈల వేసుకున్నా. ఒక సెర్వింగ్ 85 గ్రాముల కూరగాయలకు 30 కేలరీలే! ఎంత తక్కువో కదా. అదే వేరే ఏది తిన్నా ఒక సెర్వింగుకి సాధారణంగా 100 కేలరీలు అయినా వుంటుంది. అలాంటపుడు ఇలా కూరగాయలు తింటూ పోతే నాకు అందాజాగా కావాల్సిన రోజువారీ 1400 క్యాలరీలు ఎప్పటికి చేరేను? అందువల్ల త్వరలోనే సులభంగా బరువు తగ్గగలను, చిన్ని బొజ్జ తగ్గించేసెయ్యగలను అనుకుంటున్నాను. మీరెవరయిన డైటింగ్ చేస్తున్నా ఇలా కూడా ప్రయత్నించి చూడండి.

కూరగాయలు తినడం వల్ల తొందరగా కడుపు నిండినట్లయిపోయి ఆకలి ఎక్కువగా వెయ్యదు. అలా బరువు తగ్గడమే కాకుండా మన శరీరానికి కూరగాయలు తింటే ఎంతో మంచిది కదా. ఇలా చెయ్యడం వల్ల ఉభయతారకంగా వుంటుంది. ఇలా కూరగాయల్లో కూరలు, పెరుగు వేసుకుంటూ రుచిగానూ, కడుపు ఎండబెట్టుకోకుండా కడుపు నిండుగానూ తింటూ ఆహార నియంత్రణ లాగించవచ్చు.

అమ్మ పాట

2010-10-10T17:49:00.000-05:00

నేను ఇండియాకి ఈమధ్య వెళ్ళిరాకముందు చిన్నక్కయ్యతో ఫోనులో మాట్లాడుతుండగా మా నాన్నగారి శిష్యులో లేక మా నాన్నగారికి అప్పట్లో పరిచయం వున్నవారో తెలియదు కానీ వెంకటేశ్ అనే అతను వచ్చాడని చెప్పింది. అతను మంచి గాయకుడనీ, అమ్మ యొక్క గొప్ప దనం గురించి అందరికీ చక్కటి పాటలు పాడి వినిపించాడనీ, అతను పేదవాడనీ, అతనికి సినిమాల్లో అవకాశం వస్తే బావుండుననీ చెప్పింది. అతను అమ్మ పాటల ఆల్బం చేస్తున్నాడంటే మేమూ కొంత డబ్బు సహాయం చేసామనీ చెప్పుకువచ్చింది.

ఇండియాకి వెళ్ళినప్పుడు అమ్మపాట ఆల్బం నాకు ఇచ్చి చక్కటి పాటలనీ, వినమనీ చెప్పింది కానీ అక్కడ తీరికలేక వినలేదు. నాన్న గొప్పతనం మీద కూడా వెంకటేశ్ ఒక పాటల ఆల్బం రూపొందించాలనుకుంటున్నాడనీ మనం అందరం కలిసి కొంత కొంత సహాయం చేస్తే అది పూర్తి అవుతుందనీ చెప్పింది. మా అమ్మ కూడా ఆ పాటలు చాలా బాగా పాడాడని చెప్పింది. US కి తిరిగివచ్చాక విందాము విందాము అనుకుంటూ మన పనికిమాలిన పనుల మధ్య తీరికలేక నిన్నటిదాకా వినలేకపోయాను.

నిన్న సాయంత్రం ఆ పాటలు ఎలాగయినా వినాలని ముహూర్తం పెట్టుకొని కూర్చున్నాను. ఆ పాటలకు ఉపోద్ఘాతం చెబుతూ దేవతల వరాల కంటే కూడానూ అమ్మ వాత్సల్యమే గొప్పదని వివరించిన తీరు చూసి ముచ్చటేసింది. ఎంతో హృద్యంగా ఆలాపించిన ఆ పాటలు వింటూ వింటూ ఇండియాలో వున్న మా అమ్మ దగ్గరికి మానసికంగా దరిచేరాను. అలా అలా అమ్మ వాత్సల్యాన్ని నెమరువేసుకుంటూ, మనస్సులో నా తల్లికి నమస్సుమాంజలులు అర్పించుకుంటూ ఆ పాటలన్నీ అయిపోయేదాకా అలౌకికమయిన స్థితిలో వుండిపోయాను. ఈ వాక్యం వ్రాస్తూ వుంటే నా కళ్ళు తడి అయ్యాయంటే ఇంతకంటే గొప్పగా ఆ పాటల గురించి ఏమని మీకు వివరించను? అయితే ఆల్బం కవరుమీద వున్న చిత్రం అంతగా తృప్తి కలిగించలేదు. మన తెలుగు తల్లీ బిడ్డల ఫోటోకు బదులు తెల్ల తల్లీబిడ్డల ఫోటో ముద్రించారు.

తల్లి వున్న ప్రతి వ్యక్తీ ఈ పాటలను విని జన్మనిచ్చిన తల్లియొక్క గొప్పదనాన్ని మరోసారి మననం చేసుకోవడం, మరోసారి అర్ధం చేసుకోవడం చెయ్యవచ్చు. స్వయంగా మాటలలో చెప్పలేని భావాన్ని ఎవరయినా సరే తమతమ తల్లులకు ఈ పాటల ఆల్బం వారికి అందించడం ద్వారా తెలియజేసుకోవచ్చును. ఈ ఆల్బం వెల 36 రూపాయలు మాత్రమే. ఇందులో ఏడు పాటలున్నాయి. మీరు ఈ ఆల్బం కొనడం ద్వారా ఆ టీముకి కొంత ఆర్ధిక సహాయమూనూ మరియు ప్రోత్సాహాన్నీ అందించినవారవుతారు. ఆసక్తి వున్నవారు 9959359050 కి ఫోను చేసి ధీకొండ వీణా వెంకటేష్ తో మాట్లాడి ఈ ఆల్బం పొందవచ్చును.

మా ఇంట్లోని జోకులు - స్నానం చేసావా?

2010-10-10T14:48:00.002-05:00

నవ్వురాకపోతే బాధ్యత నాది కాదు. మీకు మీరే చక్కిలిగింతలు పెట్టుకోండేం.

ఇంతకుముందే మధ్యాహ్నపు కునుకు లాంటి నిద్ర తీసి కిందికి అంటే పైన వున్న బెడ్ రూము నుండి కింద వున్న లివింగ్ రూముకి దిగాను.

మా ఆవిడ సీరియస్సుగా అడిగింది "స్నానం చేసావా?"

నా మగజాతి అహం దెబ్బతిన్నది. నేనూ అంతకంటే సీరియస్సుగా "చేసాను" అని గట్టిగా అన్నాను. (ఏంటోనండి మగజాతి మీద ఈ స్త్రీ జాతికి ఎప్పుడు విశ్వాసం ఏర్పడుతుందో కదా)

"ఎప్పుడు?"

"నిన్న" (అంతేకదండి. 'ఈ రోజు' స్నానం చేసావా అని అడగలేదుగా తను. లేకపోతే ఏంటండీ ఎదురుగ్గా చింపిరి ముఖం వేలాడేసుకొని కనపడుతుంటే అలాంటి ప్రశ్నలు అడగి నన్ను నాతో పాటు మగజాతినీ అవమానపరచడం భావ్యమేనా అన్నది మీరే చెప్పండి)

పై ఫోటోలో అమ్మాయి ఎవరూ లేరు. అది టవల్ మీద డిజైన్ మాత్రమే.

ఓ విద్యార్ధి మరణించాడు. ఆ, అయితే ఏంటిట?

2010-10-04T19:17:00.001-05:00

... అనుకోకుండా ఇక్కడి పాఠశాలలు తోటి విద్యార్ధుల భావోద్వేగాలను ఎంత చక్కగా పట్టించుకుంటాయో క్రింద చూడండి. ఈ ఈమెయిల్ మరియు ఒక వాయిస్ మెయిల్ మా పెద్దమ్మాయి స్కూలు నుండి ఇవాళ వచ్చాయి.
October 4, 2010

Dear Parents and Friends,

The unexpected death of a ..... High School student this weekend is deeply affecting our entire community. Understandably, staff, students and neighbors who know this family are expressing grief and sympathy in many different ways today.

While we extend heartfelt support and compassion to the family in their time of mourning, we are also concerned for all others who may be processing this news in a personal way at home and at school. Today, counselors were available to students and staff at ... High School to help them discuss their feelings and concerns. Parents, however, also may need assistance with what to say to their child and how to cope with or watch for signs of anxiety in their own family (please see the attached document).

The loss of a young person is a sobering reminder of life’s frailty. Moments such as this reinforce how a school can be a community of support for its members. We are here today, and every day to help your family process any feeling of sadness.

Should you wish to phone and talk with one of our Crisis Team Members or a member of Student Services, please be patient as they are very busy responding to students. If it is an emergency, clearly indicate this to the receptionist so your call can be given priority.

Thank you very much for your concern.

Sincerely,
..........
Principal

ఉచిత సలహాలు

2010-10-03T17:01:00.001-05:00

ఈ కథ ఇదివరకే మీకు చెప్పానో లేదో గుర్తుకులేదు. నా చిన్నప్పుడు ఒక తమిళ్ డబ్బింగ్ సినిమా చూసాను. అందులోని ఒక హాస్య సన్నివేశం, అది ఇచ్చిన సందేశం నాకు బాగా గుర్తుకువుండిపోయాయి. నాకు ఎప్పుడు విమర్శలు వచ్చినా ఆ సన్నివేశం గుర్తుకువచ్చి మనస్సు తేలికవుతుంది. మరి ఆ కథేంటో మీరూ వింటారా?

ఒక ముదుసలి ఒక పాపని(మనుమరాలు) మరియు ఒక ముసలి గుర్రాన్ని ఒక ఊరిలో నడిపించుకుంటూ వెళుతుంటాడు. అది చూసిన గ్రామ ప్రజలు నవ్వుతుంటారు. "ఏమయ్యా ఎంచక్కా ఓ గుర్రాన్ని వెంటపెట్టుకొని మీరిద్దరూ నడుస్తున్నారు, మూర్ఖుడిలా వున్నావే!" అని ఎగతాళి చేస్తారు.

సరే అని ఆ గుర్రం మీద ఇద్దరూ ఎక్కి కూర్చొని వెళుతుంటారు. అప్పుడు అది చూసిన గ్రామ ప్రజలు ఆ ముదుసలి వ్యక్తితో "ఏమయ్యా, నీకు జంతు కారుణ్యం లేనట్లుంది, ముసలి గుర్రం మీద మీరు ఇద్దరూ ఎక్కికూచుంటారా? పాపం ఆ గుర్రాన్ని హింసించడానికి నీకు మనసెలా ఒప్పింది" అని అంటారు.

సరే అని ఆ ముదుసలి గుర్రం దిగి ఆ గుర్రాన్ని నడిపించుకెళతాడు. అది చూసిన గ్రామ ప్రజలు "ఏమయ్యా ముసలి వ్యక్తివి నువ్వు గుర్రం మీద కూర్చోకుండా నడుస్తావా? ఇలా ఎంత దూరం నడుస్తావు?" అని అంటారు.

ఇహ ఇలాక్కాదని తన మనుమరాలిని కిందికి దింపి తను ఆ గుర్రం ఎక్కి వెళుతూవుంటారు. అది చూసిన గ్రామ ప్రజలు "ఏమయ్యా, ఇదేమన్నా బావుందా, పాపం చిన్నపిల్లని నడిపిస్తూ నువ్వు గుర్రం మీద ఎక్కి వెళ్ళడానికి సిగ్గుగా లేదూ" అని చీవాట్లు పెడతారు.

ఇహ ఏ విధంగానూ ప్రయాణించలేక వాళ్ళు అక్కడే చిక్కుబడిపోతారు. ఈ కథలోని నీతి ఏమిటంటే మనం ఎలా చేసినా కొంతమందికి అది పొరపాటుగా అనిపిస్తుంది. అందరి మాటలు పట్టించుకుంటూ వుంటే ముందుకు వెళ్ళలేం. అందుకని అందరి మాటలకు మరీ ఎక్కువ విలువ ఇవ్వకుండా మన నిర్ణయానికి ఎక్కువ విలువ ఇస్తూ ముందుకు సాగిపోతూవుండాలి. అలా అని వస్తున్న సలహాలను, విమర్శలను మరీ తీసిపారెయ్యకుండా వాటిల్లో ఏవయినా నిర్మాణాత్మకంగా అనిపిస్తే వాటిని కాస్త దృష్టిలో పెట్టుకుంటే మన పద్ధతిలో ఏదయినా పొరపాటు వున్నట్లయితే, లేదా బ్లయిండ్ స్పాటు వల్ల పొరపాటు నిర్ణయాలు తీసుకొనివుంటే సవరించుకోవడానికి అవకాశం ఏర్పడుతుంది.

జనాలు 'నిదానమే ప్రధానం' అంటారు. అదే జనాలు మనం మెల్లగా వెళితే 'ఆలస్యం అమృతం విషం' అని కూడా అంటారు. అంచేతా మనం ఇతరుల (అభిప్రాయాల) కోసం ఎక్కువగా బ్రతకకుండా మన (అభిప్రాయాల) కోసం ఎక్కువగా బ్రతకడం మంచిది.

Picture Credits: pyzam.com

And the answer is ...

2010-10-02T11:35:00.001-05:00

Film: The social network

Screen play writer Sorkin's line:

We lived on farms: then we lived in cities; and now we're going to live on the Internet.

Gleeful overstatement, phrased just so...

- Chicago Tribune

చాలామందికి ఆ స్టేట్‌మెంట్ అతి అనిపిస్తుందేమో కానీ నాకయితే కఠోర సత్యం అనిపిస్తోంది. ఉదాహరణకు మా ఇల్లు చూసినా అందరం కూడా మాటలు తక్కువ బ్రవుసింగ్ ఎక్కువ. వున్న నలుగురం కానీ మూడు సిస్టంలు వున్నాయి. అమ్మలు తనకు ప్రత్యేకంగా ఓ సిస్టం కావాలంటుంది. ఏరోజయినా నెట్ కొద్దిసేపు రాకపోయినా ప్రపంచం సర్వనాశనమయ్యిందేమో అన్నట్లుగా రెస్ట్‌లెస్‌నెస్ వుంటుంది. ఇప్పుడే ఇలా వుంటే ఇంకా ముందు ముందు ప్రపంచ జనాభా అందరికీ బ్రాడ్‌బ్యాండ్ ఇంటర్‌నెట్ అందుబాటులోకి వచ్చాక ...?

ఇప్పటికే అసలు మిత్రులతో గడపడం కంటే నెట్ మిత్రులతోనే ఎక్కువగా గడిపేస్తున్నాం. నిజమయిన మానవ సంబంధాలు మృగ్యమయిపోతున్నాయి. ముందు ముందు ఈ ధోరణి రకరకాల కారణాల వల్ల ఇంకా ఎక్కువవుతుందేకానీ తక్కువయ్యే సూచనలు నాకు కనిపించడం లేదు. నెట్ వల్ల వర్క్ ఫ్రం హోం విధానంతో ఆఫీసులు కూడా ఇండ్లలోకి వచ్చేస్తున్నాయి. ముందు ముందు ఆఫీసులకి వెళ్ళి పనిచెయ్యాలనుకునేవారు ఎంతమంది వుంటారేంటీ - నాలాంటి కొద్ది మంది తప్ప ;) ముందు ముందు దాదాపుగా అన్ని కంపెనీలూ కంపెనీలే ఖర్చు తగ్గించుకోవడం కోసం ఇంటి నుండి పనిచెయ్యమనే చెబుతాయి.

ముందు ముందు మనం ఎక్కడ వున్నాం అనేది ప్రధానం కాబోదు, విషయం కాబోదు - అక్కడ నెట్టు ఏక్సెస్ వుందా లేదా అన్నదే ప్రధానం అవుతుంది. ఉదాహరణకు నెట్టు వుందనుకోండి ఆఫీసుపని ఇంట్లోంచే చెయ్యాల్సిన ఖర్మేంటి? హాయిగా ఏ బీచిలోనో కాళ్ళు బార్లాజాపుకొని చెయ్యనూవచ్చు, అడవుల్లో బ్లాగు బాబ్జీలాగా ఆటవికంగా తిరుగుతూనయినా చెయ్యవచ్చు. లేకపోతే ఏ ప్రియురాలో ఫెల్లషియో చేస్తుంటేనో కూడా పని చేసెయ్యవచ్చు. కదా.

గత టపాలో కొంతమంది పైన ఇచ్చిన జవాబుకి సమానంగానో, దగ్గరగానో స్పందించారు. వారికి అభినందనలు. బ్లాగర్లు అనే క్లూ ఇవ్వడం ద్వారా నెట్టును సూచనప్రాయంగా ప్రస్థావించాను కానీ మరి ఎవరయినా ఆ క్లూ అందుకున్నారో లేదో తెలియదు.

ఇదివరకు మనం పల్లెల్లో, ఇప్పుడు పట్టణాల్లో ... ఇక ముందు ఎక్కడో చెప్పండి చూద్దాం!

2010-10-01T21:40:00.001-05:00

ఇటీవలే రిలీజ్ అయిన ఒక ఇంగ్లీష్ చిత్రంలో వున్న ఓ సూక్తి, ఓ వాస్తవం చదివి నేను నిశ్చేష్టుడను అయ్యాను. అంత వాస్తవాన్ని వెంటనే జీర్ణించుకోలేకపోయాను. ఇది బ్లాగర్లకు సంబంధించిన విషయం కూడా. మరి ఆ వాక్యాలు మీ అందరినీ కూడా నాకు లాగే స్పందింపజేస్తాయో లేదో నాకు తెలియదు.

అదే ఇది: ఇదివరలో జనాలు పల్లెల్లో నివసించేవారు. ఇప్పుడు నగరాల్లో నివసిస్తున్నారు. ఇకముందు ___ లో నివసిస్తారు! ఆ ఖాళీని మీరు పూరించండి చూద్దాం.

మా ఆవిడ పెట్టే 'చిత్ర'హింసలు!

2010-09-30T15:50:00.000-05:00

ఎప్పుడయినా కుటుంబంతో కలిసి ప్రసిద్ధ ప్రదేశాలకో, సుందర ప్రాంతాలకో, విహార ప్రదేశాలకో వెళుతుంటాము కదా. అప్పుడు మమ్మీకి దూరంగా మా పెద్దమ్మాయి స్ని ఓ పక్కకు వెళుతుంది. అమాయకురాలయిన చిన్నదాన్ని మమ్మీ దగ్గర బుక్ చేసి నేనూ మరో పక్కకు పారిపోతుంటాను.

అక్కడే వుంటే ఏం జరుగుతుందో స్నికీ, నాకూ తెలుసు. మా ఆవిడ మమ్మల్ని ఆ ప్రదేశాలు చూస్తూ పరవశం చెందనివ్వదు. మమ్మల్నందరినీ లాగేసి, కుదేసి ఫోటోలు తీస్తుంది. ఓ రెండు మూడు ఫోటోలు అంటే సరే అనుకోవచ్చు. అక్కడ వున్న వివిధ ప్రదేశాలలో, వివిధ పద్దతుల్లో మేము చాలా ఫోటోలు దిగాల్సిన ఆవశ్యకత ఏర్పడుతుంది. ఇలా ఫోటోలకు ఫోజులిస్తూ వుంటే అసలు దృశ్యాలను ఎప్పుడు చూసేదీ అని మేము గోణిగినా పట్టించుకోదు. ఆ దృశ్యాలను ఇక్కడే చూడాలా, ఇంటికి వెళ్ళాక తీరిగా ఫోటోల్లో చూసుకోవచ్చు, మళ్ళీ ఇక్కడ ఫోటోలు దిగే అవకాశం వస్తుందో రాదో అనేది ఈ విషయంపై మా ఆవిడ స్టాండూ.

ఇలా లాభం లేదని మా ఆవిడ ఫోటో సెషన్ మొదలుపెట్టబోతున్నదని అర్ధం కాగానే స్ని, నేను చెరో పక్కకు పారిపోవడం నేర్చుకున్నాము. చిన్నది మమ్మీకి బుక్ అయివుంటుంది కాబట్టి దానికి ఓపిక వున్నంతవరకూ మమ్మీకి ఫోజులిస్తూనే వుంటుంది. దానికి ఓపిక నశించాక నెత్తికొట్టుకుంటూ ఎప్పుడూ ఫోటోలేనా, నన్ను చూడనివ్వవా అని మమ్మీ మీద గయ్ మంటుంది. మా ఆవిడ కొద్దిగా నీరసపడ్డాక తాపీగా వచ్చి ఓ రెండు మూడు ఫోటోలు మాత్రం దిగి మా ఆవిడని సంతృప్తి పరుస్తుంటాము.

మీ కుటుంబంలో కూడా ఇలాంటి చిత్ర విన్యాసాలు జరుగుతుంటయ్యా?

నాకున్న ఒకే ఒక్క వ్యసనం!

2010-09-28T12:14:00.001-05:00

ఈమధ్యే ఆ వ్యసనానికి అలవాటు అయ్యాను. ఏ ఇష్టం అయినా మన కంట్రోల్లో వున్నంతసేపు వ్యసనం కాదు కానీ ఆ ఇష్టానికి మనం కంట్రోల్లోలేకుండా దాసోహం అయితే మాత్రం అది వ్యసనం అయినట్లే అనుకుంటాను. అది చేయడానికి నా మనస్సు రకరకాల వలలు పన్నుతుంది. ఏదయినా కొద్దిగా బాధలో వుంటే బాధలో వున్నాను కదా అని ఆ పని చెయ్యబుద్ధి అవుతుంది. అలా అని సంతోషంగా వుంటే సంతోషంగా వున్నా కదా ఆ పని చేసి పండగ చేసుకోవాలనిపిస్తుంది. పోనీ సంతోషమూ, బాధాలేకుండా మనస్సు వుంటే ఇలా బోరింగుగా చప్పచప్పగా వుండటమెందుకూ ఓ సారి ఆ పనిచేస్తే పోలా అని నా అడుగులు మా ఆఫీసునుండి అటు దారితీస్తాయి.

ఈ వ్యసనం నుండి ఎలా బయటపడాలి బాబోయ్. ఇంట్లో చెబితే డబ్బులు ఎందుకు వృధా చేస్తున్నావని తిడతారని భయం. ప్రతిరోజూ కనీసం ఒక్కసారన్నా అటువెళ్ళాలనిపిస్తుంది. మనస్సు ఒక్కసారి అయినా అటు గుంజుతుంది. మరి ఆఫీసుకి వస్తూపోతూ వుంటే ఎదురుగ్గా కనపడుతూ వుంటే ఆగగలమా ఏంటీ? ఎవయినా డిఎడిక్షన్ సెంటర్లు వుంటే చెప్పండి. మరి ఇలాంటి అలవాట్లకి అలాంటి సెంటర్లు వుంటాయో లేవో తెలియదు. అవి లేకుంటే ఈ వ్యసనం నుండి ఎలా బయటపడేదిరా బాబూ :(

మరి నేను వెళ్లగానే అందమయిన అమ్మాయిలు నాక్కావాల్సింది ఏమిటో వారికి తెలుసు కాబట్టి చిరునవ్వుతో నాక్కావాల్సింది ఇచ్చేస్తుంటే అలా అలవాటు కాకుండా వుండగలమా చెప్పండి. పైగా దానికి అయిన ఖర్చుకు పోగా మిగిలిన చిల్లర డబ్బులు వారికి టిప్పుగా రోజూ ఇస్తూవుంటే ఇంకా చక్కగా స్మైల్ చేస్తూ నాకు సర్వీస్ చేస్తుంటారు. అందువల్ల పదేపదే నా మనస్సు మా ఆఫీసు బ్యుల్డింగు లాబీలో వున్న రెస్టారెంటు మరియు కుకీ షాపు వైపు లాగుతూవుంటుంది. పీనట్ బటర్ కుకీ తినాలనిపిస్తుంది.

ఈ పీనట్ బటర్ కుకీ డిఎడిక్షను సెంటర్లు ఎక్కడయినా వుంటే ఎవరికయినా తెలుస్తే కాస్త సమాచారం చెప్పి ఈ అభాగ్యుడు ఆ వ్యసనం నుండి బయటపడటానికి సహాయం చెయ్యండి మహాప్రభో!

పిల్లల గురించి తల్లులు బ్లాగింగ్ చెయ్యకూడదా?

2010-09-24T09:55:00.002-05:00

CNN లో దీనిని సంబంధించి ఒక ఆర్టికల్ వచ్చింది. చదవండి.

http://www.cnn.com/2010/LIVING/09/24/tf.should.moms.blog.kids/index.html?hpt=C2

మా నాన్నగారి స్మృత్యర్ధం ఒక బ్లాగ్

2010-09-12T13:34:00.000-05:00

నిన్నటికి (సెప్టంబర్ 11) మా నాన్నగారు మరణించి పదేళ్ళు అయింది. వారి స్మృత్యర్ధం ఒక బ్లాగు తెరిచాను. అందులో వారి ముద్రిత, అముద్రిత రచనలూ, లేఖలూ, ఫోటోలు మరియు మా స్మృతులూ పొందుపరచాలనుకుంటున్నాము.

http://maanaanna.blogspot.com/

14-03-80 న నేను తీసుకున్న నిర్ణయాలు

2010-09-04T12:10:00.000-05:00

1. మితభాషి నవడం
2. ధైర్యం తెచ్చుకోవడం

3. అతిగా మితిమీరి నవ్వకుండటం

4. (కొట్టివేసాను. ఏం వ్రాసానో కనపడి చావడం లేదు)

5. సినిమాల గురించి మాట్లాడకుండటం

6. (కొట్టివేసాను. ఏం వ్రాసానో తెలియదు)

7. ఆడవాళ్లతో జోక్యం NOT (ఛ!)

8. అతిగా స్నేహం కలపకపోవడం

9. అసూయ పడకపోవడం

10. ఎక్కువ కాలం నా దృష్టితో (?)

11. అవమానపడటం తగ్గింపు

12. సార్లతో మామూలుగా వ్యవహరించడం

13. కొండల్ రావుకు చేసిన ప్రతిజ్ఞ నిలబెట్టడం (?)

14. యుద్ధానికి దిగకపోవడం (?)

15. అనవసరపు చేష్టలు చెయ్యకపొవడం

16. ...........

అప్పటి నిర్ణయాలన్నీ నా బ్లాగులకు వర్తించుకుంటే బావుంటుందేమొ కదా!

నా భోషాణం నుండి...

2010-09-04T07:42:00.002-05:00

నా డైరీలో కొన్ని రోజులు

01-01-1980

ఈనాడు కొత్త సంవత్సరం. ఈరోజు బడికి సెలవు (అప్పుడు 9వ తరగతి). కొత్త సంవత్సరం బడికి సెలవు కాబట్టి ఈ రోజు ఎంతో ఆనందంగా నా స్నేహితులతో బాటు ఆనందంగా గడిపాను. ఈనాడు రాత్రి నాన్న, వదిన, సుదర్శన్, నవత బేబి బస్సు నుండి దిగారు.

02-01-1980

ఈనాడు బడికి సెలవు. ఈనాడు పౌర్ణమి. నేను నవత బాగా ఆడుకున్నాము. రవి నేను శ్రీను, మిగతా వారితో కొంచెం సేపు ఆడుకున్నాను. ఉల్లాసంగా గడిచింది.

03-01-1980

ఈనాడు కూడా బడికి సెలవు. ఈనాడు చెన్నారెడ్డి వస్తాడని బడి గ్రవుండులో స్టేజి కట్టారు. కానీ రాలేదు. G S రెడ్డి మొదలగువారు ప్రసంగించారు. బుర్రకథ, గొల్ల సుద్దులు నాటిక వేయించారు.

కాంప్లాన్ బేబీతో ఓ చక్కటి రోజు - 3

2010-09-03T10:17:00.002-05:00

ఆ తరువాత సంజన, వాళ్ళమ్మ వంటింట్లో ఏదో హడావిడి పడుతుండటం చూసి ఏంటా హడావిడి అని అడిగా. మీ కోసం గారెలు చేస్తున్నాం మామాజీ అని సమాధానం వచ్చింది. గుండెల్లో రాయి పడింది. ఇప్పుడీ పెంకి పిల్ల నా నోట్లో గారెలు కూడా కుక్కేస్తుందా అని వణుకుతూ కూర్చున్నా. ఆ సమయం రానే వచ్చింది. కష్టపడి కొన్ని తిన్నాను. మిగతావి తరువాత తప్పక తింటానని గట్టి హామీ ఇస్తే కానీ వదిలింది కాదు.

ఆ తరువాత తల్లీ కూతుర్లిద్దరూ స్నేహితురాళ్ళలా కబుర్లు చెప్పుకోవడం చూస్తే ముచ్చట వేసింది. సంజన వాళ్ళ అమ్మ రాణికి కొంచెం అంగ వైకల్యం వుంది. నరాల బలహీనత వల్ల రెండు చేతుల్లోనూ అంతగా పట్టులేదు. అందువల్ల ప్రతి చిన్న పనికీ రెండు చేతుల మీద ఆధారపడుతుంది. అందువల్ల వంట అయినా మరేదయినా సాధారణంగా ఇతరులకి అయిదు నిమిషాలు పడితే తనకు అరగంట పడుతుందని తెలిసినప్పుడు నా కోసం అన్ని కూరలు ఎంత కష్టపడి చేసివుంటుందో అర్ధమయ్యింది! అమ్మ చేతుల మీద వున్న కాలిన గాయాల మచ్చలను సంజన నాకు చూపించింది. నరాల బలహీనత వల్ల సరిగ్గా పట్టు దొరకక వంట వండుతున్నప్పుడు కాలిన మచ్చలవి. అవి చూసాక నాలో నిశ్శబ్దం, నిస్సహాయత. వీళ్ళిద్దరి కష్టాలు ఎప్పుడు తీరతాయో ఏంటో. సంజనకి అమ్మ అంటే ఎంతో ప్రేమ, అమ్మ కష్టాలు త్వరగా తీరిపోవాలని ఎంతగానో తపించిపోతుంది ఆ అమ్మాయి కానీ ప్రస్థుతం ఏమీ చేయలేని పరిస్థితి.

కొద్ది సేపయ్యాక మళ్ళీ గారెలు గుర్తుకు చేసింది. కారులో తిరిగి వెళ్ళేప్పుడు తింటానని మళ్ళీ గట్టిగా హామీ ఇచ్చాను. సాయంత్రం ఆరు గంటలు కావస్తుండటంతో తిరుగు ప్రయాణానికి సిద్ధం అయ్యాము. రాణి అక్క ఆ రోజు అక్కడే వుండి తెల్లవారి వెళ్ళాల్సిందిగా కోరింది కానీ ఆ రాత్రి మా బావమర్దిని ఆస్ట్రేలియా విమానం ఎక్కించాల్సిన పని వుండటంతో అలా ఆరోజు రాత్రి అక్కడ వుండటానికి నాకు వీల్లేకపోయింది.

కారులో తిరిగి వస్తున్నప్పుడు నాకు బోర్ కొట్టకుండా ఎన్నో సినిమా పాటలు పాడి వినిపించింది. అన్ని పాటలు ఎలా గుర్తుంటాయీ అని ఆశ్చర్యపడి అడిగాను. ఆమెది శ్రావ్యమయిన కంఠం అవడంతో ఆ పాటలు వింటుంటే హాయిగా అనిపించింది. నాకు ఇష్టమయిన పాటలు అడిగి మరీ పాడింది. పాటలు సరే కానీ తనకి నేను గారెలు తినాల్సిన విషయం ఎక్కడ గుర్తుకు వస్తుందో అని బెంగ పడ్డాను. మొత్తం మీద మా ఇంటి దగ్గరకి వచ్చేదాకా తనకు గుర్తురాలేదు. అప్పుడు గుర్తు చేసి నా గారెలు పొట్లాం కట్టించి ఇంటికి వెళ్ళాక తప్పక తినాల్సిందే అని చెప్పింది.

ఆ తరువాత తను తన గదికి వెళ్ళిపోయింది. మరుసటి రోజు హ్యాపీ హ్యాపీ సినిమా చూడటం కోసం కలిసాము. గారెలు తిన్నారా మామాజీ అని అడిగింది. ఇంకా లేదు కానీ తప్పక తింటాను అని ప్రామిజ్ చేసాను. మీ అక్క అంత కష్టపడి గారెలు చేస్తే తినకుండా వుంటే ఎలా అని హెచ్చరించింది. సుదర్శన్ 70mm లో హ్యాపీ హ్యాపీ చూసాము. ఆ సినిమా ఇద్దరికీ సగం హ్యాపీగానే అనిపించింది. సినిమా అయ్యాక రెస్టారెంటులో లంచ్ లేసి ఆమెను తన గది దగ్గర వదిలేస్తూ వీడ్కోలు ఇచ్చాను. మళ్ళీ ఆమెను ఎప్పుడు కలుస్తానో ఏంటో. హృదయం భారమయ్యింది.

యు ఎస్ వెళ్ళే రోజు ఫోన్ చేస్తే తనకి తీవ్రమయిన జ్వరం, జలుబు. తను ఒక్కతే వుంటోంది కనుక పక్కింటి అక్క నిన్ను కనిపెట్టి చూసుకొంటోందా అని అడిగితే అవును అంది. యు ఎస్ వెళ్ళే పనే కనుక లేకుంటే ఇంకా ఎంత ముఖ్యమయిన పని వున్నా వదిలేసి స్వయంగా వెళ్ళి మా కోడలి ఆలనా పాలనా చూసివుండేవాడిని. యు ఎస్ కి వచ్చాక ఫోన్ చేసాను. జ్వరం, జలుబు నెమ్మదించాయి అని తెలిసాక ఆమె ఆరోగ్యం పట్ల నా ఆందోళన తగ్గింది.

అన్నట్లు చెప్పడం మరిచానండోయ్, సినిమా చూసిన రోజు రాత్రి ఆ గారెలు లాగించాను.

(అయిపోయింది)

మా వేడుకకి విచ్చేసిన బ్లాగర్లు

2010-09-02T15:48:00.000-05:00

హైదరాబాదులో జరిగిన మా కుటుంబ వేడుకకు ఒక దానికి స్థానిక బ్లాగర్లను కొంతమందిని ఆహ్వానించగా ఇద్దరు మాత్రమే రాగలిగారు. ముందుగా వచ్చింది నాగప్రసాద్. బక్క పలుచగా, కాస్త పొట్టిగా వున్నారు. కులాసాగా కొద్దిసేపు బ్లాగుల కబుర్లు చెప్పుకున్నాక ఇక నా పనుల్లో పడ్దాను. ఇంకెవరూ రాకముందే సరిగ్గా సమయానికి పంక్చువలుగా వచ్చేసారు కాబట్టి మాట్లాడటానికి ఎవరూ దొరక్క కాస్సేపు ఇబ్బంది పడినట్లున్నారు. ఇంజినీరింగ్ చేస్తున్న మా బంధువుల అబ్బాయిలను పరిచయం చేసాక వారికి కాలక్షేపం అయినట్లుంది.

తరువాత వచ్చింది జ్యోతి గారు. వారి ఫోటోను చూసాను కాబట్టి వారు వస్తుండగా చూసి గుర్తించి ఎదురేగి ఆహ్వానించాను. వారితో పాటుగా వారి అమ్మాయి కూడా వచ్చారు. వారికి మా బంధువులని కొంతమందిని పరిచయం చేసాను. వారు కాస్త రిజర్వుడుగా అనిపించారు. కొద్దిసేపు మాట్లాడాక నాగ కూడా వచ్చారని చెప్పి నాగను వారి దగ్గరికి పిలిచాను. ఇద్దరూ కలుసుకోవడం అదే ప్రధమం అనుకుంటాను. ఇహ వారిద్దరూ బ్లాగు కబుర్లలో పడిపోయారు.

AP మీడియా రాము గారు రావడానికి చాలా ప్రయత్నించారు కానీ వర్షం వల్ల వీలు పడక మలక్పేట దాకా వచ్చి వెనుదిరిగారు. నెలబాలుడు కూడా వర్షం వల్ల రాలేకపోయానని తెలిపారు. సమయానికి అతిధులు రావడం వల్ల ఇంకో బ్లాగర్ రాలేకపోయారు. తెలుగుకై నడక, తదితర పనుల వల్ల రాలేకున్నానని వీవెన్ తెలిపారు. నేను తప్పక వస్తారని అనుకున్న కొంతమంది ఇతర బ్లాగర్లు ఎందుకు రాలేకపోయారో కనీస సమాచారం కూడా లేదు. ఆ రోజు సాయంత్రం సిటీలో బాగా వర్షం పడినందువల్ల కూడా వీధులు బాగా జలమయం అయ్యి, ట్రాఫిక్ ఇబ్బందుల వల్ల కొంతమంది రాలేకపోయి వుండవచ్చును.

మొత్తం మీద జ్యోతి మరియు నాగ గార్లు అయినా ఆ వేడుకకి రాగలిగినందుకు నాకు సంతోషం కలిగింది. మా పెద్దమ్మాయి స్నిని జ్యోతి గారికి పరిచయం చేస్తూ నీ గురించి జ్యోతి గారికి నా బ్లాగుల వల్ల బాగానే తెలిసివుంటుంది అన్నాను. నీ గురించే కాదు, నీ చెల్లి గురించి కూడా మాకు బాగా తెలుసు అని జ్యోతి గారు సరదాగా స్ని తో అని ఎక్కడ మీ చిన్నమ్మాయి అని నన్ను అడిగారు. అది ఒక దగ్గర వుంటుందా, ఎక్కడెక్కడో తిరుగుతోంది. తరువాత సంజన రాగా ఇద్దరు బ్లాగర్లకీ పరిచయం చేసాను. మామాజీ అన్న పేరిట వ్రాసిన నా పోస్టులు చదవనందువల్ల సంజన గురించి జ్యోతి గారికి ఐడియా లేదు.

వేడుకకి సంబంధించిన బాధ్యతల వల్ల వారిద్దరితో ఎక్కువ సేపు మాట్లాడలేకపోయాను. తెలుగుకై నడక కార్యక్రమంలో మళ్ళీ నాగని కలవగలిగాను.

కాంప్లాన్ బేబీతో ఓ చక్కటి రోజు - 2

2010-09-02T14:13:00.002-05:00

వద్దు మొర్రో అంటూ వుంటే బోలెడంత అన్నం వడ్డించింది నా కోడలు పిల్ల. మీ అక్కగారు నీకోసం ఆప్యాయంగా చేసిందంటూ నాకు నచ్చుతాయని చెప్పిన కూరలన్నీ పళ్ళెం చుట్టూరా వడ్డించింది. అసలే ఈ మధ్య డైటింగ్ తక్కువయ్యి తక్కువ తినడం అలవాటు అయిపోయింది. అదే చెప్పి అంత అన్నం తినలేనని చెప్పాను. అదేం లేదు ఈ రోజు మాకోసం అంతా తినాల్సిందే అని పట్టుబట్టింది. కొంత తిన్నాక ఇక తినలేక కోడి కెలికినట్లు భోజనాన్ని కెలుకుతూ వుంటే అదేం కుదరదనీ మొత్తం లాగించాల్సిందేననీ సంజన సూచించింది. పెట్టిన కూరలన్నీ అయిపోవాల్సిందేననీ మిగిలిస్తే తనకు నచ్చదనీ వార్నింగిచ్చేసింది.

నేను ఆయాసపడుతూ తింటూ వుంటే ఇంకా ఇంకా తినమని పప్పు ,పులుసూ, పెరుగులు కూడా వడ్దించింది. తినేటప్పుడు నాకు బోర్ కొట్టకుండా ఎదురుగ్గా నాకు దగ్గర్లో కూర్చొని తింటూ నాకు కబుర్లు చెప్పింది. ఈ అప్యాయత చూస్తుంటే నాకు శరత్ బాబు నవలల్లోని నాయికలు గుర్తుకువచ్చి హృదయం అర్ద్రమయిపోయింది. అందులో నాయికలు కథా నాయకునికి ఎంతో ఆప్యాయంగా భోజనం వడ్డిస్తుంటారు. వారి ఆదరణ చూసి నవలల్లోని కథానాయకులు ఎంతో సంతృప్తి చెందుతారు. నా పరిస్థితీ అదేలా వుంది. చక్కటి వంటలు వండటం మన వారిలో చాలామందికి తెలుసు కానీ చక్కగా కొసరి కొసరి వడ్డించడం, అందులో ప్రేమనూ, ఆప్యాయతనూ రంగరించి సంతృప్తి పరచడం ఎంత మందికి చేతనవును అనుకున్నాను. అన్నదాతా సుఖీభవా అని మనస్సులో ఆ అమ్మాయిని మనసారా దీవించాను.

అయితే ఆ అమ్మాయి ఆప్యాయత నిజమే కానీ ఆప్యాయత చూపించే విధానంలో మార్పు రావాల్సి వుంది. ఎక్కువ తినిపించడమే ప్రేమ అనుకునే ధోరణి అందరిలో తొలగిపోవాలి. వయస్సుకి, ఆరోగ్యానికి తగ్గట్టుగా సమతులమయిన ఆహారాన్ని ప్రేమగా వడ్డించడమే మంచి పద్ధతి అన్న ధోరణి రావాలి. ఆ విషయాన్ని అక్కడే మీ కోడలు పిల్లకి చెప్పలేకపోయారా అని అంటారా? సర్లెండి, అలాగేం అంటూ బిల్కుల్ లైట్ తీసుకొని మళ్ళీ మెక్కిస్తుంది. ఎందుకొచ్చిన గొడవ ఆ గడుగ్గాయితో!

నాచేత మీ ఇంట్లో ఇన్నిన్ని క్యాలరీల ఆహారం తినిపిస్తావా! మా బ్లాగర్లకి నీమీద ఫిర్యాదు చేస్తానుండు అని సంజనని బెదిరించాను. "మీ ఇంట్లో అని కాదు మామాజీ - మన ఇంట్లో అనాలి" అని సవరించింది. అప్పటినుండీ మీ అన్న భావం తొలగిపోయి మన అన్న భావం పెరిగిపోయింది.

భోజనం అయిపోయాక వక్కపొడి నములుతూ విశ్రాంతి తీసుకుంటుండగా కూడా ఎదురుగ్గా దగ్గర్లో కూర్చొని కబుర్లతో అలరించింది. ఇహ మామాజీని అలాగే విసిగిస్తావా - మీ మామాజీ విశ్రాంతి తీసుకుంటారేమో అని వాళ్ళమ్మ సూచించింది. కరెంటు ఎప్పుడో పోయింది కనుక లోపలి గదిలో మంచం మీద పడుకుంటే ఉక్కగా వుంది. ఆ మంచం బయట గదిలో వేస్తామన్నారు. అంత శ్రమ వద్దు - ఒక చాప దిండు ఇవ్వండి చాలు - ఇక్కడ వేసుకు పడుకుంటాను అన్నాను. అలా నాకు అసౌకర్యంగా వుంటుందేమోనని సంకోచించారు. ఫర్వాలేదు - నేను చాలా సరళమయిన మనిషిని అని హామీ ఇచ్చాక ఆ ఏర్ఫాటు చేసారు. కాస్సేపు ఆ పక్క మీద అటు ఇటూ నుసిలి నిద్ర పోయాను. బాగా తిని వున్నాను కనుక చక్కగా నిద్ర పట్టింది.

రేకుల మీద వర్షపు చినుకుల శబ్దానికి మెలకువ వచ్చి లేచాను. మీరు ఆశించినట్లే వర్షం వచ్చింది అని అంది అక్కయ్య. నవ్వి వర్షాన్ని చూస్తూ, రేకుల మీది డబడబ శబ్దాలని వింటూ కూర్చున్నాను. నాకు తోడుగా సంజన కూడా వచ్చి కూర్చొని తనకూ వర్షం అంటే ఎంత ఇష్టమో ఉదాహరణలతో సహా చెప్పసాగింది. వర్షపు చినుకులకి తడిచిన మట్టి వాసన గురించి తెలుసునా అని అడిగాను. తెలియదు అంది. వివరించాను. ఆ తరువాత ఇద్దరం దీర్ఘ శ్వాస తీసుకొని మట్టి వాసనను ఆఘ్రాణించాము. ఇది బావున్నట్లుందే ఇహనుండి ఇది కూడా గమనిస్తుంటాను అంది.

(ఇంకా వుంది)

ఫలించిన వ్యాయామం, ఆహార నియంత్రణ

2010-09-01T14:02:00.000-05:00

నేనేమీ ఆరడుగుల అందగాడినేమీ కాదు గానీ వున్నంతలో నేను ఈ సారి చక్కగా వున్నానంటూ ఇండియాలో చాలామంది బంధు మిత్రులు కితాబులిచ్చారు. బక్కగా అయినప్పటికీ బొజ్జ గట్రా తగ్గించి ఫిట్టుగా, చక్కగా తయారయ్యాననీ చాలామంది వ్యాఖ్యానించారు. అసలు వయస్సుకన్నా పదేళ్ళు చిన్నగా కనిపిస్తున్నానన్నారు. నలభైల్లో వాడిని ముప్పయిలోవాడిగా అనిపిస్తున్నానని మెచ్చుకున్నారు. ఇంకొంతమంది ఎప్పుడు చూసినా మీరలాగే వుంటారు - మీకు వయస్సు పెరగదా, మేమేమో ముసలివారం అయిపోతున్నామని వాపోయారు.

మా అనిత ఆదేశం మీద హడావిడిగా వచ్చాను కానీ ఇంకో రెండు నెలలు ఆలస్యంగా వచ్చి వుంటే బెల్లీ ఇంకాస్త తగ్గించీ, కండలు గట్రా పెరిగించీ ఇరవై ఏళ్ళ నవయువకుడిలా కనిపించేవాడిననీ వారందరి దగ్గరా వాపోయాను. మా ఆవిడ అందగత్తె కావడంతో పాటుగా శరీరాన్ని అదుపులో వుంచుకుంటూ వయస్సు బాగా తక్కువగా అనిపిస్తుంది. వీళ్ళిద్దరూ ఏమి తింటారో, ఏమి చేస్తారో కానీ కుర్రతనంతో కనిపిస్తారంటూ కొంతమంది వ్యాఖ్యానిస్తుంటారు.

నాకు వచ్చిన ప్రశంసలే ఇంధనంగా ఇహపై ఇంకా జిమ్ము పై పడతాను. బెల్లీ బాగానే తగ్గింది కానీ ఇహపై కండలు పెంచి నాగ, పవన్, తార, నాగార్జున లాంటి కుర్రాళ్లను భయపెట్టాల్సి వుంది. ఏదేమయినా మన కృషికి తగిన గుర్తింపు వస్తే బాగా ఉత్సాహంగా అనిపిస్తుంది కదా. ఆ ఉత్సాహాన్ని నీరుకారిపోనివ్వకుండా జిమ్ములో చూపిస్తా ఇహ నుండీ.

ఒక్క వ్యాయామమే కాకుండా ఆహార నియంత్రణే కాకుండా ఆహారంలో చాలా మార్పులు చేసాను. కొన్ని సార్లయితే రోజుల కొద్దీ అన్నం తినలేదు. పళ్ళు, కూరగాయలు, ఓట్స్ మీదనే బ్రతికేవాడిని. సో, ఆ ప్రయత్నాలన్నీ ఫలించాయన్నమాట. సంతోషం.

కాంప్లాన్ బేబీతో ఓ చక్కటి రోజు - 1

2010-09-01T10:57:00.001-05:00

ఇండియా నుండి తిరిగివచ్చాను. ఇలా నెమ్మదిగా అక్కడి కబుర్లు తెలియజేస్తుంటాను.

ముందు ఇవి చదవండి:
మామాజీ - 1
మామాజీ - 2

సంజనకి నేను పెట్టిన నిక్ నేం కాంప్లాన్ బేబీ.

సంజనకి ప్రామిస్ చేసినట్లుగానే ఒకరోజు వాళ్ళింటికి వెళ్ళడం జరిగింది. ఆ రోజు ఉదయం సంజనని తన క్లాస్ దగ్గర పికప్ చేసుకొని తన స్వంత ఊరికి వెళుతుంటే చాలా చక్కగా అనిపించింది. దాదాపు మూడు గంటల కారు ప్రయాణం. చక్కటి నవ్వుతో, తియ్యటి మాట్లతో హుశారుగా సంజన చెప్పే కబుర్లు వింటూ వుంటే కాలం ఎలా తెలుస్తుందీ. పచ్చటి పొలాలూ, పచ్చని చెట్లూ చూస్తూ వెళుతుంటే మనస్సంతా అహ్లాదభరితం అయ్యింది. కారులో వెళుతుంటే తన చిన్నప్పటి ఫోటోలు చూపించింది. చిన్నప్పుడు తెల్లగా వున్న అమ్మాయి ఎందుకోగానీ పదవ తరగతి నుండీ ఛామనఛాయలోకి మారిపోయింది. చిన్నప్పటి లాగే తెల్లగా వుండి వుంటే ఇంకా బావుండేది కదా అని అనుకున్నాం. నాకు నచ్చిన ఫోటోలు కొన్నింటి కాపీలు కావాలని అడిగాను. తను చీర కట్టుకున్న ఒక ఫోటో బావుంది. అది కూడా అడిగాను.

తీరికగా సంజనని గమనించే అవకాశం వచ్చింది కనుక శ్రద్ధగా పరిశీలించాను. హుశారుగా, ఉత్సాహంగా, ఆత్మీయంగా, గలగలా మాట్లాడుతుంది. ఆమె నవ్వు బావుంటుంది. ఆ నవ్వు స్వఛ్ఛంగా వుంటూ మనకు ప్రశాంతతని ఇస్తుంది. ఆమెకు ఒక దగ్గర పలువరుస బావుండదు కానీ అదే ఆ అమ్మాయి నవ్వుకి ఇంకా అందాన్నిచ్చింది. ఆమె నవ్వు, స్వఛ్ఛంగా, స్వేఛ్ఛగా విచ్చుకునే ఆ పెదవులూ ఆమెకి ఎస్సెట్. ఆ చక్కటి నవ్వుతో బోలెడన్ని కబుర్లు చెబుతూ వుంటే మనం అలా వింటూపోతాము. ముఖం గుండ్రంగా వుంటుంది. ఆమె గొంతు చాలా శ్రావ్యంగ వుంటుందని మీకు ఆల్రెడీ చెప్పేననుకుంటా. చక్కటి ఇంగ్లీషుతో స్టయిలిషుగా మాట్లాడుతుంది. బ్లాక్ పంజాబీ డ్రస్ వేసుకువచ్చింది. ఆ డ్రెస్సులో చాలా బావుంది. తనకి నల్లరంగు అంటే చాలా ఇష్టమని చెప్పుకువచ్చింది. మా ఫ్యామిలీ ఫంక్షనుకి వచ్చిన బ్లాగర్లు జ్యోతి, నాగ ప్రసాదులకి ఈ అమ్మాయిని పరిచయం చేసాను. మేము సంజన ఊరికి వెళుతూ అల్పాహారం కోసం ఆగినప్పుడు తెలుగుకై నడకకు ఆహ్వానిస్తూ సుజాత గారి నుండి ఫోను వచ్చింది. అప్పుడు సుజాత గారికి ఫోనులో పరిచయం చేసాను.

వారి ఇంటిముందుకు చేరగానే సంజన వారి అమ్మ ఇంటిలోనికి ఆహ్వానించింది. వారికి చిన్న కిరాణా కొట్టు వుంది. దానిమీద వచ్చే కొద్ది ఆదాయంతోనే వీరి ఖర్చులన్నీ జరిగిపోవాలి. పాత ఇల్లు అది. నాకు ఆ ఇల్లు అసౌకర్యంగా వుంటుందేమోనని ఆ అక్కయ్య (సంజన నాకు కోడలి వరుస కదా) బెంగ పడింది. నాకు పల్లెటూరులు, ఇలాంటి పాత ఇళ్ళే ఇష్టమని తెలియజేయడంతో ఆమె బెంగ తీరింది. ఆమె కూడా చక్కగా మాట్లాడి నాకు ఎలాంటి ఇబ్బందీ లేకుండా మర్యాదగా చూస్తూ వచ్చింది.

అలాంటి ప్రశాంతమయిన పల్లెటూరికి వచ్చినందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. నగర వాతావరణంలో వుంటూ వచ్చిన అలసటను ఆ రోజు అలా గడిపి దూరం చేసుకోవాలనుకున్నాను. అక్కడి ఇళ్ళనూ, చెట్లనూ, అలా పల్లెలోని, ఆ ఇల్లులోని ప్రతి ఒక్క దానినీ పరిశీలిస్తూ ప్రకృతిలో తాద్మాత్యం చెందసాగాను. నాకు ఎప్పుడో గానీ ఇలా గ్రామల్లో వుండే అవకాశం రాదు. నాకు నగరాలకన్నా పచ్చటి పల్లెటూరులు, అక్కడి అమాయకత్వం, ఆప్యాయతలే బాగా ఇష్టం.

ఆ ఇంట్లో కొంత భాగం పెంకుటిల్లు, కొంత భాగం రేకుటిల్లు. ఆ రేకులు చూస్తుంటే అప్పుడు బాగా వర్షం పడితే బావుండుననిపించింది. వర్షం రేకుల మీద పడుతుంటే వచ్చే శబ్దం వినడానికి ఎంతో బావుంటుంది. మీ కోరిక ప్రకారం ఈ రోజు వర్షం పడుతుంది లెండి అని అక్కయ్య అంది. పైకి ఆకాశంలోకి మరో సారి చూసానప్పుడు - దట్టంగా మేఘాలు అలుముకుంటున్నాయి.

ముందుగా భోజనాలు చేద్దామనుకున్నాం. నాకు ఏయే కూరలు ఇష్టమో ముందే తెలుసుకొని అవన్నీ అప్పటికే సిద్ధం చేసారు ఆ అక్కయ్య. ముందుగా నా ఒక్కడికే భోజనం వడ్డించారు. నా ముందే స్టూలు వేసుకొని కూర్చుంది సంజన. మరి నువ్వో అని అడిగాను. ఇప్పుడు మీ అవసరాలు చూస్తూ మమ్మీతో కలిసి తరువాత తింటానంది. మరి నాకు కంపెనీ ఇవ్వవా అన్నాను. సరె అని తనుకూడా భోజనం తెచ్చుకొని నా ఎదురుగ్గా కూర్చుంది. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోజనానికి ఉపక్రమించాము. అప్పుడు మొదలయ్యాయి నా అవస్థలు. సంజన కబుర్లు మాత్రమే బాగా చెబుతుంది అనుకున్నాను కానీ అది అవాస్తవమని అప్పుడు బాగా అర్ధమయ్యింది! నా అవస్థలేంటో మరో టపాలో చూద్దాం.

నా మధుర స్మృతుల భోషాణం కథ

2010-08-18T14:15:00.000-05:00

చాలా ఏళ్ల క్రితం ఒక సారి మా బంధువుల అమ్మాయి "అన్నయ్యా, నువ్వు మల్లాది వ్రాసిన అందమయిన జీవితం చదువు. చాలా బావుంది. ఆ హీరో కూడా నీలాగనే అన్ని మధురస్మృతులు దాచుకుంటాడూ" అంది. చదివానా పుస్తకం. బాగా నచ్చింది.

నాకు నా యవ్వన కాలం నుండీ మధుర స్మృతులు దాచుకోవడం అలవాటు. ఏదయినా తియ్యటి సంఘటనో, తియ్యటి అమ్మాయో పరిచయం అయ్యిందనుకోండి - ఆ సంఘటన తాలూకు లేదా ఆమ్మాయి తాలూకు ఏదో ఒకటి భద్రపరుస్తుండేవాడిని. అలాగే ఇంకెన్నో కుటుంబానికి సంబంధించినవీ, స్నేహితులకు సంబధించినవీ కూడా సేకరించేవాడిని. అలాగే నా డైరీలు కూడా. అప్పట్లో అప్పుడప్పుడయినా డైరీలు వ్రాసేవాడిని. అవన్నీ ఓ పాత ట్రంకుపెట్టెలో పెట్టేవాడిని. దానిని మా చుట్టాలు, ఫ్రెండ్స్ నా భోషాణం అని పిలుస్తూ ఆటపట్టిస్తుండేవారు. ఇంకా ప్రియురాళ్ళు, గర్ల్ ఫ్రెండ్స్, స్నేహితులూ, హితులూ వ్రాసిన ఉత్తరాలు కూడా అందులో పెట్టేవాడిని. ఎంటీవోడి గుర్తుగా కూడా ఆయన స్వయంగా నాకిచ్చిన ఒక విశేషం వుంది కానీ ఆ ముచ్చట మరోసారి చెబుతా.

ఉదాహరణకు ఒ చక్కటి అమ్మాయి పరిచయం అయ్యిందనుకోండీ తన జడ పిన్నో లేక తలలో పెట్టుకున్న పువ్వో సేకరించి పొట్లాం కట్టి దాని మీద వారి పేరూ, తేదీ వ్రాసిపెట్టేవాడిని. మల్లెప్పుడయినా లేదా ముసలితనం లోనయినా ఆ పెట్టే తెరిస్తే మధుర స్మృతులన్నీ గుర్తుకురావాలని నా ఆశ. ఇండియాలో వున్నప్పుడు అప్పుడప్పుడు అన్నీ తెరచి చూసుకొంటుండేవాడిని కానీ ఇక్కడికి వచ్చాక మధ్యలో అప్పుడప్పుడు ఇండియా వెళ్ళినా కూడా నా భోషాణం తెరచిచూసేంత తీరిక లభించింది కాదు. అలా ఆ ట్రంకు పెట్టె తెరవక ఓ పదిహేనేళ్ళు కావస్తోంది.

నా పెళ్ళి అయిన మూడో రోజునే ఆనందం ఎక్కువయ్యి నా భోషాణం మా ఆవిడకి చూపించేసాను. ఆమెకు వళ్ళు మండి సగం స్మృతులు చింపేస్తూ వుంటే నోటమాట రాక కొత్త పెళ్ళాన్ని ఏమనలేకనూ చూస్తూవుండిపోయాను. నేనలాగే నోరెళ్ళ బెట్టుకొని కూర్చుంటే నా కాలనాళిక అసాంతమూ నాశనమవుతుందై తెలివి వచ్చి ఆమె దగ్గరి నుండి ఆ పెట్టె లాక్కొని భద్రపరచుకున్నాను.

నా భోషాణం మా ఇంటి పైన సబ్జా మీద ఎక్కడో వుందని తెలుసు కానీ దాని స్థితిగతులు ఎలా వున్నాయో ఏమిటో? రేపు ఇండియా వెళుతున్నా కదా, ఇహ ఇప్పుడయినా తెరచి చూడాలి. ఈలోగా దానిని ఎవరెవరు తెరచి చూసారో ఏమిటో? అప్పట్లో పెద్ద తాళం కప్ప వేసేవచ్చాను కానీ అది వుందో ఊడిందో! అప్పుడు ఆ పెట్టె మా అమ్మ దగ్గర పెట్టివచ్చాను. మా అమ్మ ఇల్లు మారినప్పుడల్లా అది కూడా ఇల్లు మారుతూ చివరికి నా స్వంత ఇంట్లోకి చేరింది. మధ్యలో ఎవరెవరు ఏమేం చూసారో ఏంటో. అందులో వున్న నా జ్ఞాపకాలు శిధిలమయ్యాయో లేక అలాగే వున్నాయో. ఏవన్నా మంచివి దొరికితే ఆ స్మృతులు మీతో కూడా పంచుకుంటాను లెండి.

వీడియో: మగ బుర్రకీ - ఆడ బుర్రకీ వున్న తేడా :))

2010-08-16T20:53:00.000-05:00

మా నాన్న గారి సమయపాలన

2010-08-16T17:12:00.000-05:00

ఈ మధ్య ఎ పి మీడియా రాము గారు సమయ పాలన గురించి ఒక టపాలో ప్రస్థావిస్తే మా నాన్న గారు గుర్తుకువచ్చారు. మా నాన్నగారు సమయ పాలన ఎంతో చక్కగా పాటించేవారు. మా నాన్నగారు ఉపాధ్యాయులు కనుక వారు క్లాసుకు వెళుతున్నారంటే అందరూ వాచీలు సరిదిద్దుకొనే పరిస్థితి వుండేది. తన క్లాసు సమయం కాగానే క్లాసులో వుండేవారు. ఒహవేళ అంతకుముందటి ఉపాధ్యాయులు ఆ గదిలో వుండివుంటే క్లాసు ద్వారం దగ్గర వుండి ఎదురుచూసేవారు. నాగం సార్ వచ్చేసారా అని హడావిడిగా ఆ సార్లు బయటకి వెళ్ళేవారు.

అలా మీటింగుల్లో నయితేనేమిటి, కార్యక్రమాలలోనయితే నేమిటి ప్రతి విషయంలోనూ సమయ పాలన పాటించేవారు. తన వృత్తిలో కూడా నీతీ నిజాయితీ, నిబద్దతలతో పనిచేసేవారు. అందుకే ఉపాధ్యాయులుగా వారి సేవలను మెచ్చి అప్పటి ఎన్ టి రామారావు ప్రభుత్వం రాష్ట్ర ఉత్తమ ఉపాధ్యాయులుగా అవార్డ్ ఇచ్చి మా నాన్న గారిని గౌరవించింది.

సమయ పాలన ఇషయంలో కూడా నాస్తికోద్యమ నాయకులు శ్రీ గోరా గారి ప్రభావం ఎక్కువగా వుంది. సమయ పాలన అందరికీ వుండాలంటూ వారు బాగా ఉద్బోధించేవారు. నాస్తిక సభలూ, సమావేశాలూ సరి అయిన సమయానికి మొదలయ్యేలా చూసేవారు.

గోరాగారి రెండవ కుమారుడు విజయం గారి వద్ద నాస్తికకేంద్రంలో సమాజ సేవ గురించి ఒక ఏడాది శిష్యరికం చేసాను. ఆ శిక్షణలో భాగంగా చాలా సభలు, సమవేశాలకి ఏర్పాట్లు చెయ్యాల్సొచ్చేది. మన ఇండియన్ల పంక్చువాలిటీ తెలుసు కనుక ఎప్పుడో మధ్యాహ్నం 3 గంటలకు మీటింగు వుంటే ఉదయం 10 గంటల నుండే మమ్మలందరినీ హైరానా పెట్టించేవారు. అలా రెండు మూడు సార్లు మోసపోయిన తరువాత వారి విధానం గురించి మాకు జ్ఞానోదయం అయ్యింది. అప్పటినుండీ వారి పిలుపులను లైట్ తీసుకొని తాపీగా ఏర్పాట్లు చేస్తుండేవారం.

ఆ విజయం గారి టెక్నికే ఉపయోగించి ఇంట్లో ఏదయినా ఫంక్షన్ జరిగితే లేక వెళ్ళాల్సి వస్తే ఓ కొన్ని గంటల ముందు గానే హడావిడి చేస్తుంటా కానీ ఆ ఆవిడ చాలా కూల్ గా నా హడావిడి పట్టించుకోకుండా గంటల కొద్దీ తయారవుతూనే వుంటుంది. పిల్లల్నీ గంటల కొద్దీ తయారు చేస్తుంది. ఏమన్నా అందామంటే మా ఇంట్లో మైనారిటీ మగజాతి మనది! ఇంకేం చేస్తాం. నోరుమూసుకొని వెయిట్ చేస్తాం.

అమ్మలు అసాధారణ వ్యక్తిత్వం

2010-08-15T15:34:00.001-05:00

ఎవరి పిల్లలు వారికి ముద్దు. అలాగే నా పిల్లలు నాకు ముద్దు. మా అమ్మలు పాప అంటే మాకు ఇంకెంతో ముద్దు. ఎందుకంటే...ఎంత చక్కటి వ్యక్తిత్వం తనది! ఎంత చక్కటి సున్నితమయిన భావాలు తనవి! ఎంత కలుపుగోలుతనం! ముచ్చటేస్తుంది తన ముఖారవిందాన్ని చూస్తే. ప్రశాంతమయిన ఆ మోముని చూస్తే ప్రపంచంలోని బాధలన్నీ ఉఫ్ మని ఊదెయ్యొచ్చనిపిస్తుంది.

కలుపుగోలుతనం: పెద్దలు, చిన్నలు అన్న తేదా లేకుండా, నల్లవారు, తెల్లవారు, దేసీవారు అన్న తేడా లేకుండా అందరితో అనర్గళంగా మాట్లాడుతుంది. ఎవరితో ఏం మాట్లాడితో ఇష్టం వుంటుందో బాగా తెలిసినట్లే ప్రవర్తిస్తుంది. ఎదుటివారు చేస్తున్న పనిలో జెన్యూన్ ఇంట్రెస్ట్ చూపిస్తుంది. వారిలో మెచ్చుకోవాల్సిన విషయాలేమయినా వుంటే తటపటాయింపు లేకుండా మెచ్చుకుంటుంది. ఎదయినా పబ్లిక్ ప్లేసులో ఎవరయినా తనని మందలిస్తే చాలు - మాటలతో అల్లుకుపోతుంది. ఇహ పిల్లల పట్ల అపరిమితమయిన ఆసక్తి. శ్రద్ధగా, బాధ్యతాయుతంగా వారిపట్ల చూసుకుంటుంది. వారి ఆలనా పాలనా చూస్తుంది. చక్కగా ఆడిపిస్తుంది. ఏడవకుండా చూస్తుంది.

పనిమంతురాలు: ఇంట్లో ఎవరికి ఏ పని చెప్పినా వేరే వారు లెవకముందే తను ఆ పని చేసిపెడుతుంది. ఇంట్లో అమ్మకి పనిలో సహాయపడుతుంది. అక్కకి కూడా తన పనుల్లో సహకరిస్తుంది. నేను ఏదయినా చెబితే మాత్రం ఎవరి పనులు వాళ్ళు చేసుకోవాలంటుంది! ఇంట్లో ఎవరికయినా అనారోగ్యం కలిగితే శ్రద్ధగా చూసుకుంటుంది. తనకు అనారోగ్యం కలిగినా చురుకుగా వుంటుంది.

ఎనెర్జీ: ఎంత ఎనర్జీనొ అమ్మలుకి. ఎంత ఆడినా ఇంకా ఆడుకోవాలని చూస్తుంది. తనతో ఆడీ ఆడీ మనం అలసిపొవడమే కానీ అది అలసిపొదుకదా.

స్నేహితురాళ్ళు: ఫ్రెండ్స్ ని శ్రద్ధగా ఇంటికి పిలిచి చక్కగా ఆడుకుంటుంది. వారి గురించి కూడా బాధ్యతాయుతంగా ప్రవర్తిస్తుంది.

సున్నితమయిన భావాలు: తనకు ప్రకృతి, జంతువులు, పాటలు అంటే ఎంతో ఇష్టం. తను వెలిబుచ్చే భావాలు చూస్తుంటే ఇంత చిన్న వయస్సులో అంత గొప్పగా ఆలొచించగలగడం చూస్తుంటే ముచ్చటేస్తుంది.

నాయకత్వ లక్షణాలు: తను ఎక్కడ వున్నా రింగ్ లీడర్. అందరినీ కలుపుకొని గ్రూపు చేసుకొని అందరినీ ఆటాడిస్తుంది.

పెద్దరికం: తనెదో పెద్ద అమ్మమ్మలాగా అవసరం అయినప్పుడు మాకు నీతులు బోధిస్తూ వుంటుంది. ముఖ్యంగా నాకు బోధిస్తుంటుంది :( సున్నితమయిన భావాలనూ, ఇతరుల సమస్యలనూ, ఇబ్బందులనూ, కస్టాలనూ ఎంత చక్కగా అర్ధం చెసుకొని స్పందిస్తుందో.

పాఠశాల: పాఠశాలలో కూడా అందరితో, ప్రిన్సిపాలుతో అనర్గళంగా, సంకోచం లేకుండా మాట్లాడుతూ అందరి మన్ననలను పొందుతుంటుంది. టీచర్లకు ఇష్టమయిన అమ్మాయిగా వుంటుంది.

చిలిపితనం: ఎంత అల్లరి నాటీ పాపనో. తన చిలిపితనంతో నన్ను కూడా ఆటాడుకుంటుంది. ఎంతో చక్కగా జోక్స్ కట్ చేస్తుంది.

ఇలా ఇలా ఎన్నో ఇంకా ఎన్నెన్నో చక్కటి విషయాలు. ఎన్నని వ్రాయను. ఎంత వ్రాసినా దాని గురించి తక్కువే అనిపిస్తుంది. తల్లిని ఎంత ప్రేమిస్తుందో. తల్లి మీద ఈగ కూడా వాలనివ్వదు. నేను దానిని ఎంత బాగా చూసుకున్నా అది మమ్మీ పక్షపాతినే. మమ్మీ ఏదన్నా తిట్టినప్పుడు మాత్రం నేను బాగా గుర్తుకు వస్తాను. అప్పుడు నామీద బోలెడంత ప్రేమ కురిపిస్తుంది. ఈ భూగోళంలోనే బెస్ట్ డాడీ అంటుంది.

ఒక్క ఏడుపు మాత్రమే తనలో చికాకు కలిగించే విషయం. ప్రతి చిన్న దానికీ ఏడుస్తుంది.

ఇప్పుడు ఇండియాలో వుంది కదా. ఇండియాకు ఫోన్ చేస్తే చాలు - అందరూ దాని కలుపుగోలు తనం, మాటకారితనం, డైనమిజం, చురుకుదనం, రెస్పాన్సిబుల్ ప్రవర్తన మొదలయిన వాటి గురించి అచ్చెరొవొందుతూ మాట్లాడుతున్నారు. పెద్దా, చిన్నా తేడాలేకుండా ఎలా అందరినీ కలుపుకొని వస్తుందో చెబుతున్నారు. నేను ఇండియాకి చేరుకోబోతున్న ఆగస్ట్ 21 వ తేదీ అమ్మలు పుట్టిన రోజు. అదే రోజు జరిగే మా ఫామిలీ వేడుకలో తన పుట్టిన రోజు కూడా సెలబ్రేట్ చేసుకోబోతున్నాం. ఆ రోజుకి తనకి ఎనిమిది ఏళ్ళు నిండి తొమ్మిది ప్రవేశిస్తాయి.

Evite తో ఆహ్వానించడం ఎలా?

2010-08-13T09:50:00.000-05:00

కొది రోజుల్లో జరగబోతున్న ఒక ఫ్యామిలీ పార్టీకి కొద్దిమంది AP బ్లాగర్లను ఈవైట్ ద్వారా ఆహ్వానించాను. ఈవైట్ గురించి యు ఎస్ లో వుండేవారికి తెలిసేవుంటుంది కానీ ఇతరదేశాల వారికి ముఖ్యంగా ఇండియా వారికి అంతగా తెలిసినట్లు లేదు. అందుకే ఈవైట్ గురించి ఈ పరిచయం.

నేను ఈవైట్ ఆహ్వానం పంపిస్తే చాలామంది ఇంకా చూసుకోలేదు. ఎవరెవరు ఆహ్వానాన్ని చూసుకున్నారో, ఎప్పుడు చూసుకున్నారో అందులో తెలిసిపోతుంది కాబట్టి అబ్బే నాకు మీ ఇన్విటేషను అందలేదు అని ఎవరయినా బుకాయించడానికి వీలు వుండదు :) అది ఒక చక్కని సౌకర్యం అందులో.

కొంతమంది చూసుకున్నా ఆ ఇన్విటేషనుకి సరిగ్గా స్పందించలేదు. అందులో యెస్, నో, మే బి అనే బటన్లు వుంటాయి. వాటిని నొక్కి మీరు వస్తున్నారా లేదా అన్నది తెలియజేయాలి. వస్తున్నట్టయితే మీతో సహా ఎంతమంది మీతో వస్తున్నారు, అందులో ఎంతమంది పెద్దలు, ఎంతమంది పిల్లలు అనేది కూడా తెలపవచ్చు. అలాగే హోస్టుకు ఏమయినా సందేశం ఇవ్వాలనుకుంటే కూడా ఇవ్వవచ్చు. ఇలా ఎంతమంది ఆ పార్టీకి వస్తున్నారో తెలవడం వల్ల పార్టీకి ఏర్పాట్లు సరిగ్గా చెయ్యడానికి వీలుగా వుంటుంది.

కొంతమంది హోస్టులు గెస్ట్ లిస్ట్ కూడా ఈవైట్ ఆహ్వానంలో ప్రదర్శిస్తారు కానీ నేను ప్రదర్శించలేదు. అలా ప్రదర్శిస్తే మహిళా బ్లాగర్లు ఇబ్బంది పడుతారేమో అనే సంకోచం వల్ల ఆ లిస్ట్ పెట్టలేదు. కానీ ఆ లిస్ట్ పెట్టడం వల్ల ఇంకా ఎవరెవరిని ఆ సందర్భానికి ఆహ్వానించారు, మనకు తెలిసిన వారు ఎవరెవరు వస్తున్నారు, ఎవరెవరు రావట్లేదు, ఎంత మంది వస్తున్నారు అనేది ఆ ఇన్విటేషన్ చూస్తున్న వారికి అవగాహన అవుతుంది.

ఇహ కొంతమంది ఈవైట్ నుండి వచ్చిన మెయిల్ చూసినా కూడా ఈవైట్ అంటే ఏమిటో తెలియకపోవడం వల్ల స్పాం అనుకొని డిలిట్ చేసారు. ఇహ మరికొంతమని నా ఇన్విటేషను చూసుకోకపోవడానికి కారణం నా ఆహ్వానం వారి జంక్ లేదా స్పాం ఫోల్డర్లకి వెళ్ళడం అయివుండవచ్చు.

ఈవైట్ వెబ్సైట్ లింక్ క్రింద ఇస్తున్నాను. అందులో వున్న సౌకర్యాలు గట్రా ఇక మీరే ఎక్స్‌ప్లోర్ చేసి చూసుకోండి. ముందు ముందు మీరు ఏ పార్టీ అయినా నిర్వహిస్తుంటే కనుక అందరినీ ఆహ్వానించడానికి ఈవైట్ చాలా సౌకర్యవంతమయినదని గుర్తుంచుకోండి.

http://www.evite.com/

మామాజీ - 2

2010-08-12T10:41:00.000-05:00

సంజనవన్నీ సినిమా కష్టాలు. తండ్రి ఇల్లు వదిలిపెట్టి వెళ్ళాడు. తల్లికి అనారోగ్యం. దుర్భరమయిన పేదరికం. తల్లి అనారోగ్యంతోనే వాళ్ళ ఊరిలో చిన్న కిరాణా షాపు నడుపుతూ పొట్టపోసుకుంటోంది. అది నడిచేది కూడా అంతంత మాత్రమే. సంజన చదువుల తల్లి. ఆమెకు చదువంటే ఎంత ఇష్టమో. వారి, వీరి దాతృత్వంతో ఎలాగోలా నెట్టుకువస్తోంది. ఈమె పరిస్తితి అర్ధమయ్యి ఆమె డిగ్రీ మొదటి ఏడు ఖర్చులన్నీ నేను స్పాన్సర్ చేసాను. ఇహ ఆ తరువాత చెయ్యలేకపోయి చేతులెత్తేసినా నాకు తెలిసిన వారి నుండి అంతో ఇంతో సహాయం ఇప్పిస్తుంటాను. రెండేళ్ళ క్రితం ఈమె గురించి ఒక పోస్టు వ్రాస్తే ఇద్దరు ముగ్గురు బ్లాగర్లు స్పందించి కొంత సహాయం చేసారు.

అప్పుడప్పుడు ట్యూషన్లు చెప్పుకుంటూ కూడా తన ఖర్చులో కోసం ప్రయత్నిస్తూ వుంటుంది. కొన్ని నెలల క్రితమే డిగ్రీ అయిపోయి హైదరాబాద్ సెంట్రల్ యూనివర్సిటీ సీటు కోసం లాంగ్ టెర్మ్ కోచింగ్ తీసుకుంటోంది. ఆమె ఇంటర్ మొదటి ఏడు మార్కుల్లో రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా మొదటి పదిమందిలో వచ్చిందంట. రెండో ఏడు మాత్రం గృహశాంతి లేక, తండ్రి ఇల్లు వదిలి పెట్టి వెళ్ళిన పరిస్థితుల్లో సరిగ్గా చదవలేక అంత మంచి మార్కులు తెచ్చుకోలేకపోయిందిట.

సంజన వాళ్లమ్మతో కూడా అప్పుడపుడూ మాట్లాడుతూ ఆమె యోగక్షేమాలు కనుక్కుంటూ వుంటాను. అలా అలా ఆ ఇంట్లో నాకో ప్రత్యేక స్థానం ఏర్పడింది. సంజన నన్ను ఒక గాడ్ ఫాదర్ గా భావిస్తూ వస్తోంది. సహాయం చేసున్నందుకు కృతజ్ఞత అనుకున్నా సహాయం చెయ్యలేని, ఇతరుల ద్వారా సహాయం ఇప్పించలేని పరిస్థితుల్లో కూడా ఆమెకు నామీదున్న గౌరవం, ప్రత్యేక స్థానం చెక్కు చెదరకుండా వుండటం ఆశ్చర్యం కలిగిస్తూ వుంటుంది. నేను చేసిన సహాయానికీ, ఈ గౌరవానికీ సంబంధం లేదంటుంది. నా వ్యక్తిత్వం నచ్చి నన్ను గాడ్ ఫాదరుగా గుర్తిస్తున్నాంటుంది. తనకు తండ్రి దూరమవడంతో నాలో తండ్రిని చూసుకుంటున్నదేమో మరి.

ఎన్నేళ్ళనుండో నన్ను ఇండియా రమ్మనమనీ, నన్ను చూడాలని వుందనీ కోరుతూవస్తోంది. నేనేమో ఇప్పుడు వస్తాను, అప్పుడు వస్తాను అని పొడుగిస్తూ వస్తున్నాను. నా మాటలు విని నా ఫోటోలు చూడకముందు శోభన్ బాబుని ఊహించుకునేదంట. శోభన్ బాబు లాగే మృదువుగా మాట్లాడుతారు మీరు అంటుంది. నేను ఫోన్ చెసినప్పుడు మామ్మాజీ అని ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహంగా పలకరిస్తుంది. ఆమె ఉత్సాహాన్ని చూసి నాకూ హుశారుగా అనిపిస్తుంది.

మొత్తమ్మీద ఈ నా అల్లరి కోడలు పిల్లని ఈ నెల 21 న మా ఫ్యామిలీ పార్టీలో చూడబోతున్నాను. కొంతమంది బ్లాగర్లను తొలిసారిగా కలవబోతున్నట్లే ఈ అమ్మాయితో నాకు మూడున్నర ఏళ్ళుగా ఫోను స్నేహం వున్నా కూడా ఇదే ఆమెని తొలిసారి చూడబోవడం. ఆ పార్టీలో మామాజీ అన తియ్యటి పిలుపు కోసం ఎదురుచూడబోతున్నాను - ఎందుకంటే ఆ పార్టీకి వచ్చేవారిలో ఇంకెవ్వరూ అలా పిలవరు కనుక ఎవరయినా అలా పిలిస్తే అది సంజనే అయివుంటుంది.

అయితే సంజన మీరు ఇండియా రండి అని కోరుతూ అంతటితో ఊరుకుందా? లేదు లేదు. నేను ఇండియాకి వచ్చాక ఒక రోజన్నా కంప్లీటుగా తనకి కెటాయించాలంట. ఆ రోజు ఇంకే పనులూ నేను పెట్టుకోకూడదంట. ఆ రోజు వాళ్ళ ఊరికి వెళ్ళి వాళ్ళ అమ్మ చక్కగా వండి పెట్టిన కమ్మటి భోజనం చేసి ఆ ఊరిలోనే కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వుండాలంట. మరి అంత ఆప్యాయంగా ఆహ్వానిస్తుంటే ఊరుకోగలమా? సరే అని హామీ ఇచ్చాను. ఈ నెల 27 న వాళ్ల ఊరికి వెళదామని చెప్పాను. ఎంత సంతోషించిందో. హైదరాబాదు నుండి ఉదయం ఇద్దరం కలిసి వెళ్ళి మళ్ళీ రాత్రికి తిరిగివస్తాం. మాతో పాటు మా అమ్మలు పాప కూడా రావచ్చు. దానికి గ్రామీణ వాతావరణం చూపించాల్సి వుంది. వారి ఊరు మా సూర్యాపేటకి కొంత దూరంలో వుంటుంది. నేను తిరిగి యు ఎస్ కి వచ్చాక మా కోడలి మరికొన్ని విశేషాలు, వాళ్ళ ఊరి కబుర్లూ వ్రాస్తానేం.

(అయిపోయింది)

మామాజీ - 1

2010-08-11T16:39:00.001-05:00

నన్ను ఇప్పటివరకూ మామాజీ అని పిలిచేవారు ముగ్గురే ముగ్గురు. అది మొదటగా శ్వేత మొదలుపెట్టింది. ఆ తరువాత సంజన, గీత ఆ పిలుపుని మహి నుండి అందుకున్నారు. వీరి ముగ్గురి పేర్లు మార్చి ప్రస్థావిస్తున్నాను. వీరు ముగ్గురూ నిజానికి నాకు బంధువులు కాకపోయినా నన్ను ప్రేమగా, ఆప్యాయంగా మామాజీ అని పిలుస్తారు. అయితే సంజనకీ మిగతా వారిద్దరికీ జీవన విధానంలో బోలెడంత వైవిధ్యం వుంది. శ్వేత, గీత స్వేఛ్ఛా ప్రణయ సామ్రాజ్యాన్ని ఏలాలని ఎన్నుకోగా సంజన మాత్రం ఒద్దిక అయిన నడవడిని ఎన్నుకుంది. ఈ టపాలో సంజన గురించి చూద్దాం. మరెప్పుడన్నా మిగతా వారిద్దరి గురించీ వ్రాస్తాను.

ఈ అమ్మాయికి ఇప్పుడు 21 ఏళ్ళు. ఈ మధ్యనే డిగ్రీ అయిపోయింది. డిగ్రీలో ఈమె చేరకముందు శ్వేత ఈ అమ్మాయిని నాకు పరిచయం చేసింది. వారిద్దరూ ఇంటర్లో క్లాస్మేట్లు. మొదటి సారి ఫోనులో యు ఎస్ నుండి ఈ అమ్మాయితో మాట్లాడినప్పుడు తేనేలాంటి కంఠం, మర్యాద, మన్నన, వినయంతో కూడిన మాటలు విని చాలా ఆనందపడ్దాను. నేను కూడా మిమ్మల్ని మామాజీ అనొచ్చా అని ఆర్తిగా అడిగింది. తప్పకుండా అన్నాను. అలా అలా మా ఫోను పరిచయం పెరిగింది.

నేను శ్వేతతో అన్ని విషయాలు ఫోనులో ఇక్కడినుండి మాట్లాడుతుండే వాడిని కాబట్టి నా గురించి ఈమెకూ అంతా తెలుస్తుండేది. నాతో మాత్రం అలాంటి కబుర్లు పెట్టకండి, నాకు ఇష్టం వుండవు, నాకు మాత్రం మీ లిస్టులో మినహాయింపు ఇవ్వండి అని కోరింది. అలాగే అని అభయహస్తం ఇచ్చేశాను.

ఈ అమ్మాయి ఎలా వుంటుందో నాకు తెలియదు. ఎప్పుడూ ఆమెని చూడలేదు. ఆమె గొంతు మాత్రం వీణ మీటినట్లే వుంటుంది. మంచి ఇంగ్లీష్ ఫ్లూయెన్సీ. అలాంటి చక్కటి కంఠంతో, ఒద్దికగా, గౌరవంగా మాట్లాడుతూవుంటే మెస్మరైజ్ అయినట్లే వుండేది. ఆమె ఎలా వుంటుందా అని ఆమెను, ఆమెకు తెలిసిన ఇతరులనూ అడిగి చూసాను. ఒక్కొక్కరూ ఒక్కో రకంగా చెప్పేవారు. కొందరేమో బావుంటుందని, కొందరు సో సో అనీ, కొందరు ఏం బావోదనీనూ. ఫోటో పంపించమ్మాయ్ అని ఎన్ని సార్లు అడిగినా మీరు స్వయంగా వచ్చి చూడాల్సిందే మామాజీ అని అంటుంది.

అఫ్సర్ గారితో కాస్సేపు - 2

2010-08-10T21:08:00.001-05:00

అఫ్సర్తో మాట్లాడుతూ వుంటే చాలా విషయాలు తెలుస్తూపోయాయి. వారి జీవనం, వారి విద్యార్ధి జీవితం, జర్నలిస్టుగా, అద్యాపకులుగా వారి అనుభవాలు మొదలయినవి అన్నీ అందులో వచ్చాయి. వారు విస్కాన్సిన్ లో రెసెర్చ్ విద్యార్దులకు తెలుగు నేర్పించడం అన్నది ఆసక్తి కరంగా అనిపించింది. వారి విద్యార్ధుల గురించి కూలంకషంగా తెలుసుకున్నాను. ఇద్దరు ముగ్గురు విద్యార్దులు మాత్రమే వుంటారనీ, వారు శ్రద్ధగా చదువుతారనీ, తెలుగు భాష మీద పట్టురావడానికి మూడేళ్ళన్నా పడుతుందనీ చెప్పారు. వారి విద్యార్దులు చేస్తున్న పరిశోధనాంశాల గురించి తెలిపారు. వారి తెలుగు యాస ఎలా వుంటుందని ఆసక్తిగా అడిగాను. వారు నవ్వి సహజంగానే యాస కొంత తేడాగా వున్నా కూడా మనం ఏదయినా తెలుగు పుస్తకం ఇస్తే వారు కూలంకషంగా చదువుతారు అని వివరించారు.

మా నాన్న నాగం గారి ప్రసక్తి కూడా మా మాటల్లో వచ్చింది. మా నాన్న గారి వివరాలు, అప్పటి తెలంగాణా నాస్తికోద్యమం గురించీ నన్ను అడిగి తెలుసుకున్నారు. మా నాన్న నాగం గారి గురించి విన్నాను అని చెప్పారు. వారి తండ్రి గురించి చెబుతూ వారు కూదా రచయిత అని చెప్పారు. విరసం లొనో, అరసంలోనో వారు వుండినట్లుగా చెప్పారు. పేరు అదిగాను. కౌముది అని చెప్పారు. ఒక ముస్లిం కవికి ఆ పేరు వుండటం ఏమిటా అని ముందు ఆశ్చర్యపడ్డా వెంటనే సర్దుకున్నాను. ఆ తరువాత మా టాపిక్ వారి పెళ్ళి మీదికి మళ్ళింది. కల్పనా రెంటాల గారి గురించి, వారిని ప్రేమ, పెళ్ళి గురించీ క్లుప్తంగా చెప్పారు.

--------------------------------

అఫ్సర్ గురించి ఇదివరకు లీలగా వినివున్నా సంకలినిలల్లో వారి బ్లాగు మొదలయిన దగ్గరి నుండీ ఇంకా తెలవడం మొదలయ్యింది. అయినా సరే వారు కవులు కాబట్టి, కవితలు అనేవి నాకు అర్దం కాక పడని విషయాలు కాబట్టి వారి బ్లాగుని అంటరాని బ్లాగుగానే చాలావరకు వుంచాను. గత ఏడాది విస్కాన్సిన్ కి వచ్చినప్పుడు ఓ రచయిత్రి గడిపిన ఇంటికి వెళ్లానని చెబుతూ వ్రాసిన టపా టైటిల్ నచ్చడంతో భయం భయం గా వారి బ్లాగులోకి అడుగుపెట్టాను. చక్కని పొందికయిన పదాల అల్లికతో వారి వచనం చాలా ఆహ్లాదంగా వుంటుంది.

ఆ తరువాత చదువు ముచ్చట్లు బ్లాగులో/టపాలో వారి ఇంటర్వ్యూ చదివాక వారి గురించి మరింత అవగాహన వచ్చింది. ఆ ఇంటర్వ్యూని ఆధారంగా చేసుకొని ఎవరో ఓ టపా వెసారు. ధూం అనుకుంటా. దానితో అఫ్సర్ గురించి చర్చ జరిగింది. అలా ఇంకా అఫ్సర్ నాకు ఎక్స్‌పోజ్ అయ్యారు.

కొన్ని నెలల క్రితం కల్పనా రెంటాల గారితో మాట్లాడాను. అప్పుడు వారు అఫ్సర్ గురించి ప్రస్థావించారు. వారు అఫ్సర్ గురించి ఎందుకు ప్రస్థావిస్తున్నారో నాకు అర్ధం కాక తటపటాయిస్తూనే అఫ్సర్ గారు మీకేమవుతారు అని అడిగాను. నెత్తి మీద ఒక్కటెస్తే రెండవుతారు అని సమాధానం వచ్చింది! అప్పటిదాకా వారిద్దరూ భార్యా భర్తలు అని తెలియదు. తెలిసాక ఎంతో ఆశ్చర్యపోయి వారి పెళ్ళి గురించి కనుక్కున్నాను. ఇద్దరు కవులూ ఒకే ఇంట్లో వుంటే ఎలా వుంటుందబ్బా! ఇంట్లో తిట్టు కవిత్వం బాగా వాడుతారా అని సందేహం వచ్చిందప్పుడు.

సరే, ఈ విషయాలు అలా వుండగా అఫ్సర్ గారికి సూయిసైడల్ థాట్స్ వచ్చే ఒహ విషయం చెప్పాలి :) గుండె చిక్కబట్టుకోండి అఫ్సర్! కొద్దిరోజుల క్రితం వారు ఒక టపా వేసారు. అమెరికా పంట పొలాల నుండి ఓ కవిత్వ లేఖ అనీ. ఆ టైటిలే ఎంతో మనోరంజకంగా అనిపించి ఆ టపా చూసాను. ఎంత చక్కగా వ్రాసారు అదీ.సులభమయిన పదాలతో మనస్సుకు హత్తుకొని మనం అక్కడే వుండి ఆ పరిసరాల తాద్మాత్యంలో మునిగితేలుతున్నట్లుగా అనిపిస్తుంది అది చదివితే. అయితే అది చదువుతుంటే నాకు కొన్ని విషయాలు గుర్తుకు వచ్చాయి. వెంటనే మా మామ గారి పంట పొలాలలో నేను పాడిన ఓ పాట గురించి ఓ స్లీజీ టపా వేసాను!

వారు కవితల్లొ ఉద్దండులొ మరి రమా భరద్వాజ్ లాంటి వారు విమర్శిస్తున్నట్లు కారో నాకు తెలియదు కానీ నాకు మాత్రం వారి వచనం చాలా చక్కగా నచ్చుతుంది. ఆ విషయంలో మాత్రమెవరు కాదన్నా నేను విశ్వసించను. ఎందుకంటే వారి వ్రాతల్లోని ఆహ్లాదతను నేను ఆస్వాదించాను. అలాగే వీరి కవితలు కూడా నా కోడి బుర్రకు ఎక్కుతాయేమోనని కాస్త ముక్కు పెట్టి ముంచినా అవి మనకు ఎక్కలేదు. అసలు కవితలంటే ఏమిటో నాకర్ధం కాదు. వచనాన్ని అడ్డదిడ్దంగా విరిచి వ్రాస్తే అది కవితవుతుందా అనేది నా ప్రగాఢ అనుమానం సుమండీ. అందరూ బ్లాగుల్లో ఓ తెగ కవితలు వ్రాయడమే కానీ బాబూ కవిత అంటే ఇది, తవిక అంటే ఇది అని ఒక్కరు వివరించిన పాపాన పోలేదు. నాకు ఈ కవుల, కవయిత్రుల భయం ఏంటో తెలుసు. అలా వివరిస్తే ఈ శరత్ కూడా త్వరలోనె గొప్ప కవి అయిపోయి తమకు పోటీకి వస్తాడని!

వారిని వీడి వచ్చాక అర్రెర్రే ఓ విషయం అడగడం మరచేపోయా అనుకున్నా. తన్‌హాయి అంటే అర్ధం. కల్పన వ్రాస్తున్న సీరియల్ టైటిల్ కి అర్ధమేంటని కల్పనని అడిగితే అఫ్సర్ నే అడుక్కోమని చెప్పారు. ...అంటే అర్ధం ప్రేమలేఖ అనా? దాని అర్ధం మరి అఫ్సరే నాకు చెప్పాలి.

ఒక చక్కటి బాల్య మిత్రుడిని కలిసి వచ్చాక ఎలాగయితే మాట్లాడుకున్న కబుర్లు నెమరువెసుకుంటామో అలాగే మృదుభాషి, స్నేహశీలి అయిన అఫ్సర్ తో మాట్లాడిన మాటలు కూడా ఇన్ని రోజులయినా మెదలుతూనే వున్నాయి. వారి వచన రచనల కోసం నా ఎదురుచూపులు అలా సాగుతూనేవుంటాయి. ఓ చక్కని స్నేహితుడితో మరో సారి కలిసి మాట్లాడుకోవడం కోసం ఈ రోజులు ఇలా దొర్లిపోతూనేవుంటాయి - బహుశా మళ్ళీ వచ్చే వేసవి దాకానూ!

(అయిపోయింది )

అఫ్సర్ గారితో కాస్సేపు - 1

2010-08-09T17:12:00.000-05:00

గత శుక్రవారం అఫ్సర్ని కలిసినా అలాంటివారి గురించి ఆషామషీగా వ్రాయకూడదు కాబట్టి కాస్త సమయం తీసుకున్నాను. వారి గురించి మరింత తెలుసుకొని, వారి టపాలు కొన్నీ, ఈమాట పత్రిక కొంతా చదివాక వారి గురించి మరింత అవగాహన వచ్చింది.

వారిని షికాగో ఓహేర్ విమానాశ్రయంలో కలుసుకున్నాను. వారు అప్పుడు టెక్సాస్ వెళ్ళే విమానం కోసం వేచివున్నారు. ఇద్దరం ఒకరినొకరం తేలిగ్గానే గుర్తించుకున్నాం. వారు అప్పుడే మూడు గంటలు బస్సు ప్రయాణం చేసి వచ్చారు కాబట్టి ఆకలి మీద వున్నారు. అకడ టెర్మినల్లో ఎక్కడా ఫుడ్ కోర్ట్ కనిపించలేదు. ఎవరినయినా కనుక్కుందామా అన్నాను కానీ వారు చొరవ చూపలేదు. అప్పుడు గమనించాను వారిలోని బిడియం. ఇహ ఆ తరువాత ఇంకా కొన్ని సందర్భాలలో బిడియం, నెర్వస్‌నెస్ గమనించాను. అఫ్సర్ లాంటి ప్రముఖ కవి ముందు నేను బిడియపడాలి కానీ వారు నా ముందు నెర్వస్ ఫీల్ కావడం ఏమిటా అని విస్మయం చెందాను. సాధారణంగానే వారు అంత బిడియస్తులయితే అది కొంతవరకే వుందా లేక దాని వల్ల నిత్య జీవితంలో ఇబ్బందులు ఎదుర్కునేంత వుందా అన్నది వారు పరిశీలించుకోవాల్సిన అవసరం వుంది.

స్నాక్స్ తింటూ నెమ్మదిగా కబుర్లలోకి వెళ్ళిపోయాము. వారిది ఖమ్మం. మా సూర్యాపేటకి దగ్గర్లోనే. ఖమ్మంలో నేను కూడా కొన్నేళ్ళు వున్నాను. తరచుగా అటు వెళుతుండేవాడిని. ఇద్దరం ఒకే ప్రాంతానికి చెందిన వారం కావడం వల్ల మాకు తెలిసిన ప్రాంతాల గురించి మాట్లాడుకుంటూ వుండటం వల్ల మాకు ఏదో కొత్తగా కలిసినట్లుగా కాకుండా బాల్య స్నేహితులం కలిసినట్లుగా అనిపించింది. భావజాలంలోనూ ఇద్దరం ప్రగతివాదులమే కాబట్టి మా కాలేజీ రోజుల్లోని విద్యార్ధి రాజకీయాలు మా కబుర్లలో ప్రధానాంశాలు అయ్యాయి. వారు అప్పట్లో AISF లోనూ, నేను PDSU లోనూ తిరిగిన వైనాల్ని చెప్పుకున్నాము. వారు ఒక అభ్యుదయ కవిగా, రచయితగా ఎలా ఎదిగిందీ, నేను ఒక నాస్థికుడిగా ఎలా పెరిగిందీ చెప్పుకున్నాము.

మా మాటల్లో సహజంగానే ఎన్నో విషయాలు దొర్లాయి. ఈమాట పత్రిక గురించీ ప్రస్థావన వచ్చింది. అందులోని ఆస్థాన రచయితల కంటే బయట బ్లాగుల్లోనే భావ వ్యక్తీకరణ, వైవిధ్యం బావుందంటూ అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తపరిచారు. ఈమాట కూపస్థ మండూకం లాంటిదయిపోతున్నదనే అభిప్రాయాన్ని వారు వెలిబుచ్చారు. అలాంటి స్థితిలో పత్రికలకు ఎక్కువ కాలం మనుగడ వుండదనుకున్నాం.

(ఇంకా వుంది)

'గారు'కి గౌరవం?

2010-08-07T17:05:00.000-05:00

నిన్న అఫ్సర్ గారిని కలిసాను కదా. వారితో మాట్లాటల గురించి ఓ పోస్ట్ వేద్దామని నిన్నటినుండీ అనుకుంటూనే వున్నాను. టైటిల్ ఎలా వుండాలి? ఇలా వుంటే ఎలా వుంటుంది? 'అఫ్సర్ తో కప్పు కాఫీ' అని పెట్టాలా లేక 'అఫ్సర్ గారితో కప్పు కాఫీ' అని పెట్టాలా? నాకు ఈ గారుతో చాలా కాలం నుండి ముఖ్యంగా బ్లాగుల్లోకి వచ్చినప్పటినుండీ కొద్దిగా సమస్యగానే వుంది. ఇక్కడ కల్చర్ ప్రకారం చూస్తే అందరూ పేరుతోనే పలకరిస్తారు కానీ గౌరవ వాచకాలు ముందూ వెనకా పెట్టరు. ఇంతపెద్దవారయినా, చిన్నవారయినా పేరుతోనే పిలుస్తారు.

ఇక ఇండియాలో అయితే పెద్దవారూ, గౌరవనీయులు అయితే గారు వాడుతాం కదా. వ్యక్తి మరీ సన్నిహితం అయి ఇంకా మన మధ్య గారు ఏంటండీ అనేవరకూ ఆగి అన్నాక ఏదో వెంకటేశు సినిమాలో వున్నట్లుగా ఒరే సుబ్రహ్మణ్యంగా ఎలా వున్నావురా, చాలా కాలమయ్యిందిరోయ్ నిన్ను చూసీ అని కావలించుకుంటారు. సో, మన సమస్య ఏంటంటే ఇక్కడి కల్చర్ ప్రకారమూ, ఇక్కడి దేశస్తుడిని అవడం మూలాన ఒరే మలక్కూ అని మలక్కును కౌగలించుకోవాలా లేక మలక్గారూ అని మర్యాదగా మన్నన ఇవ్వాలా? పోనీ ఇక్కడి మన దేశీయులను పేరు పెట్టి పిలిచినా అంటే శ్రీ లాంటి వారిని శ్రీ అని పిలిచినా ఇండియాలో వున్న బ్లాగర్లని గారూ అని పిలవాలా? ఎవరు ఎక్కడ నివసిస్తున్నారో మనకు ఎల్లప్పుడూ తెలియదు కదా. ఎలా?

సరే, అలా పిలవాలని నిర్ణయించినా ఇండియా బ్లాగర్లు యు ఎస్ కి విజిటింగు మీద రాగానే మనం గారు పీకిపారెయ్యొచ్చా. అలా చేస్తే డంగై పోతారేమో! పోనీ ఇండియాలోని బ్లాగర్లు అందరినీ గారు అనడం, పాశ్చాత్య దేశాలలోని బ్లాగర్లు అందరినీ పేరుతోనూ పిలిస్తే సరిపోతుందా? గారు లేకుండా బ్లాగుల్లో సంబోధిస్తే అగౌరవం అనుకుంటారేమో. లేకపోతే బ్లాగుల్లో గారు తీసివేసి ఈమెయిళ్ళలోనూ, ఫోను లోనూ, వ్యక్తిగతంగా కలిసినప్పుడూనూ గారు తగిలించేస్తే ఎలా వుంటుందేమిటీ?

ఇహ ఇండియాలో వున్నవారే కాకుండా మా దే్శాల్లో వుండే గౌరవనీయమయిన బ్లాగర్లు కూడా పేరుతో పిలిస్తే నొచ్చుకుంటారా లేదా అన్నది ఎలా తెలియడం? వారు నన్ను గారు పెట్టి పిలవడం లేదేమని మనని కడిగేయకపోయినా మనస్సులో నొచ్చుకుంటారేమో. సో, ఇవన్నీ మన కంఫ్యూజన్లు. ఎవరయినా ఇలాంటి విషయాల మీద అధారిటీ వున్న గార్లు వుంటే ఈ విషయం లో ఓ తీర్పు గౌరవంగా వెలువరిస్తే బావుంటుంది మహాప్రభో.

ఇక అందరికీ, ఇక్కడి సంస్కృతి ప్రకారం నాకు నా పేరుతోనే అందరూ పిలవడం అలవాటు అయ్యింది కనుక ఎవరయినా సరే ఎంచక్కా నాకు గారు పీకెయ్యొచ్చు. అలా అన్నానని చెప్పేసి ఒరేయ్ శరత్గా అని మీద పడి హగ్గియ్యకండేం! నేను ఎవరో మీకు తెలుసుకదా! జాగ్రత్త.

ఇవాళ సెలవు పెట్టి అఫ్సర్ గారి కోసం వెయ్టింగూ...

2010-08-06T14:42:00.001-05:00

ఇవాళ ప్రముఖ కవి అఫ్సర్ గారిని కలవబోతున్నాను. వారితో నాకు కొద్దిగా ఫోను స్నేహం, కొద్దిగా మెయిల్ స్నేహమూ వుంది. కవులతో మనకేం పడుతుందిలే అనుకున్న నేను కొన్ని నెలల క్రొతం వారు చక్కగా మాట్లాడింది చూసి ఇంప్రెస్ అయ్యాను. వారు ఓ రెండు నెలలుగా మాకు కొంత దగ్గర్లోనే పనిచేస్తున్నా వారు టెక్సాస్ నుండి తాత్కాలికంగా ఇటువైపు వచ్చేరని తెలియక వారిని కలవడం ఆలస్యం అయ్యింది.

వారు ముందు ఎయిర్పోర్ట్ టెర్మినల్ 5 అని చెప్పారు కానీ వాస్తవంగా 3 అట. ఇప్పుడే ఫోను చేసి చెప్పారు. అక్కడికి వెళ్ళాలి. వారిని కలిసాక మళ్ళీ ఆ విశేషాలతో రేపు కొత్త టపా వ్రాస్తాను.

ఓకే, హైదరాబాద్ బ్లాగర్స్!

2010-08-04T17:10:00.000-05:00

హైదరాబాదు మరియు చుట్టుపక్కల బ్లాగర్లలో నాతో అంతో ఇంతో (బ్లాగు) సాన్నిహిత్యం వున్నవారికి సూచన ఇది:

మీకు వీలయినంత వరకు ఆగస్టు 22 వ తేదీ సాయంత్రం నాకోసం పక్కన పెట్టండి. ఒక ముఖ్యమయిన ఫ్యామిలీ ఫంక్షనుకి మిమ్మల్ని ఆహ్వానించబోతున్నాను. నా దగ్గర ఈమెయిల్ ఐడి వున్నవారికి ఈమెయిల్ ఇస్తాను. మిగతావారివి సేకరిస్తాను. అదే రోజు ఇతర ప్రాంతాల బ్లాగర్లు, రీడర్లు ఎవరయినా హైదరాబాదులో అందుబాటులో వుండేట్టయితే తెలియజేయండి.

ఎవరెవరు హైదరాబాదులో వుంటారో నాకు ఎక్కువగా అవగాహన లేదు. ఇంకొంతమందితో నాకు సరి అయిన స్నేహితం లేదు. హైదరాబాదులో వున్నారని నాకు తెలిసిన వారు: చింతా రామక్రిష్ణా రావు, నెలబాలుడు, మీడియా రాము, అరుణ పప్పు, చైతన్య, సుజాతలు, జ్యోతి, మాల(?), రమణి, నీహారిక తదితరులు. వీరిలో కొంతమందివి ఈమెయిల్స్ వున్నాయి. ప్రమదావనం హైదరాబాద్ మరియు చుట్టుపక్కల సభ్యులందరికీ అభ్యంతరం లేకపోతే జ్యోతి గారిని సంప్రదించి వారి ద్వారా ఆహ్వానిస్తాను. మరి మహిళా బ్లాగర్స్ ఈమధ్య నా టపాల వల్ల నామీద గుర్రుగా ఏమయినా వున్నారేమో తెలియదు. పేకాట పేకాతే తమ్ముడు తమ్ముడే అనుకుంటే సంతోషిస్తాను.

ఇక మిగతా నాకు తెలిసిన ఇతర బ్లాగర్ల పేర్లూ, ఈమెయిల్సూ సేకరిస్తాను. ఇతర ప్రాంతాల నుండి కూడా నాకు బాగా సన్నిహితమయిన బ్లాగర్లు రాగలితే సంతోషిస్తాను. నాగ, పవన్,శ్రీనివాస్ లు రాగలిగితే సంతోషం. వచ్చేప్పుడు మా బావని మాత్రం వెంటబెట్టుకు రాకండేం. కార్తీక్ వుండేదెక్కడా? ఇంకా నాకు సన్నిహితంగా వున్నవారిని గుర్తుకు తెచ్చుకుంటాను. ఎవరినయినా మరచిపోతే కామెంటు ద్వారానో, ఈమెయిల్ ద్వారానో గుర్తుకు చేయండి. నా బ్లాక్ లిస్ట్ గుర్తుకు వుంది కదా. ఆ పేర్లు మీరు గుర్తుకుచేయనవసరం లేదు.

హోస్టు గా నేను తీరికలేకుండా వుండే అవకాశం వున్నా మా బంధుమిత్రులు, అందులో పొటెన్షియల్ బ్లాగర్లూ మిమ్మల్ని ఎంటెర్‌టైన్ చేసే విధంగా నేను చూసుకుంటాను. అలా ఓ పదిమంది నన్నా మీరందరూ కలిసి బ్లాగర్సుని చెయ్యగలరేమో చూస్తా కదా :) అలా ఆ వేడుకలో మనం కలిస్తే మరొకసారి మనమందరమూ కలిసి మళ్ళీ తీరిగ్గా బ్లాగుల గురించి మాట్లాడుకోవచ్చు.

ఈ ప్రపోజల్లో, ఆహ్వానంలో ఏమయినా లొసుగులు అనిపిస్తే తెలియజేయండి. సవరించుకుంటాను. వ్యక్తిగత పరిచయాల్లేకుండానే వేడుకకి రావడం బాగుండదనుకుంటే అలాంటి సంకోచం లేనివారికే నా ఆహ్వానం.

ముఖ్య గమనిక: ఈ ఆహ్వానానికి మా ఆవిడ అనిత ఆమోదముద్ర వుంది. భయం లేదు :)

టాప్ 5 తెలుగు పుస్తకాలు సూచించండి

2010-08-03T20:55:00.000-05:00

నేను ఈ నెల 19న ఇండియా బయల్దేరి మళ్ళీ 31న మా కుటుంబంతో కలిసి తిరిగివస్తాను. అక్కడ నుండి వచ్చేప్పుడు కొన్ని పుస్తకాలు తెచ్చుకోవాలను కుంటున్నాను. చలం, శరత్ సాహిత్యాలు దాదాపుగా చదివాను. ఆ పుస్తకాలు కాకుండా మీరందరూ దయచేసి ఒక్కొక్కరూ మీకు నచ్చిన కనీసం ఓ 5 మంచి పుస్తకాలు సూచిస్తే వాటిని కంపయిల్ చేసి నాకు నచ్చినవి తెచ్చుకుంటాను. నా దగ్గర వున్నవి, నేను చదివినవి, నాకు ఆసక్తి లేనివి తీసివేసి మిగతావి తెచ్చుకుంటాను. అధ్యాత్మికం, వేదాంతం పుస్తకాలు అవసరం లేదు. మరి సూచిస్తారు కదూ.

హైదరాబాద్ మరియు పరిసర ప్రాంతాల బ్లాగర్లని కలిసే విషయమై నా ఆలోచనలతో కొద్దిరోజుల్లో ఒక టపా వెలువరిస్తాను. విజయవాడకు కూడా వెళ్ళే ఉద్దేశ్యం వుంది. అ ప్రాంతం నుండి ఎక్కువమంది బ్లాగర్లు లేరనుకుంటాను. ఎవరికయినా ఆసక్తి వుంటే అక్కడ కూడా కలిసే ప్రయత్నం చేద్దాం. మీడియా రాము గారు ఇరానీ చాయ్ మరియు బిస్కట్లు హామీ ఇచ్చారు కానీ ఇప్పుడు పి హెచ్ డి అంటున్నారు. చూడాలి మరి.

గుండెల నిండా ప్రేమ అంటే?

2010-08-02T16:02:00.000-05:00

ఒక ఉదయం సూర్యాపేటలో కొత్త బస్సుస్టాండు దగ్గర పొదల్లో చీమలు పీక్కుతింటూ ఆ రోజే పుట్టి మరణించిన శిశువు శవం కనిపించింది. అందరూ దూరం నుండి చూస్తున్నారు. అందరి ముఖాల్లోనూ నాకర్ధం కాని వేదన. ఒక పేద మహిళ "అయ్యో ఆ బిడ్డని నాకిచ్చినా ఎంతో చక్కగా పెంచుకునేదాన్ని కదా" అని ఏడ్చింది. ఆ రోజే పుట్టి మరణించిన ఒక్క రోజు శిశువు గురించి అందరూ ఇంతగా ఎందుకు మధనపడుతున్నారో నా కుర్ర మనస్సుకు అర్ధం కాలేదు. పెద్ద కుర్రాడు పోయేడంటే విచారపడ్డా అర్ధం వుంది అనుకున్నాను కానీ ఆ అమాయక ప్రాణి బలవన్మరణం నన్ను కూడా కొద్దిగా కదిలించింది.

కట్ చేస్తే కొన్నేళ్ళ తరువాత ఒక బంధువు నాలుగేళ్ళ బాబు జీపు క్రింద పడి మరణించాడు. ఆ బంధువుతో నన్ను కూడా మాట్లాడమని చెప్పి సానుభూతి తెలియజేయమని మా అమ్మ చెప్పింది. అప్పుడు ఆశ్చర్యం వేసింది నాకు. ఓ నాలుగేళ్ళ పిల్లాడితో తల్లితండ్రులకు ఎంత అటాచ్మెంట్ వుంటుందేంటీ? చాలా తక్కువ కదా. పోనీ పెరిగి పెద్దయిన కుర్రాడు మరణిస్తే చాలా ఏళ్ళుగా కలిసివుంటున్నారు కాబట్టి వారి బంధం బలీయమయిపోయి ఆ కుర్రాడిని కోల్పోయినా చాలా విచారం వేస్తుంది. కానీ ఓ నాలుగేళ్ళ కుర్రాడు పోయినా కూడా అంత బాధ వుంటుందా?

కట్ చేస్తే నాకు పెళ్ళయ్యింది. ఓ పార్కులో తల్లితండ్రులతో ఆడుకుంటున్న పిల్లలని చూపిస్తూ పిల్లలుంటే అంత ఆనందంగా గడపొచ్చు అని మా ఆవిడ అంది. పిల్లలతో కొంత ఆనందం వుంటుందేమో కానీ అంత ఆనందం వుంటుందా? వెర్రి వెంగళమ్మను చూసినట్లుగా మా ఆవిడ వైపు విస్మయంగా చూసాను.

మళ్ళీ కట్ చేస్తే మాకు మా మొదటి సంతానం పుట్టింది. గుండెల నిండా ప్రేమ అంటే ఏమిటో తెలిసింది.

ఓ నక్సలయిట్ నాయకురాలు (గతంలో) మా ఇంటికి వచ్చిన వేళ...

2010-08-01T19:49:00.001-05:00

సూర్యాపేటలో మా ఇల్లు కొత్త బస్సుస్టాండుకు చాలా దగ్గర్లో వుండేది కాబట్టి మా కుటుంబానికి బంధుమిత్రుల తాకిడి బాగానే వుండేది. కానీ నక్సలయిట్ లీడర్ల తాకిడి కూడా వుంటుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. అప్పుడు నేను డిగ్రీ చేస్తున్నాను. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం బయటకి వెళ్ళి వచ్చాను. ముందు గదిలో ఎవరో స్త్రీతో మా నాన్నగారు మాట్లాడుతూవున్నారు. నన్ను చూడగానే హడావిడిగా లోపలికి గదిలోకి వచ్చి నన్ను పక్కకు తీసుకువెళ్ళి గుసగుసలాడారు. "ఆమె ఎవరో తెలుసునా? ప్రముఖ నక్సలయిట్ లీడర్...(పేరు మరచిపోయాను - రాధక్క అనుకుంటా). చండ్ర పుల్లారెడ్డి గారి భార్య. బస్సుకోసం ఎదురుచూస్తూ ఇక్కడ వుంది. ఎవరికీ చెప్పకు" అని హెచ్చరించారు. నేను చాలా ఆశ్చర్యపడ్దాను - అంతగొప్ప సీక్రెట్ లీడర్ మా ఇంటికి రావడం ఏమిటా అని!

అప్పటికి ప్రముఖ నక్సల్ నాయకులు చండ్ర పుల్లారెడి గారు మరణించి కొన్నేళ్ళవుతుంది. ఆ తరువాత ఆ వర్గానికి అతని భార్య నాయకురాలయ్యింది. ఆమే ఈమె. మా నాన్నగారితో నక్సల్ సిద్ధాంత విషయాలు మాట్లాడుతూ వచ్చింది. మా నాన్నగారి పేరు తరచుగా వింటుంటానని చెప్పింది. అప్పట్లో మా నాన్నగారు తెలంగాణా నాస్తికోద్యమ నాయకులు. నేను వారి మాటలు శ్రద్ధగా వింటూ కూర్చున్నాను. కొద్దిసేపయింతరువాత ఆమె నా వైపు తిరిగి "ఇప్పుడె వస్తా అని వెళ్ళిన మధు ఇంకా తిరిగిరాలేదు. బాబూ కాస్త టవున్ లోకి వెళ్ళి ప్రజలు ఏదయినా పోలీసు కాల్పుల గురించి గానీ, ఎవరయినా హత్య చెయబడ్డట్లుగా కానీ మాట్లాడుకుంటున్నారా అనేది వెళ్ళి గమనించు" అని కోరింది. నా రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. బయటకి వెళ్ళిన వ్యక్తి గురించి ఇంత క్యాజువలుగా చచ్చేడేమో చూసిరమ్మని చెబుతుందేమిటా అని వళ్ళు గగుర్పొడిచింది.

నా డొక్కు సైకిలు వెసుకొని టవున్ మీద పడ్దాను. అంతా ప్రశాంతంగా వుంది. ఎక్కడా ఎన్‌కవుంటర్ జరిగిన సూచనలు లేవు. కాసేపలా తిరిగి వచ్చి అదే విషయాన్ని ఆమెకు రిపోర్ట్ చేసాను. కొద్ది సేపటికి మధు గారు వచ్చారు. చూడగానే మంచి మనిషిలా, సిద్ధాంతబద్ధమయిన నిజాయితీ వున్న మనిషిలా అనిపించి నచ్చాడు. బయటకి వెళ్ళి నడుస్తుంటే కొంతమంది పార్టీ కార్యకర్తలు చూసి గుర్తుపట్టి ఆస్చర్యపోయారని వారిని నిశ్శబ్దంగా వుండమంటూ సైగలు చేస్తూ ముందుకు వెళ్ళాననీ చెప్పారు. మొత్తమ్మీద వారు క్షేమంగా తిరిగివచ్చినందుకు అందరం ఊపిరి పీల్చుకున్నాం.

కొద్దిసేపటికి మా ఇంటిముందుకు మోటార్ సైకిల్ మీద ఒక ఇన్స్‌పెక్టర్ వచ్చి ఆగాడు. అతన్ని చూడగానే నా పై ప్రాణాలు పైకే పోయాయి. ఊపిరి బిగపట్టి అతన్నే చూస్తూ కూర్చున్నాం. పక్కనే ఏదో పని చూసుకొని కొద్దిసేపటికి అతను వెళ్ళిపోయాడు. బస్సు సమయం దగ్గర పడటంతో ఆ నక్సల్ లీడర్లు నాన్నగారి దగ్గర సెలవు తీసుకున్నారు. నేను వారిని అనుసరిస్తూ బయటకు వచ్చాను. మా ఇంటిముందుగా నడుస్తూ మా గ్రామ స్నేహితుడు తారసపడ్డాడు. అతను నక్సల్స్ సానుభూతిపరుడు. అతనికి నేను ఈ విషయం చెప్పేలోగానే నాకు వారు తెలుసు అని నాకు చెప్పి ఆ నాయకులను పలకరించాడు. అతనితో కూడా కలిసి బస్సుస్టాండుకి వెళ్ళి బస్సు వచ్చేంతవరకు అక్కడే వుండి వారికి వీడ్కోలు ఇచ్చాము.

మేము ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక మా నాన్నగారు మిగతా వివరాలు తెలిపారు. మా నాన్నగారికి తెలిసిన ఒక నక్సలైటు కార్యకర్త ఉదయం వచ్చి కలిసి అజ్ఞాతంలో వున్న ఒక స్త్రీ కార్యకర్త, మరొకరు వచ్చి కొద్దిసేపు బస్సుకోసం మీ ఇంట్లో వేచివుంటారు అని కోరితే కాదనలేక సరే అన్నారట. ఆ విధంగా ఆమె, మధుగారు వచ్చాక మధుగారు కొద్దిసేపటికే బయటకి వెళ్ళి వస్తానని వెళ్లారుట. మా నాన్నగారు ఆమెని గుర్తు పట్టి "మీరు చండ్ర పుల్లారెడ్డి గారి శ్రీమతి - రాధక్క కదూ" అని అంటే ఆమె ఆశ్చర్యపోయి "అవును. నన్ను మీరు ఎలా గుర్తుపట్టారు?" అని అడిగిందిట. మా నాన్నగారు అప్పట్లో మిగతా ఎన్నో పత్రికలతో పాటుగా ఇల్లస్ట్రేటెడ్ వీక్లీ ఆఫ్ ఇండియా మరియు ప్రోబ్ పత్రికలు క్రమం తప్పకుండా తెప్పించుకొని చదువుతుండేవారు. ప్రొబ్ పత్రికలో (అనుకుంటా) మీ ఫోటో చూసాను కాబట్టి గుర్తుపట్టగలిగాను అని నాన్న చెప్పేరంట. "ఎంత వద్దంటున్నా ఆ విలేఖరి నా ఫోటో కావాలని పదేపదే రిక్వెస్టు చేస్తే వెనకనుండి ఫోటో తీసుకొమ్మని చెప్పాను" అంటూ నవ్వేసిందిట. ఆమె ఫోటో వచ్చిన సంచిక తీసి ఆమె ఫోటో నాకు చూపించారు. వెనకనుండి ఒక పక్కగా వుంది అది.

ఆ తరువాత కొన్నేళ్ళ తరువాత హైదరాబదులో నాటకీయ పరిస్థితుల మధ్య ఒక ఎన్‌కవుంటర్ జరిగి అది వార్తా మధ్యమాల్లో విశేషంగా వచ్చింది. అప్పుడు చనిపోయింది మధు గారు. చనిపోయిన తని ఫోటో కూడా పత్రికల్లో వేసారు. అంతమంచి వ్యక్తిని కోల్పోయినందుకు నాకు విచారంగా అనిపించింది. మధు గారు అని ఈ టపాలో ప్రస్థావిస్తున్నా వారి పూర్తి పేరు నాకు సరిగ్గా గుర్తుకులేదు. వారి పూర్తిపేరు కొద్దిగా విచిత్రంగా వుంటుంది. ఆ పేరులో మధు అని కూడా వుంటుందని లీలగా గుర్తుకువుంది. ఎవరికయినా గుర్తుకువుంటే చెప్పండి. ఆ రాధక్క ఏమయిపోయిందనేది మాత్రం తెలియరాలేదు. ఇప్పటికీ ఆ చండ్రపుల్లారెడ్డి వర్గం పనిచేస్తోందా, దాని నాయకులు ఎవరు లేక ఏ ఇతర వర్గంలో నయినా, పార్టీలోనయినా విలీనం అయ్యిందా అన్న వివరాలు తెలియవు. ఎవరిదగ్గరనయినా సమాచారం వుంటే తెలియజేయండి.

అమ్మలూ ఐమిస్యూరా!

2010-07-30T21:05:00.000-05:00

అమ్మలూ,

డేడీ యూ ఆర్ ఏన్ ఇడియట్ అని ముద్దుగా తిట్టే నా చిన్నారి తల్లిని చూసి ఎంతకాలం అయ్యిందో. డాడీ యూ ఆర్ ఏ స్టుపిడ్ అని నేను చేసే అవకతవకపనులన్నింటికీ దర్జాగా తీర్పునిచ్చే అమ్మలు ఇప్పుడు ఏంచేస్తోందో ఇండియాలో! నీ ముఖం చూస్తే చాలు నా విచారాలు ఏమన్నా వుంటే అన్నీ మరచిపొతానమ్మా అంటే ముఖం కనిపించకుండా దాచుకునే అల్లరి ముఖం ఎక్కడ? మామ్మీతో పాటు పెద్ద ఆరిందలా నాకు నీతులు బోధించే నా చిట్టి తల్లి ఇప్పుడు ఎవరికి పాఠాలు చెబుతున్నదో.

గలగలా గోదారిలా పరుగెడుతుండే, అనుక్షణం హడావిడి చేసే మరో రకంగా చెప్పాలంటే అస్తమానం నా బుర్ర తినే నీవు లేని ఇల్లు కల్పనా అంటీ అన్నట్లుగా నిశ్శబ్ద నదిలా అయ్యిందిరా. ఇహ నా బుర్ర తిన్నది చాల్లేవే అంటే డాడీ, డాడీ అంటూ నేను చెవులు మూసుకొని కళ్ళు తేలవేసేదాకా హింసించే నీ అల్లరి ఇప్పుడు అక్కడ ఎవరిమీద ప్రయోగిస్తున్నావు అమ్మలూ. మామయ్య మీదనా?

ఇంకో నెల నిను చూడకుండా వుండగలనా తల్లీ. తొందరగా వచ్చేయమ్మా!

- డాడీ

మొన్న మా ఆవిడని మిస్సయ్యా!

2010-07-30T11:21:00.000-05:00

కొద్దిరోజుల క్రితం మా వదిన అనగా మా ఆవిడ పెద్దక్కతో మాట్లాడాను. "ఏమయ్యా, అనిత లేదు కదా. (వంటకీ గట్రా) ఇబ్బందిగా వున్నదనుకుంటాను" అని అడిగింది.

నేను "ఛ. అంతలేదు. కొద్దిగా చాలు. మీ చెల్లెలే పెద్ద ఇబ్బంది నాకు కానీ లేకపోతే ఏం ఇబ్బంది? మీరేం అనవసరంగా ఓ ఖంగారు పడమాకండి నా గురించి" అని అన్నాను.

మా వదిన "!?"

అలా అప్పుడు ఓ తెగ కోసాను కానీ మొన్న తగిలింది మా ఆవిడ లేని ఎఫెక్టూ. మొన్న సహజంగానే రోజూ లాగానే ఆఫీసుకి రెడీ కావడానికి ఆలస్యం అవుతోంది. అంతా రెడీ అయ్యాను కానీ కళ్ళద్దాలు కనిపించి చావలేదు. వెతికినా కనిపించడం లేదు. అంత చూపు బానే వుంటే కళ్ళద్దాలు ఎందుకు పెట్టుకుంటానేంటి? మా ఆవిడ ఇంట్లో వుంటే నా నిర్లక్ష్యం గురించి హితబోధలు, నీతులూ చెబుతూ అయినా అవి వెతికి పెట్టేది.

ఉదయం పూట ఈ చివరి రైలు తప్పిపోతే దూరంగా వున్న రైల్వే స్టేషనుకి వెళ్ళాలి. మొత్తమ్మీద ఆఫీసుకి ఓ గంట ఆలస్యం అవుతుంది. అందుకే సమయానికి అందుబాటులో లేకపోయినా మా ఆవిడని తిట్టుకుంటూ హడావిడిగా కిందామీదా పడి వెతికాను. చివరికి అవి టివి వెనకాల దొరికాయి. ఎవడయినా టివి ముందు పెట్టుకుంటాడు స్పెక్ట్స్ కానీ వెనకాల పెట్టుకుంటాడుటండీ మరీ నాలాంటివాడు కాకపోతే! ఉరుక్కుంటూ పరుక్కుంటూ మొత్తం మీద సమయానికి రైలు అందుకున్నాను.

కళ్ళద్దాలంటే మరో విషయం గుర్తుకు వచ్చింది. ఒకసారి సహజంగానే కళ్ళద్దాలు వెతుకుతున్నాను. అవి దొరక్క మా ఆవిడ సహాయం అడిగాను - అదీ సహజంగానే. ఓ సారి ఎగాదిగా చూసి నేను వెతకను పొమ్మంది. మా పాప చెవిలో ఏదొ చెప్పి తనను కూడా వెతకొద్దంది. పై గదిలో ఇంటర్నెటులో తలపెట్టి కూర్చున్న మా పెద్ద పాపను అడిగాను. అందులోంచి తలతియ్యకుండానే నోప్ అంది. చివరికి మా ఆవిడ, చిన్న పాప కాసేపు ఈ అభాగ్యుడితో ఆడుకుని చెప్పారు ఎక్కడుందో చెప్పారు :( మా వాళ్ళు మరీ అన్యాయంగా బాగా నవ్వారు కానీ నేను పెట్టుకున్న కళ్ళద్దాలు నాకెలా కనపడుతాయి చెప్పండి? అసలే ఏదో తొందర్లో వున్నానాయె అప్పుడు!

పాపం శరత్ ఎలా వంట చేసుకుంటున్నాడో అని మా ఆవిడ ఎప్పుడయినా జాలిపడుతున్నదేమో నాకు తెలియదు కానీ నేనయితే శుబ్బరంగా అసలు వంటే చేసుకోవడం లేదు రెండు వారాలుగా! మధ్యలో వారాంతం ఒకపూట మా పక్కింట్లో అన్నం తినడం తప్ప డైటింగులా వుంటుందని అంతా రెడీమేడ్ చపాతీల మీద, ఓట్స్ మీదా నడిపిస్తున్నాను. ఓ వారం మా ఆవిడ వండిపెట్టిన కూరలు వేసుకున్నా. ఈ వారం పచ్చళ్ళతో నడిపిస్తున్నా. ఎంత చేసినా నా బరువు మఠంలో హఠం వేసుకున్నట్లుగా 52.8 కిలోలకు తగ్గడం లేదు - పెరగడం లేదు. ఓ తెగ వ్యాయామం చేసేసనన్న ఆనందంతో ఓ పీనట్ బటర్ కుకీ రోజూ లాగిస్తే అలాగేవుంటుంది మరి. ఏంటో ఈమధ్య ఆ కుకీకి బానిస అయిపోయా. మా ఆఫీసు క్రింది రెస్టారెంటుకి వెళ్ళగానే నన్ను చూసి పళ్ళికిలించి మరో మాట అడక్కుండా ఆ కుకీ ప్యాక్ చేసి ఇస్తున్నారు!

ఎలా వుంటున్నారండీ, ఎలా తింటున్నారండీ అని మీ ఆవిడ ఫోనులో అడగదా అన్న సందేహం మీది కావచ్చు. ఎక్కడా మాకు ఫోనులో పోట్లాడుకోవడానికే సమయం చాలడం లేదే! మా ఆవిడ నన్ను ఇండియా రమ్మని, నేనేమో ససేమిరా రానని భీష్మించుకొని కూర్చున్నాం. ఆ టగ్ ఆఫ్ వార్ ఇంకా సా...గుతూనే వుంది. మా ఆవిడకి ఎంత ప్రేమ అనుకునేరు. తనున్నప్పుడే నేను ఇండియాలో వుండేలా కుట్ర అన్నమాట అది!

నెలకు ఓ అరగంట సూర్యకాంతి కోసం...!

2010-07-29T16:18:00.000-05:00

... జైలులో వున్న ఆ నేరస్థులు ఎంతగా పోట్లాడుకుంటారో రోజూ సూర్యుడిని చూస్తూనే వున్నా సూర్యకాంతిని అనుభూతికి తెచ్చుకోలేని మనకు ఎలా అర్ధం అవుతుంది? ఇన్స్టింక్ట్ సినిమాలో ఒక అమెరికన్ ఆంథ్రపాలజిస్ట్ ఆఫ్రికా అడవుల్లో పరిశోధనలు చేస్తూ ప్రకృతికి దగ్గరవుతాడు. ఆ అడవిలో అతను ఇద్దరు వ్యక్తులను చంపాడని చెప్పి ఆఫ్రికాలో అరెస్టు చేసి అమెరికాకు తీసుకువచ్చి మ్యాక్జిమం సెక్యూరిటీ జైల్లో పడెస్తారు. కానీ ఎంతకూ ఆ నేరాలు ఎందుకు చేసిందీ పెదవి విప్పడు. ఒక సైకాలజిస్టుకి ఇతని కేసు ఆసక్తి కరంగా అనిపించి అతనితో నిజం ఎలాగయినా చెప్పించాలని నిర్ణయించుకుంటాడు.

అద్భుతమయిన నటన అందరిదీనూ. క్యూబా గూడింగ్ ఇంత చక్కగా ఒక సైకాలజిస్టుగా నటిస్తాడని అనుకోలేదు. అతనిని కొన్ని సీరియళ్ళలో నటించగా చూసినట్టున్నాను కానీ సినిమాలలో నేను ఇంతవరకు చూడకపోవడం అందుకు కారణం కావచ్చు. అంతోనీ హాప్కిన్స్ సహజంగానే చాలా బాగా నటించాడు.

మనం ప్రకృతికి దూరమయ్యి ఏం కోల్పోతున్నాం అన్నదాన్ని ఇందులో చక్కగా అవిష్కరించారు. ఒక ప్రకృతి ప్రేమికుడి జీవన చిత్రాన్ని ఈ ఇన్స్టింక్ట్ సినిమాలో మనం చూడవచ్చును. ఉత్తమ చిత్రాలను చూడాలనే అభిరుచి వున్నవారికీ, ప్రకృతి ప్రేమికులకూ, జైలు (సన్నివేశాల) ప్రేమికులకూ నచ్చే చిత్రం ఇది.

Instinct

1999 R 126 minutes

After a two-year stint living among a family of gorillas in the African jungle, anthropologist Ethan Powell (Anthony Hopkins) goes on a brutal rampage, killing two poachers. Imprisoned in a Florida mental institution, Powell becomes withdrawn, mute and animalistic. Psychiatrist Theo Caulder (Cuba Gooding Jr.) learns of Powell's condition and takes his case, hoping to unlock the reasons behind the scientist's behavior.

Cast:Anthony Hopkins, Cuba Gooding Jr., Donald Sutherland, George Dzundza, Maura Tierney, John Ashton, John Aylward, Doug Spinuzza, Paul Bates, Rex Linn, Rod McLachlan, Kurt Smildsin, Jim R. Coleman, Tracey Ellis
Director:Jon Turteltaub
Genres:Thrillers, Psychological Thrillers, Dramas Based on Contemporary Literature, Dramas Based on the Book, Buena Vista Home Entertainment
This movie is:Suspenseful, Dark, Cerebral

Best Review: When you have two Oscar winners in one movie you have to give it some attention, here, it pays off big time. The movie is a combination of Shawshank Redemption meets One Flew Over the Cuckoo's nest meets Gorillas in the Mist. The result: a 5 star movie that I can call one of the best I've ever seen. Rent it and find out for yourself - if you're like me, you'll end of buying it.

ఇన్సెప్షన్ సినిమా - మా స్ని పాప

2010-07-29T09:52:00.003-05:00

నిన్న ఇన్సెపషన్ సినిమాకు వెళ్ళాను. వెళితే హాల్లో ఎవరూ లేరు. పది నిమిషాలు అయినా ప్రేక్షకులు ఎవరూ రాలేదు. కొంపదీసి ఈ సినిమాలో దయ్యాల సీన్లు వుంటే! నేను దయ్యాలను నమ్మను కానీ అవంటే నాకు చచ్చేంత భయ్యం. అందుకే మా అమ్మలు పాప ఆ సినిమాలను నాకు మరీ బలవంతంగా చూపిస్తూ ఒకవైపు దడిపిస్తూ మరో వైపు ధైర్యం చెబుతూ వుంటుంది. ఇప్పుడు అమ్మలు పక్కన లేకపోయే. ఎలా అని బోలెడు కంగారు పడ్డాను కానీ నెమ్మదిగా కొద్దిమంది ప్రేక్షకులు వచ్చాక ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.

ఆ సినిమా చాలా బావుంది కానీ చాలా అర్ధం కాలేదు. నాకు మామూలుగానే ఇతర భాషల సినిమాలు పూర్తిగా అర్ధం కావు - ఇహ ఇలాంటి సినిమాలు ఒక్కసారికే ఎన్నడు అర్ధం కావాలి? మా స్ని పాప వుంటే బావుండేది. దానికి కలల గురించి బాగా అవగాహన వుంది. ఏదయినా అర్ధం కాకపోతే వివరించి వుండేది. ఒక సన్నివేశంలో మాత్రం బ్లాగరు కన్నాని బాగా తిట్టుకున్నాను. ఆ సీనులో స్పెషల్ ఎఫెక్ట్స్ బావున్నాయి కానీ ఏం లాభం కన్నా గారు తమ బ్లాగులో అవి ఎలా తీసారో సంబరంగా చెప్పారు. ఇహ ఆ సీనులో ఎలా లీనమవుతాము? సీన్ ఎలా వుందన్నదానికంటే ఆ సీన్ ఎలా తీసారో గుర్తుకువచ్చి చచ్చింది! అందుకే ఆ సీను అయిపోయేదాకా చిటపటలాడుతూ కూర్చున్నాను. ఇలా ఒక్కొక్క మంచి సినిమా మీద ఓ పది మంది అభిప్రాయాలు తెలియజేస్తూ మాహానందంగా ఒక్కో గుట్టూ విప్పేసారనుకోండి. ఇహ సినిమాకు రానక్కరలేదు. ఎంచక్కా ఇంట్లో వుండి బ్లాగులు చదువుకోవచ్చు.

ఇహపోతే ఈ సినిమా అంతా కలల ప్రపంచం. ఇలాంటి స్వాప్నిక జగత్తు అంటే మా స్నికి ఎంతో ఇష్టం. తనకు వాస్తవ ప్రపంచం ఆసక్తి కలిగించదు కాబట్టి తనకంటూ తనకు ఇష్టమయైన విధంగా ఓ కలల ప్రపంచం నిర్మించుకోవాలని దాదాపుగా గత రెండేళ్ళుగా స్వప్నాల గురించి పరిశీలిస్తూ, పరిశోధిస్తూ వస్తోంది. ప్రయోగాలు చేస్తూ వస్తోంది. అయితే ఈ విషయాల మీద నాలెడ్జి పెరిగింది కానీ పని మాత్రం అవలేదు. లూసిడ్ డ్రీమింగ్ గురించి ఎన్నో నెలలుగా కష్టపడుతున్నా ఏమాత్రం విజయం సాధించలేకపోయింది. అప్పుడప్పుడు తెగ నిస్పృహను వ్యక్తపరుస్తుంటుంది. నేను జాలి పడటం తప్ప పెద్దగా ఏమీ చేయలేకపోతుంటాను.

లూసిడ్ డ్రీమింగ్ నన్ను నేర్చుకొని విజయం సాధించి తనకు నేర్పమని కోరింది. బాప్ రే బాప్! అంత ఆసక్తి, ఓపిక నాకు లేదని చెప్పి తిరస్కరించాను. ఆ మధ్య ఈ బ్లాగులోనే లూసిడ్ డ్రీమింగులో ఎవరయినా విజయం సాధించిన వారు వుంటే తెలపండని కోరాను కానీ ఎవరూ దొరకలేదు. మాకు కావాల్సింది ఇలాంటి విషయాల మీద ఉత్త పరిజ్ఞానం వున్నవారు కాదు. ఆ పరిజ్ఞానం మా స్నికి బోలెడంత వుంది. మాకు కావాల్సింది ఎవరయినా నిజంగా లూసిడ్ డ్రీమింగ్ అనుభూతి చెందిన వారు. మీరు లూసిడ్ డ్రీమింగ్ అనుభవంలోకి తెచ్చుకున్నా లేక మీకు తెలిసినవారు ఎవరయినా వున్నా దయచేసి తెలియజేయండి.

యు ఎస్ - కెనడా బార్డర్: దొంగ - దొర

2010-07-28T14:34:00.000-05:00

మేము, మా కెనడా మిత్రులు తరచుగా యు ఎస్ కూ కెనడాకు మధ్య తిరుగుతూవుంటాము. నేను నాలుగేళ్ళు ప్రతి పని రోజూ బోర్డర్ దాటేవాడిని. యు ఎస్ లో ఉద్యోగం, కెనడాలో నివాసం. నయాగరా నదికి ఒక వైపు పని మరొకవైపు ఇల్లు వుండేవప్పుడు. అందుకని బోర్దర్ మామలతో, అత్తలతో చిన్న చిన్న అనుభవాలు ఎదురవుతుండేవి. అవన్నీ మరోసారి చెప్పుకుందాం.

బోర్డర్ దగ్గర కస్టంస్ మరియు ఇమ్మిగ్రేషన్ అధికారుల మనస్థత్వం గురించి మా స్నేహితుడు ఒకరు ఇలా క్లుప్తీకరించారు.

యు ఎస్ నుండి ఎవరయినా కెనడాకి వస్తున్నారనుకోండి మీరు దొంగ అని ధృవపడేంతవరకు మీరు దొర. అదే కెనడా నుండి ఎవరయినా యు ఎస్ కు వస్తున్నారనుకోండి దొర అని ధృవపడేంతవరకు మీరు దొంగ!

అదీ రెండు దేశాల అధికారుల మనస్థత్వాల్లో వున్న తేడా. చూసారా మా కెనడా వాళ్ళు ఎంత మంచి వాళ్ళో! యు ఎస్ వాళ్ళు మా కెనడా వాళ్ళనే దొంగలుగా అనుమానిస్తారు అని చంకలు గుద్దుకోకండి. వారికి ఏ దేశం నుండి ఎవరొచ్చినా ముందు దొంగ లాగా అనుమానించి అన్ని అనుమానాలు తీర్చుకున్నాకనే వదిలిపెడతారు.

ల...కొడకల్లారా, ఎక్కడికి వెళ్ళివస్తున్నార్రా ఇంత రాత్రి?

2010-07-27T16:54:00.000-05:00

చాలా ఏళ్ళ క్రితం జరిగిందిది. మా ఫ్రెండ్ సూర్యాపేటలో ఒక ప్రముఖ బార్ అండ్ రెస్టారెంట్ నడుపుతూవుండేవాడిని. అతనితో పాటే నేనూ చాలా సమయం అక్కడే గడుపుతూ ఫ్రీ ఫుడ్డు మెక్కుతూ, మందు పట్టిస్తూ వుండేవాడిని. ఒకరోజు రాత్రి 11:30 ప్రాంతంలో ఎవరినో కలవడానికి బయటకి వెళ్ళి మళ్ళీ బార్ దగ్గరికి వచ్చాము. అప్పుడప్పుడు బారులోనే పడుకోవడం కద్దు.

అప్పుడు ఎదురుగ్గా పోలీస్ మోటర్ బైక్ మీద కనపడ్డాడు ఒక ఇన్స్‌పెక్టర్. ల..కొడకల్లారా ఎక్కడికి వెళ్ళివస్తున్నార్రా ఇంత రాత్రి అని గద్దించి అడిగాడు. నాకు పోలీసులంటే అసలే ...పడుతుంది. ఠక్కున ఆగిపోయాను. మా ఫ్రెండ్ ముదురే. పాస్ కోసం బయటకి వచ్చాం సార్, ఇప్పుడే బార్ క్లోజ్ చేసాం అన్నాడు. ఇప్పటిదాకా బార్ మూయలేదారా అని మరో బూతుమాటతో తిట్టాడు. నాకు రక్తం మరిగిపోయింది కానీ ఆ పోలీసోడిని ఏమీ అనలేని నిస్సహాయత. మనసులోనే వాడిని బండబూతులు తిట్టుకున్నాను. 'నీ పెళ్ళాం తొందర్లోనే ముండమొయ్య, నిన్ను నక్సలైట్లు ఎత్తుకెళ్ళి కాల్చి చంప' అని కూడా మనస్సులో తిట్టుకున్నాను. అలాంటి పరిస్థితుల్లో ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయత అలా గుర్తుండిపోయింది.

కట్ చేస్తే ఓ వారం క్రితం మా ఫ్యామిలీని ఇండియా పంపించడానికి విమానాశ్రయానికి వెళ్ళాను. లగేజీ చెకిన్ చేసాక చెకిన్ చేస్తున్న మా బంధువుల కోసం ఎదురుచూస్తూ ఒక పక్కన వున్నాం. ఒక ఎయిర్పోర్ట్ పోలీస్ ఆఫీసరో టి ఎస్ ఏ ఆఫీసరో సర్ మీరు ఇక్కడ నిలబడవద్దు అని చెప్పాడు. అక్కడ వున్న మా బంధువుల కోసం వేచివున్నామనీ, వారు రాగానే అక్కడినుండి వెళ్ళిపోతామనీ నేను చెబుతున్న మాటలు వినిపించుకోకుండా నాట్ దేర్ అని కరకుగా, గట్టిగా అన్నాడు. అతని మాటల్లోని కరకుదనం, అధికారమదం నా మనోభావాలని గాయపరచింది. అతను చెప్పేది సౌమ్యంగా కూడా చెప్పొచ్చు. అంత సౌమ్యంగా చెప్పాల్సిన ఖర్మ వారికేంటీ?

నాకు కూడా కరకుగా సమాధానం ఇవ్వాలనిపించింది కానీ పేదవాడి కోపం పెదవికి చేటు అని గుర్తుకుతెచ్చుకొని ఏమీ చేయలేక మనస్సులో బూతులు తిట్టుకుంటూ అక్కడినుండి కదిలాము. అది బ్లాగులోకం కాదు కదా మనం కూడా వాడిమీద గయ్ మనడానికి! అనువు కానప్పుడు అధికులమనరాదు కదా.

ఇవన్నీ నాకు ఎందుకు గుర్తుకు వచ్చాయంటే నిన్ననే ద పియానిస్ట్ చూడటం పూర్తి చేసాను. ఎంత చక్కటి చిత్రం అదీ? ఒక పోలిష్ యూదుడు హిట్లర్ కాలంలో జర్మెనీలో ఎన్ని కష్టాలు పడ్డాడో, ఎన్ని అవమానాలు పొందాడో, అప్పటి పరిస్థితులు ఎలా వుండేవో ఎంత చక్కగా చిత్రీకరించేరనీ. ఒక వ్యక్తి నిజజీవిత గాధ అది. ఉత్తమ సినిమాలు చూడాలనే అభిరుచి కలిగిన వారందరూ తప్పకుండా చూడాల్సిన చిత్రం అదీ. అందులో అతను పొందిన అవమానాలు, కష్టాలూ, కన్నీళ్ళతో పోలిస్తే నా అవమానాలెంత? సముద్రంలో కాకి రెట్టంత.

The Pianist

2002 R 150 minutes

Famed Polish concert pianist Wladyslaw Szpilman (Adrien Brody, in an Oscar-winning role) struggles to survive the onslaught of Nazi tyranny during World War II in this Roman Polanski-directed drama based on Szpilman's memoirs. In spite of his well-known musical talents, Szpilman spends several years holed up in Warsaw, barely alive and subsisting on scraps, until grace comes in the form of a second chance -- at music, at freedom and at life.

Cast:Adrien Brody, Thomas Kretschmann, Emilia Fox, Frank Finlay, Maureen Lipman, Ed Stoppard, Julia Rayner, Michal Zebrowski, Jessica Kate Meyer, Wanja Mues, Richard Ridings, Daniel Caltagirone, Ruth Platt, Valentine Pelka, Nomi Sharron, Anthony Milner, Lucy Skeaping, Roddy Skeaping

Director:Roman Polanski

Genres:Drama, Dramas Based on Real Life, Military & War Dramas, 20th Century Period Pieces, United Kingdom, Period Pieces, Foreign Regions, Universal Studios Home Entertainment

This movie is:Inspiring, Dark, Emotional, Cerebral

Ratings

R Violence and brief strong language

16 Common Sense rating

OK for kids 16+

Awards

2003 Academy Award®

Best Actor: Adrien Brody

Best Writing Adapted Screenplay

Best Director: Roman Polanski

Best Cinematography nominee

Best Picture nominee

Best Film Editing nominee

Best Costume Design nominee

2003 BAFTA®

Best Film

Best Direction: Roman Polanski

Best Actor nominee: Adrien Brody

2003 Golden Globe Awards

Best Motion Picture (Drama) nominee

Best Actor in a Motion Picture (Drama) nominee

స్నిగ్ధ సౌందర్యం

2010-07-23T15:27:00.000-05:00

చిన్నప్పుడు మా పెద్దమ్మాయి చాలా చూడ ముచ్చటగా అనిపించేది. అందరూ దానిని చూసి ముచ్చట పడుతుంటే మాకు సహజంగానే సంతోషంగా అనిపించేది. తరువాత్తరువాత వయసు పెరుగుతున్నా కొద్దీ లావు ఎక్కువయ్యి 7,8 ఏళ్ళ వయస్సులో ఏమంత అందంగా అనిపించేది కాదు. అప్పుడు మా చిన్నక్కయ్యకి ఫోన్ చేసి అడిగాను. స్ని చిన్నప్పుడు ఎంతో ముద్దుగా వుండేది - ఇప్పుడిలా వికారంగా అయ్యిందేమిటీ అని. మా అక్కయ్య చిన్నగా నవ్వి ఇప్పుడలాగే వుంటారు టీనేజీ వచ్చాక మళ్ళీ చక్కగా తయారవుతారు అంది. ఏమోలే అనుకున్నాను.

టీనేజీ వచ్చాక తను బాగుపడటం ఏమోగానీ బక్కగా, ఒక్కిగా తయారవడం మొదలయ్యింది. చూస్తే శరీరంలో ఎముకలు బయటకి వచ్చి కనిపించేవి. సరిగ్గా ఆహారం తినేది కాదు కనుక బాగా ఆహారం తీసుకొమ్మని ఎప్పుడూ గట్టిగా చెబుతుండేవారం. కానీ మా పాప మా మాటలు పెద్దగా పట్టించుకునేది కాదు. ఆ తరువాత మా పాప అంతర్ముఖి అని తెలిసిరావడం, అప్పటినుండీ తనని మేము అర్ధం చేసుకుంటూ, సపోర్ట్ ఇస్తూ రావడం మీకు గత టపాలు చదివితే తెలిసే వుంటుంది. మేము తన పట్ల చూపుతున్న సరి అయిన శ్రద్ధ వల్ల తనలో సంతోషం, తృప్తి పెరిగి కొద్ది నెలల్లోనే తనలో బాహ్యంగా కూడా చాలా మార్పు వచ్చింది.

మా పాప ఇంత చక్కగా వుంటుందా అని నా కళ్ళని నేనే నమ్మలేకపోతుంటాను. కాకి పిల్ల కాకికి ముద్దంటారా? మా పాపేదో సూపర్ అందగత్తె అని నా ఉద్దేశ్యం కాదులెండి. తన వంటి రంగు తెల్లగా స్వఛ్ఛంగా వుంటుంది. మా చుట్టాల్లో మా పాప రంగుని ఉదాహరణగా చెబుతుంటారు. ఆ మధ్య ఒక ఫంక్షనుకి వెళ్ళినప్పుడు తనతోటి అమ్మాయిలు అందరూ బ్లాక్ & వైట్ అయిపోయి తను ఒక్కతే కలర్ అయేసరికి తాను చుక్కల్లో చంద్రునిలా వెలిగిపోయింది. మా అమ్మాయిలో కళ్ళు మంచి ఎస్సెట్. నేస్తం గారి బ్లాగు ప్రొఫయిల్ ఫోటో అంతటి చక్కటి కళ్ళు కాకపోయినా చక్కటి కళ్ళు. తన చిన్నప్పుడు కొంతమంది తెల్లవాళ్ళు మేము ఎక్కడ ఆగినా ప్రత్యేకంగా వచ్చి మరీ కళ్ళ గురించి కాంప్లిమెంట్స్ ఇచ్చి వెళ్ళేవాళ్ళు.

దానికి తోడుగా తను జపాన్ Anime ఆర్ట్ ఇష్టపడుతుంటుంది కాబట్టి ఆ తరహాలో తన జుట్టు, వస్త్రధారణ చేస్తూ చాలా స్టైల్ గా తయారవుతుంది. ముందుకు విరబోసుకున్న జుట్టుతో తన ముఖం ముప్పాతిక కనిపించనే కనిపించదు. ఎప్పుడన్నా తనతో సరిగ్గా మాట్లాడాలనుకుంటే తన ముఖం ముందు వేలాడుతున్న జుట్టును పక్కకు పట్టి మాట్లాడుతుంటాను. ఇహ జుట్టు, బట్టల స్టైల్ గురించి మా పాపకీ, తల్లికీ ఎప్పుడూ గొడవే. నేను ఎటు వైపో ఊహించగలరు మీరు. తనకు ఇష్టం వచ్చినట్లుగా జుట్టు, బట్టలు వేసుకుంటే తప్పేమిటని తన తల్లితో మా ఇద్దరి వాదన. నేను ప్రయోగాలు చేస్తున్నది జుట్టు విషయంలోనే కదా, ఇంకా వేరే విషయల్లో కాదు కదా - దీనికే ఎందుకు ఖంగారు పడతావు అని మా పాప వాళ్ళమ్మ మీద రివర్స్ అరుస్తుంది. నేను కూడా ఇది నువ్వు అరవాల్సినంత విషయం కాదు అని మా ఆవిడ నోరు మూయిస్తుంటాను.

సినిమాల్లో నటిస్తావా అని ఒకటి రెండు సార్లు ప్రోత్సహిస్తూ మాట్లాడితే తిరస్కరించింది. నటించడం అంటే ఎల్లప్పుడూ డైరెక్టర్ల సూచనల మేరకు నటించాలి. అలా అస్తమానమూ ఒకరు చెప్పినట్లుగా చెయ్యడం నా వ్యక్తిత్వానికి సరిపడదు అని చెప్పి వద్దన్నది. హ్మ్ - మన తెలుగు వారింతే - పిల్లలకు ఇష్టం వుంటే తల్లితండ్రులకు ఇష్టం వుండదు - తల్లితండ్రులకు ఓకే అయినా పిల్లలకు ఇష్టం వుండదు. మొత్తం మీద మనాళ్లకి చక్కటి ఆడ నటుల కొరత.

మనం విత్తనం వేసి పెంచిన చెట్టు చక్కగా ఎదుగుతుంటే ఎలా ఆనందంగా వుంటుందో అలాగే మన పిల్లలు చక్కగా ఎదుగుతుంటే సంతోషపడని తల్లితండ్రులు ఎవరయినా వుంటారా చెప్పండి? ఇక మా చిన్న పాప కొద్దిగా బొద్దుగా వుంటుంది. చక్కటి నవ్వు తనలోని ఎస్సెట్. చాలా ఏక్టివ్ కానీ ఛామన ఛాయ రంగు. అందువల్ల తనదీ చక్కటి అందమే అయినప్పటికీ కలర్ తక్కువ వల్ల అంతగా ఆకర్షణీయంగా అనిపించదు. కానీ తన వ్యక్తిత్వంతో అందరినీ కలుపుకొనివస్తుంది. తన వ్యక్తిత్వమే తనకు తిరుగులేని ఎస్సెట్!

పిల్లలు ఇండియాకు వెళ్ళి నాలుగు రోజులయ్యింది కాబట్టి బాగా గుర్తుకువస్తున్నారు.

సినిమా: Fail-Safe

2010-07-21T16:36:00.000-05:00

ఇవాళ ఆఫీసు లంచ్ అవర్లో జిమ్ములో ట్రెడ్ మిల్ మీద పరుగెడుతూ చక్కటి సినిమా చూసాను. అది ఏ 1960 ల సినిమానో కానీ చక్కగా తీసారు. అమెరికన్ల దగ్గర ఓ చక్కటి ఫెయిల్ ఫ్రూఫ్ రక్షణ వ్యవస్థ వుంటుంది. దాని గురించి రక్షణాధికారులు గర్వంగా చెప్పుకుంటూ వుంటారు. ఒకరోజు ఆ సిస్టం కాస్తా చిన్న పొరపాటుతో ఫెయిల్ అయ్యి న్యూక్లియర్ బాంబర్ జెట్స్ ని మాస్కో మీదికి పంపిస్తుంది. అది యు ఎస్ ప్రెసిడెంటుకి తలనొప్పులు తెచ్చిపెడుతుంది. ఆ న్యూక్లియర్ బాంబింగ్ ఆపడానికి అందరూ కిందా మీదా పడుతుంటారు. తరువాత ఏమయ్యింది అనేది నాకూ తెలియదు - ముగింపు ఇంకా చూడలేదు కాబట్టి!

పాత చిత్రమయినా చక్కటి గ్రిప్పింగుతో , సస్పెన్సుతో తీసారు. అందరి నటనా చాలా బావుంది.

Fail-Safe

1964 NR 112 minutes

Director Sidney Lumet transforms the doomsday scenario played for laughs in Dr. Strangelove into a taut thriller. When a computer glitch sends a bomber crew on a suicide mission to Moscow, the U.S. president (Henry Fonda) agonizes over how to stop it. Will Fonda tell the Russians to shoot down the plane? Global thermonuclear war may hinge on his decision.

Cast:Dan O'Herlihy, Walter Matthau, Frank Overton, Ed Binns, Fritz Weaver, Henry Fonda, Larry Hagman, William Hansen, Russell Hardie, Russell Collins, Sorrell Booke, Nancy Berg

Director:Sidney Lumet

Genres:Classics, Classic Thrillers, Political Dramas, Political Thrillers, Dramas Based on Contemporary Literature, Suspense, Dramas Based on the Book, Sony Pictures Home Entertainment

This movie is:Suspenseful, Dark, Cerebral

Movie details:

Ratings

NR Not rated. This movie has not been rated by the MPAA.

Awards

AFI®

Top 100 Thrills nominee

మీ జ్ఞాపకశక్తి ఎంతేంటి?

2010-07-16T15:55:00.000-05:00

ఆల్జిమీర్స్ గురించి CNN వెబ్ సైటులో వచ్చిన వ్యాసంలో మన జ్ఞాపక శక్తి గురించి మంచి పరీక్ష ఒకటి వుంది. నేనేదో ఆషామాషీగా ప్రయత్నించి చూసాను కాబట్టి గొప్ప రిజల్ట్ ఏమీ రాలేదు. నా పేరు నేను గొప్పగా గుర్తుంచుకుంటానని సెలవివ్వబడింది :(

ఈ క్రింద ఇచ్చిన లింక్ లో మధ్యలో ఎడమ వైపున టెస్ట్ యువర్ మెమరీ అన్నది క్లిక్ చేయండి. సూచనలు అనుసరిస్తూ ఆ పరీక్ష తీసుకోండి. మీ ఫలితం ఏమొచ్చిందీ చెప్పడం మరచిపోకండేం.
http://www.cnn.com/2010/HEALTH/07/16/alzheimer.guidelines/index.html?hpt=C1

విడాకులు ఎప్పుడు సబబు?

2010-07-16T10:21:00.000-05:00

కొద్ది రోజుల క్రితం ఏదో పత్రికలో విడాకుల గురించి ఓ సైకాలజిస్టు అనుకుంటా వ్రాసిన ఒక వ్యాసం చదివాను. చాలా జంటల్లో మనస్పర్ధలు సహజం. అయితే అవి విడిపోయేంత తీవ్రమయినవా కావా అని ఎలా తేల్చుకోవడం? కొందరికి చిన్న విషయాలే చాలా పెద్దవిగా అనిపిస్తుండవచ్చు. మరికొందరికి పెద్ద పెద్ద స్పర్ధలే విడిపోయేంత విషయం అనిపిస్తుండకపోవచ్చు. అలాంటప్పుడు విడిపోవడానికీ, కలిసివుండటానికీ మధ్య గీత ఎలా గీయాలి? కలతలున్నా మళ్ళీ మనస్సులు కలిసిపోయే అవకాశం వుందేమో? ఇప్పుడు కాట్లాడుకుంటున్నా, కొట్లాడుకుంటున్నా మళ్ళీ స్పర్ధలు ఆవిరి అయిపోయి సుఖసంసారం మొదలవుతుందేమో?

మొగుడు కానీ, పెళ్ళాం కానీ చిన్న చిన్న విషయలనే పెద్దగా చేస్తూ విడిపోవాలనుకుంటున్నామేమో అని గిల్టీ ఫీలింగులో వుండవచ్చు. అలాంటి ప్రశ్నలన్నింటికీ సింపుల్ సమాధానం ఆ వ్యాసంలో వుంది! దంపతులు విడిపోవాలనుకున్నప్పుడు వారికి చిన్న పిల్లలు వుంటే అది గొంతులో పచ్చివెలక్కాయ లాంటి విషయమే. అలాంటి సమస్యలు ఇంకా కొన్ని వుండవచ్చు. అలాంటి విషయాలు కాస్సేపు పక్కన పట్టి స్థూలంగా చూస్తే దంపతులు విడాకులు తీసుకోవడానికీ, కలిసివుండటానికీ మధ్య ఒక గీతను గీయవచ్చు.

దంపతుల మధ్య ఎన్ని గొడవలు, మనస్పర్ధలు వున్నా కూడా వాళ్ళ మధ్య ఇంకా రోమాన్స్ నడుస్తున్నట్లయితే అప్పుడే విడిపోవాల్సిన అవసరం లేదు. వాళ్ళు తమ తమ సమస్యలు పరిష్కరించుకునే వైపు గా కృషి చేస్తే వారి మనస్సులు తిరిగి కలిసిపోయే అవకాశం వుంది. దంపతుల మధ్య వున్న భేదాభిప్రాయాలు విడిపోయేంత తీవ్రంగా లేవని ఈ దశలో వున్నవారు గుర్తించాల్సివుంది.

ఇహ జంటల మధ్య వున్న గొడవలతో మనస్సులు విరిగిపోయి ఆ దంపతుల మధ్య కొన్నేళ్ళుగా సంసారం జరగట్లేదంటే వారు విడిపోవడానికి నిర్ణయించుకోవడమే ఉత్తమం. ఒకటి రెండేళ్ళుగా అని ఆ వ్యాసంలో వున్నట్లుంది కానీ నా వుద్దేశ్యంలో కనీసం మూడేళ్ళకు పైగా ఆ దంపతుల మధ్య రోమాన్స్ లేనట్లయితే శుబ్బరంగా విడిపోవడం ఉత్తమం. ఎవరూ ఇలాంటివి బయటకి చెప్పుకోరు కానీ మనస్పర్ధలతో మనస్సులు విరిగి ఏవో కారణాల వల్ల రూంమేట్లుగా జీవితం గడిపే దంపతులు కూడా చాలామందే వుంటారు. ఇదీ విడాకులకు, కలిసివుండటానికి మధ్య వున్న స్థూలమయిన విభజన రేఖ. అయితే దంపతుల మధ్య బాంధవ్యాన్ని ప్రభావితం చేసే ఆంశాలు ఇంకా చాలా వుంటాయి. అవన్నీ కూడా పరిగణలోకి తీసుకొవాల్సిన విషయాలే కానీ తీసుకునే నిర్ణయంలో ఈ ముఖ్యమయిన విషయానికి కనీసం 50% వెయిటేజీ ఇవ్వడం సబబు అనిపించుకుంటుంది.

దంపతుల మధ్య శృంగారం అంత ముఖ్యమయిన విషయమా అన్న అభిప్రాయం వున్నవారు వుంటారని నాకు తెలుసు. అలాంటివారు అసలు పెళ్ళే చేసుకోకుండా ఓ పనబ్బాయినో, పనమ్మాయినో పెట్టుకోవడం ఉత్తమం.

మీ జంటలో మానసిక సారూప్యత ఎంత శాతం?

2010-07-15T15:49:00.000-05:00

నా ఉద్దేశ్యంలో జంటల మధ్య ముఖ్యంగా కలవాల్సింది మానసిక సారూప్యత. సైకలాజికల్ ఫ్రీక్వెన్సీ ఎక్కువగా కలవకపోతే చాలా సమస్యలే వస్తాయి. మీకూ మీ పార్ట్‌నర్ కి మధ్య వ్యక్తిత్వం ఎంత శాతం వరకు కలుస్తుందో సరదాగా చెప్పండి.

మా దంపతుల మధ్యనయితే 95% సైకలాజికల్ ఫ్రీక్వెన్సీ మ్యాచ్ కాదు :)

పాప ఏడ్చింది...

2010-07-14T11:01:00.000-05:00

...అయితే వుడ్‌వర్డ్స్ గ్రైప్ వాటర్ పట్టమని చెప్పు అనే ప్రకటన ఇదివరలో మనం చూసేవుంటాం. అయితే ఇప్పుడు నా సమస్య మా ఎనిమిదేళ్ళ అమ్మలు గురించి. అమ్మలు చాలా చురుకు, చక్కటి భావాలు, చక్కటి శ్రద్ధ అలా అలా అన్నీ తనలో చక్కటి విషయాలే ఒక్కటి తక్క. అదే ఏడుపు. ప్రతి చిన్న దానికీ ఏడుపు. అంత ఈజీగా దానికి ఏడుపు దానితో పాటే ధారాపాతంగా కన్నీళ్ళూ ఎలా వచ్చేస్తాయో మాకర్ధం కావడం లేదు బాబోయ్!

అది పుట్టిన మూడేళ్ళ వరకు ఎప్పుడూ నవ్వుతూ వుండేది. అస్సలు దీనికి ఏడుపు అంటే తెలుసా అనుకునేవారం. ఎప్పుడూ ఏడ్చి చికాకు కలిగించేది కాదు. అలాంటిది కాస్త పెద్దయ్యాక ప్రతిదానికీ, చీటికి మాటికీ ఏడుపు. దానిని ఎలా కంట్రోల్ చెయ్యాలో మాకు అర్ధం కావడం లేదు. ఆ విషయంలో ఎంత క్రమశిక్షణలో పెట్టాలని ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా అవి వ్యర్ధమే అయిపోతున్నాయి.

దానికి తోడు మళ్ళీ దొంగ ఏడుపులు కూడానూ. అలా అని ఎప్పుడూ ఏడుస్తూనే వుంటుందా అంటే అదీ కాదు. తను చాలా హుశారు. లడలడ వాగేస్తూ ఒక రింగ్ లీడర్లా పెద్దవారు, చిన్న వారు అని లేకుండా - తెలిసిన వారు, తెలియని వారు అని లేకుండా అందరినీ కలుపుకు వస్తుంది - అందరికీ కాలక్షేపం చేయిస్తుంది. ఎన్నేళ్ళనుండో ఇహ పెద్దదవుతున్నా కొద్దీ ఏడుపు తగ్గుతుందిలే అని ఎదురుచూస్తూవస్తున్నాం కానీ ఇప్పట్లో తగ్గే దాఖలా ఏమీ కనిపించడం లేదు.

ఇది ఈ వయసు పిల్లల్లో కొందరికి సహజమేనా? దానిని నిగ్రహిస్తూ కఠినంగా ప్రవర్తించడం సబబో కాదో అన్నది మరొక సందేహం. ఇదేమయినా చిన్ని వ్యక్తిత్వ లోపమా? అయితే దానిని ఎలా సవరించాలి. మీలో ఎవరయినా ఏడుపు ఎక్స్‌పర్టులు వుంటే నాకో సలహా పడెయ్యండి మరి. మీ పుణ్యాన మా అమ్మలు ఏడుపు ఆపితే మీ పేరు తలచుకుంటాం అప్పుడూ.

మా ఆవిడ బాడీ పెయిన్స్

2010-07-12T16:32:00.001-05:00

ఏడెనిమిదేళ్ళనుండి మా ఆవిడ అనిత భుజం నొప్పితో బాధపడుతోంది. టెండనైటిస్ అనుకొని నొప్పి నివారణకూ, ఇంఫ్లమ్మేషన్ నివారణకూ మందులూ, స్టెరాయిడ్ ఇంజెక్షన్లూ ఇచ్చారు కానీ తగ్గలేదు. మూడేళ్ళ క్రితం ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు భుజానికి ఏదో ఆపరేషన్ చేయించుకున్నది. భుజం కీలు దగ్గర ఏదో చేసారు సర్జెరీ. వెన్నుపూసలో కూడా ఏదో సమస్య వుందని మెడకు చుట్టుకోవడానికి ఏదో ఇచ్చారు. ఏదో అప్పుడప్పుడు పెట్టుకుంటుంది. వాటివల్ల మళ్ళీ యు ఎస్ కి వచ్చాక రెండు మూడు నెలలు తగ్గినా పెద్దగా ప్రయోజనం లేదట. ఒకసారి చెయ్యి మొత్తం నొప్పి అంటుంది. ఇప్పుడు చాలా రోజులుగా కుడి వైపు శరీరం మొత్తం నొప్పులే అంటోంది. ఎప్పుడూ ఏవో పెయిన్ కిల్లర్స్ వేసుకుంటూనే వుంటుంది.

మా ఫ్యామిలీ డాక్టరుకి చెప్పినా అతనికీ అర్ధం కాక చేతులెత్తేసాడు. మందులు వాడావు, స్టెరాయిడ్స్ వాడావు, సర్జెరీలు చేయించుకున్నావు, ఫిజియో థెరపీ చేయించుకున్నావు. ఇంకా నీకు నేను ఏం ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చేదీ? ఈ నొప్పులన్నీ నీ మనస్సులో మాత్రమే వున్నాయని చెప్పి మా ఆవిడ నొప్పులంటే చాలు బ్లా బ్లా బ్లా అంటున్నాడంట. నాతో మాట్లాడుతూ మానసికంగా బాధలో వున్నా ఇలాంటి నొప్పులు వస్తుంటాయని చెప్పాడు.

ఆమె శారీరక సమస్యల గురించి ఏదన్నా రిసెర్చ్ చేద్దామంటే ఒక లక్షణం గురించి నేను చేసే రిసెర్చ్ అయిపోకముందే ఇంకో లక్షణం చెబుతూవుంటుంది. ఈ మధ్య ఒకవైపు నొప్పి గురించి పరిశోధిస్తే న్యూరాలజీ సమస్య అయివుండవచ్చు అనిపించింది. చెప్పలేని నొప్పుల గురించి తరచి చూస్తే ఫిబ్రొమయాల్జియా అవచ్చు అనిపిస్తోంది. అంతర్లీనమయిన డిప్రెషన్ వల్లనయినా నొప్పులు వస్తుండొచ్చు మరి. ఏదో ఒక ట్రీట్మెంట్ మొదలుపెట్టి వరుసగా ఐసోలేట్ చేసుకుంటూ వెళ్దామని చెప్పాను. ఇక్కడేమీ ఇప్పుడొద్దు, ఇండియా వెళ్ళాక అక్కడ పెద్ద డాక్టర్లతో, స్పెషలిస్టులతో చూపించుకుంటానంటోంది. అక్కడ అలా డబ్బులు కరగదీస్తేకానీ మా ఆవిడకి సంతృప్తి కలిగేలా లేదు.

నిన్న మళ్ళీ కొత్త లక్షణాలు చెప్పింది. కొద్దిగా ఆలోచిస్తేనే బుర్ర తిరిగిపోతోందంట, అలసిపోతోందంట. లో బిపి లక్షణాలేమో అని అన్నాను. ఏమయినప్పటికీ గత ఏడెనిమిదేళ్ళ నుండి రకరకాల ట్రీట్మెంట్లు ఇప్పిస్తున్నా మా ఆవిడ నొప్పులు,ఆరోగ్యం మాత్రం ఇంకా పజిల్ గానే అనిపిస్తున్నాయి. మీలో ఎవరికయినా కానీ, మీకు తెలిసిన వారికి కానీ ఇలాంటి ఇబ్బందులు వున్నాయా? వుంటే ఈ ఇబ్బందులు ఎలా పరిష్కరించుకున్నారు? దయచేసి తెలియజేయండి.

ఈ మధ్య నన్నేడిపించిన రెండు సినిమాలు

2010-06-17T16:21:00.000-05:00

ఏదయినా సినిమా చూస్తున్నప్పుడు రెండు మూడు సార్లయినా మన కళ్ళు చెమర్చాయంటే ఆ చిత్రం విజయవంతం అయినా కాకున్నా కనీసం ఆ దర్శకుడు, ఆ నటుడు విజయవంతం అయినట్లే. ఆడవారు ఏడవడం కోసం మాత్రమే తీసే సినిమాల గురించి కాదు నేను చెబుతూంట. హృదయానికి హత్తుకుపోయే సన్నివేశాలు చూసినప్పుడు మన కళ్ళు చెమరుస్తాయే - అదీ ఆ దర్శకుడికి ఇచ్చే మనస్ఫూర్వకమయిన కితాబు.

రబ్ దే బానాదే జోడీ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు ఒక మూడు సార్లు అయినా నా కళ్ళు ద్రవించాయి. భర్త మరో అవతారం ఎత్తినప్పుడు భార్య గుర్తుపట్టలేదనే విషయం ఏమాత్రం నమ్మశక్యం గా వుండకపోయినా సినిమాలో ఆ తప్పిదాన్ని మన్నించవచ్చును. 'హర్రే, మీలో మా భర్త పోలికలు కొన్ని కనిపిస్తున్నాయే' అని భార్య చేత ఒక్క సారి అనుమానం పలికించినా కాస్తయినా కన్విన్సింగుగా వుండేదేమో.

మై నేం ఈజ్ ఖాన్ సినిమా చూస్తున్నప్పుడయితే చివరి అర్ధభాగం నా కళ్ళు వర్షిస్తూనేపోయాయి. సినిమాలో ట్విస్టులంటే అలా వుండాలి. ప్రతి ట్విస్టులోనూ మానవత్వం గుబాళిస్తుంటే మన హృదయం ఆర్ద్రత చెందకుండా ఎలా వుంటుందీ? ఆటిజం స్పెక్ట్రం అనే మనో వ్యాధి గురించి ఆ సినిమాతో చాలా అవగాహన వస్తుంది. మీకు తెలిసిన వారిలో ఎవరిలోనయినా అటువంటి లక్షణాలు గమనిస్తే దయచేసి చికిత్సకు వురమాయించండి. మా స్నేహితుని యొక్క స్నేహితుని కూతురుకి ఆ రుగ్మత వుందని ఈ మధ్యనే తెలిసింది.

ఆటిజం ఎంత చదివినా నాకు సరిగ్గా అర్ధం కాదు. గందరగోళంగా అనిపిస్తుంది. ఎవరయినా సరళమయిన భాషలో ఈ యుగంలో బాగా పుంజుకుంటున్న ఆ వ్యాధి గురించి తెలుగులో వ్రాస్తే బావుండును.